Höfuðstaðurinn - 03.03.1917, Page 2

HÖ*UÐSTAÐURINN
Sterkari var eg nú en áöur, þótti
mér. Kunni nú betra taumhald á
löngun minni. Viljinn orðinn hald-
betri og bauð óstýrilátri hvöt byrg-
inn.
Eg var sloppinn í þetta sinn'
Daginn eftir ætlaði eg burtu úr
sveitinni, — suður yfir heiði tij
langdvalar í fjarlægri bygð.
Eg hélt áfram ferð minni. AII-
Iangt fram undan sá eg mann á
reið. Fremur virtist hann vera að
nálgast en fjarlægjast. Hoit bar á
milli. Á næstu hæðinni skírðist
þetta betur fyrir mér. Sá eg nú ,
glögt að maðurinn var að koma,
— en þetta var kvenmaður á reíð.
Eftir vegalengdinni að dæma, sem
enn var milli okkar, þótti mér lík-
legast að við mundum mætast í
hvammi einuro, sem var á þessari
leið. Og stóð þetta heima, er eg
kom á hvammbrúnina mín megin
var hún komin spölkorn ofan
hvammbrekkuna hinu megin.
Stutt var nú á milli okkar og
mátti vel greina hver þar var á
ferðinni. Mér hnykti við og var
sem kvíði og gleði toguöust um
huga minn.
Eg einsetti mér að standa nú
fast fyrir strauminum, vera fáorður
og sitja sem fastast á hesibakinu.
»Sæl vertu nú, Guðlaug mín*,
sagði eg og rétti henni hönd mína.
»Sæll og blessaður, góði minn«,
sagði hún og hélt hönd minni fastri.
Hinum handleggnum vafði hún
um háls mér og teygði sig eftir
kossi. Viðhorfiö var örðugt, því
bæði vorum við á hestbaki.
»Nú er langt síðan við höfum
sést, vínur minn«, bætti hún við.
»Við stönsum líklega stundarkorn
og lölum saman. Enginn hlerar
þó hérna eða njósnar, hvað okkur
fer á milli«.
Hún spratt léttilega úr söðlinum.
Enn þá eimdi eftir af æskufjörinu
í breyfingum hennar, tólf barna
móður, Enn var hún sú kona,
sem eg vildi njóta að einhverju.
Enn var alt óviðráðanlegt, ginnandi
og viösjált. ,
Eg reyndi að svara henni með
traustum, en stiltum áherslum: >Nú
má eg engan vegin tefja, verð að
halda áfram; ætla mér hálfpartinn
yfir heiðina í dag — eða í nótt«,
sagði eg og leit á vasaúrið mitt.
»Ógn er að heyra til þín, góði
minn, þykistu nú ekki vilja virða
barnsmóður myndina þína viðtals
ofboð litla stund. Það er þó ekki
svo oft, sem fundum okkar ber
saman, finst mér«.
»Of oft þó — alt of oft, Guð-
laug mín, því er miöur. Nú er eg
ekki raaður fyrir meiru. Vertu
blessuð og sæl. — Guð vaki yfir
þér og öllum litlu börnunum okk-
ar. — Fyrirgefðu mér, — í þetta
sinn. Megum með engu móti oftar.
— Verð að halda áfram. — Skrifa
þér með næsta pósti. — Svona,
góða, tefðu mig ekki. — Ekki
núna.«
Við héldumst í hendur, hún
þrýsti hönd mína og hélt henni
fastri með báðum sínum.
Eg fann að hverju fór. Vissi að
þessi sundurlausu orð mfn voru
aðeins fálm þess viljaþreks, er var
nú að liðast í sundur.
Hún horfði fast á míg,‘ Heit og
rjóð í framan, eins og ung stúlka.
Auðsjáanlega börðust nú þykkja
og klökkvi um völdin í huga
hennar.
»Ó, hvað þetta er kuldalegt, —
en hvaö þetta er smánarlegt af þér«,
sagði hún loks. »Guð minn góður.
— hvernig þú hefir farið með
mig, Sveinn. Eyðilagt mig á sál og
líkama, — slitið mér út ögn fyrir
ögn, svikið af mér heilsu og þrek
og ónýtt alla æfi rnína og auðnu.
Eg, sem átti þó kost á svo góðu
hlutskifti, ait öðrum kjörum, alt
öðruvísi manni. Fyrir þig og þinn
vilja hefi eg lagt alt í sölurnar,
fórnað þér lífi mínu og láni. Og
nú þegar þú sérð að ekkert er
eftir af mér lengur, sýnir þú mér
aðeins helkalda fyrirlitningu. Skamm-
ast þín nú fyrir mig og öll börn-
in okkar. Ó, guð minn góður!«
Þarna kom það. Þetta skap,
þessi ójöfnuður í orðum og geði
höfðu alténd fælt mig frá því aö
bindast þessari konu til fulls.
Sumt af þessu var aö vísu satt.
Slitin var hún, eins og eg sjálfur
eftir öll samskiftin. Hilt var aftur
á móti ósatt, að hún hefði hafnað
betra hlutskifti fyrir minn tilverkn-
að. Þvert á móti hafði eg verið
varaskeifan í fyrstu og eigi komið
til greina, fyr en sýnt var að sá
| maður stefndi í aðra átt, sem henni
i lék hugur á.
Hún hafði slept hönd minni.
Gekk hún spölkorn frá veginum,
lét fallast niður í grasið og brast
í grát.
Eg gat með engu mótí þolað
síðustu ásökun hennar: að eg
fyrirliti hana, skammaðist mín bæði
fyrir hana og börnin. Það var
svo fráleitt.
Mér þótti bæði synd og skömm
að skiljast viö hana grátandi, og
nú fyrst steig eg af baki. Eg gekk
til hennar, settist niður og tók
hana mjúkiega í fang mér.
• Manstu eftir því, Guðlaug mín,
hvernig fyrsta kynning okkar hófst,«
sagði eg. »Við vorum bæði ung
og fjörug þá. Manstu ekki eftir
Blindu-vitleysunni, sem við spiluð-
um í rökkrunum svo oft ? — Já,
eg vissi að þú biytir að muna það.
Ógn var það nú í rauninni til-
komulaust og einfaidlegt spil, þó
við hefðum dálitla ánægju af því í
svip. Við megum hvorugt ásaka
annað, Lauga mín, þó að svo hafi
skipast að mestöll samskifti okkar
yrðu fóm Blinda-vitleysa, ánægjufá
og tilgangslítilí. —
Við sáíum lengi saman í hvamm-
inum og föluöumst við óáreitt af
öllum. Hún blíökaðist í skapi.
Sólhlý sumargolan lék um okkur,
unz kvölda tók og forsælan lædd-
ist ofan í brekkuna. Víst var yndi
að vera þarna saman í blíðviðrinu,
jafn-nákomnum manneskjum. Og
hamingjan veit að allar nautnir
guídum við fylsta verði.
Eg reið á leið með henni heirn
undir túngarðinn á Barði, Þar
skildum við og sáumst aldrei síð-
an. —
Guðlaug lést af barnsförum sum-
arið eftir.
Síðan eru nú 14 ár.
Síðasta barnið okkrr dó í fæð-
ingunni. Hin 12 lifa öll. Upp
og niður fólk, lítið upplýst og fá-
kunnandi flest. Hafa og hlotið
uppeidi lágt undir loftið, sem
oftar vill verða hlutskiíti fátæk-
linganna. Hamingjan greiði götu
þeirra og leiði þau fram til
sæmdar og gagns í þjóðfé'aginu,
eftir því sem þrek þeirra og hæfi-
leikar leyfa. —
O-jæja, örðug var ferðin, dýr-
keyptar nautnirnar, stopult yndið,
Þrátt fyrir alt, mun eg ávalt
miqnast hlýlega þeirrar konu, sem
spilaðí við mig svona langt og
örðugt spil, sleit sjálfri sér út og
dó fyrir aldur fram, mín vegna, að
hálfu leyti.
Allar góðviðrisstundir lífs míns,
helztu geislarnir á fátæktarhjarninu,
eru mér komnir frá kvenlegli blíðu
hennar. Þiátt fyrir alt og alt.
Góðar nætur, Lauga mín.
Lausavísur
og ýmsir kveðllngar.
Eftir O r r a .
Fallið þingmannsefni.
Orðstý þínum allra snöggvast
upp hér skaut um kosningar,
að eins til að hrjást og höggvast,
— hverfa’ í ámu gleymskunnar.
Staka úr bréfí.
Flestir lifa, fáir deyja,
fæðist barnagnótt.
Enn þá langar menn til meyja,
er myrkvast tekur nótt.
„Stjóraru.
Mörg eru völd vors móðurlands,
menn þann róður herða,
unz stjóri einhvers andskotans
öllum tekst að verða.
Oangverð
erlendrar myntar.
Kbh. 1. Bank. Pósthús
100 mörk 59,35 61.00 61.00
Sterl.pund 17.17 17.35 17.40
100 frankar 62.25 63.00 63.00
Dollar 3.62 3.72 3.90
sænsk kr. 108,50 108.50
norsk kr. 102,50 101.50 sraajftg:
SKa^aiBafiwKæiKiHBiHanisKsK^iniiff
I HðFUDSTADUKIM |
hefir skrifstofu og afgreiðslu í S
Þingholtsstræti 5.
|5 Opin daglega frá 8—8.
g* Útgefandinn til viðtals 2-3 og 5-6. jg
Ritstjórnar og afgr.-sítni 575. S
SPrentsmiðjusími 27.
Pósthólf 285.
I

_ HÖFUBSTADUEIM
S5 kemur út daglega, ýmist heilt $
|| blað árdegis eða hálft blað árdeg-
Œ is og hálft síðdegis eftir því sem Œ
6« ástæður eru með fréttir og mikils- ®
verðandi nýjungar,
& s