Ingólfur - 23.10.1904, Blaðsíða 1

INGÓLFUR
n. ár.
Reikjavík, suniiudagiiui 28. okt. 1904.
44. folað.
ÞÝZKAR BÆKUR OG BLÖÐ
útvegar E. Gunnarsson, Suðurgötu 6, Rvík
Langfrjálslindasta lífsábirgðarfélagið á
Islandi er
og m&rga aðra fugla, vel skotna,
kaupir E. Gtunnarsson, Suðurg. 6.
„ S T á 1 “.
Umboðsmaður: Jens B. Waage.
Er sólin Drangabraun signir hinst
og svalinn hvíslar í skútum inst
við burkna og bergfljettur langar,
þá nemur hjarðsveinninn hörpuóm
og hreimskæran, töfrandi meiarróm
svo bergmála bláfell og drangar.
Helga Bárðardöttir. *
Frá æskuleikjum á íslandsströnd
í ókunn og fjarlæg vetrarlönd
hún barst með bilgjunum svölum,
sem hetja um skammdegis hörkutíð
þar háði við dauðann langvint stríð
í úthafs ísreka sölum.
Hvar þektir þú barn er bæri þraut
sem Bárðardóttirin unga hlaut
að standast uns ströndum náði?
Hvar visdr þú örlög svo undraköld,
svo ægileg, margspunnin nornavöld
sem hertu að hennar ríði?
Að Qrænlands frostköldu faunastönd
bar fleiið íssteifta goðahönd
að ættmenna góðum garði.
Þar fann hin unga sinn indisdraum
þann eina — - hún lét ei breitingastraum
eiða þeim hjartgróna arði.
Svo leit hún aftur sín æskusvið
og ástvin harmþrungin skildi við,
en trigðina gullhrein geimdi.
Hún söng um vornætur sakuaðarljóð
og sat um daga svo föl og hljóð
þar fossinn úr fjalli streimdi.
Hún undi ekki bigðum — sem Bárðar-
ætt —
en bjó upp á heiðum í trú og sætt
við landvætt og ljósálfa hreina.
Hún svaf eins og haukur í hamraþröng
og hörpuna stilti um dægur löng.
Það var hennar indið eina.
Hún skildi hvað lindin í lingi söng
og Ijóðin er kváðu vötnin ströng
í fjallglúfrum dulardökkum,
sem lóunnar sorgblíða sjafnarmál
og siguróp fálkans, hvelt sem stál,
og grashvísl á grænum bökkum.
Hið óbreitta náttúru móðurmál
mætti þeim strengjum í hennar sál
er hljómanna hreinleik geima.
Hún lærði barnung að þíða þá
og þeir voru dípri en mönnunum hjá,
því átti hún þar aldrei heima.
*) Helga Bárðardóttir Snæfellsáss
hraktist á hafísjaka til Grænlands, að
því er sagan segir. Hún hafði heimþrá
mikla og komst til íslands síðar. En
hún þíddist ekki menn og hafðist löng-
um við einmana um fjöll og firnindi og
nam hvergi indi.
Við jöklanna svanhvítu jörmunbrjóst
var jafnan heiðríkt og veður ljóst
og útsínin indisfögur.
Þar bjó hún sem drotning í bjargahöll
og boðaði þangað vætti og tröll,
er sögðu af feðrunum sögur.
Mörg heilladis hafði fleium filgt,
með fóstra Dofra til íslands siglt
og valið um filgsnin á fjöllum;
en ljúft var að minnast á liðna tíð,
þær lifðu aftur hvern sigur og stríð
og hermdu frá atvikum öllum.
Oft sat hin frjálshuga fjallamær,
er firðina gilti sólin skær
með hinsta hátignarljóma,
og mændi tregandi í austurátt,
hún átti þar handan við djúpið blátt
heimkinnis heilaga dóma.
Þar risu Dofrafjöll heið og há
með hamrastalla og jökulgljá
og íeðranna frægu hallir;
en bigðin var rænd og báli eidd
og bílin hetjunum fornu sneidd,
frændurnir flúnir allir.
Og fjærst í norðri var fátækt land,
með firði djúpa og ægisand
við auðnir, óbigð og tinda.
Þar lágu þau margþættu minningabönd,
sem mannanna lifsgleði, sál og hönd
fastast i fjötur binda.
Því mændi Helga á hafsins djúp,
því hnigu af augum tárin gljúp
við endurskin dáinna daga.
Svo leit hún nær, á hin fögru fjöll,
á fosshvikar elfur, skógarhöll
og vorgræna vallendishaga.
Þá fann hún sem barn hve birti í önd,
hún blessaði íslands vogskornu strönd
og hálendið ónumda unga.
Þar vildi hún una til dauðadags
og deia í brosöldum sólarlags
hátt ofar dalanna drunga.
Þú ættland, veittir þeim óðul þín,
sem elskuðu frelsið heitar en sín
þá snortin þau voru af valdi.
En aldrei sló hjarta í hreinni barm
en hennar, sem bjó ifir þingstum harm
og hugstór við háfjöll þín dvaldi.
* *
*
Og sveinninn hlustar í hljóðri ró
uns hinsta bergmálið leið og dó
og dagsljós í djúpið er runnið.
Hann veit, að Helga í hrauni því bir
sem heillavættur — og strengi knír
uns frelsið er íslandi unnið.
Hulda.
Þegar ég fór aö heilsa ráöherranum.
Ég fór í kjólinn minn og strauk pípu-
hattinn. Ég lét í þetta sinn Árna Nikk
greiða mér og laga slauffuna vegna þess,
að ég hef heirt sagt að Balschmidt hafi
kosið Jón Jensson. Það bar ekkert við
á leiðinni upp í „Hvítahúsið" og þar var
mér tekið með ljúfmannlegri kurteisi eins
og síðast.
Ég hneigði mig kurteislega firir hinum
göfga ráðherra og sagði:
„Velkominn úr utanförinni-------frægð-
arförinni, göfgi ráðherra".
Hinn göfgi ráðherra brosti vingjarnlega
og svaraði:
„Komið þér sælir hr. Oddur“.
Hinn göfgi ráðherra benti mér á stól
og við settumst niður.
„Göfgi ráðherra, þér hafið auðvitað frétt
firir löngu um sigurinn sem vér „heima-
stjórnarmenn“ unnum hér í Vík.“
Hinn göfgi ráðherra svaraði:
»Já“.
Þá sagði ég:
„Það er meinleg prentvilla í Þjóðólfi,
eða ef til vill hefur það fallið úrí prent-
smiðjunni. Það er nefnilega ekki kallað-
ur „Nír sigur heimastjórnarmanna“, að
Stefán í Fagraskógi var kosinn i Eiafjarð-
arsíslu. Mér finnst það svo skrítið —
svo undarlegt, að kalla það sigur heima-
stjórnarmanna þegar kosinn er maður,
sem tekur það berlega fram, að hann sé
ekki heimastjórnarmaður, en gleima, að
taka það fram þegar flokksmaður er kos-
inn“.
Hinn göfgi ráðherra brosti og með-
aumkvun lísti sér í augnaráðinu. Hann
svaraði og sagði:
„Það er leiðinlegt herra Oddur, jafn-
skinsamur og þér eruð, að þér skuluð
ekki skilja þetta, jafn einfalt mál. Leta
se moa* þ. e. a. s. á. íslensku, heimastjóm-
in það er ég. Þeir, sem vilja að ég
haldi áfram að vera ráðherra eru heima-
* l’Etat c’est moi.