Landvörn - 03.01.1903, Blaðsíða 1

Landvörn - 03.01.1903, Blaðsíða 1
• • TJtkoniudögum og tölublaðafjölda verður hagað eins og hentast þyk- ir, eptir þvi, hvernig uraræður vevða um stjóriaarskrármálið. Verð hvers einstaks töluhlaðs 15 aurar. Askrifendur borgi við árslok næstu, 10 aura fyrirhvert útkomið tölublað ; þó ekki meira en 3 krón- ur alls. Askrift bindur til ársloka. I. árg. Reykjavík, laugardaginn 3. janúar 1103. 1. blað. i %it stríðs, tíl stríðs! mín þjóð, min þjóð! Nú þarf að nota vopnin góð með herta, hvassa egg; nú þarf að hita hjartablóð með helgri, frelsi vígðri glóð og þora' að segja; „íþennan vegg jeg þunga steininn legg!" Þeir þykjast etska œttland sitt, en, Island, skal þá frelsi þitt í dróma knúð og keyrt? — Þeir segjast gjöra, gjöra vel, en, — QfýíO' frelsi vort í hel! Og friðarklæði um voðavjel er vel með knútum reyrt. Þeim knútum vinnur eldur á og eggin hvöss og gljá og blá, — já, viljans voldugt sverð, i blóði Sigfús-sona hert, úr segulstáli hjartans gert, með sögurjett skal bjart og bert oss búa sigur-ferð! Að hrækja ekki' i eigin spor, en áfram sœkja, herða þor og aldrei krjúpa' á knje, — það gefur trú, sem bifar björg, það brýtur gamla vanans hörg, og hræsnin flýr og heimskan örg en heilög standa vje! II. Ipeir segja þig þreytta, minþjóð, minþjóð, að þögul þú sitjir með dauða-blóð, — það treysta þeir einmitt á. En, — ó, aðþú stæðir sem standberg min þjóð, og streymdi i œðum þjer rennandi blóð, sem fossins í Öxará! Og jeg veit að liflr í gígnum glóð, sem glóandi, brennandi sendir flóð á vóílinn, er varir minnst! jeg veit þú átt ólgandi' eldheitt blóð og óðinn, sem knýr úr björgum hljóð, — ef viltu það, sigurinn vinnst. Nú, hlœið að því, að jeg hef minn skjöld, fyrst hvorki á jeg metorð nje auð nje völd. Jeghirði' ekki um hefð nje „stand!" En að kaupa sér frið við frelsi sins lands, eru fjörráð við drengskap hvers einasta manns, sem elskar sitt ættarland. Jeg trúi' ekki, þjóð min, að þreytt þú sjert, en þessir, sem leiða þig hafa gert á framsókn og frelsi vors lands, þeir eru svo þreyttir því sjálfir þeir sjá, að sigurkranz munu þeir aldrei fá nje blessun frá brjósti neins manns. Þeir sjálfir, sem bregðast þjer, selja þig beint, i sigurför ganga', en, — þora' aðeins leynt, á leiði þins mesta manns, — þeir krýna, þeir tigna Jón Sigurðsson, vorn sóma og skœrustu frelsisins von, en — mölva svo merkistöng hans! Sjá, varðblysin loga, — i vitana' er kynt og vótdug skal sóknin og áldrei linnt unz fáninn er heiður og hreinn! Því segi hver yðar: „Min œttjörð, meðþjer að eilifu hugrakkur merkið jeg ber, þótt standi jeg uppi einn!lí III. tyjaki Ijós yfir heiði' óg hlið in heilaga frelsis-stjama: Skíni rósin svo skær og blíð á skautinu vorra barna! Hvað er vegur, völd og hnoss: vinnum fyrir þau og oss! Frelsið lands vors lifi! §udm, §udmundí»on. Stefna vor.# Tildrög til þess að rit það, er hér kemur fram, er stofnað nú og á þann hátt, sem les- endur þess sjá, eru þau, að nokkrum mönnum hér i Reykjavík hefir þótt skylda sín að láta koma fram opinher andmæli gegn hneykslisað- gerðum síðasta alþingis í stjórnarskrármálinu og gegn þeim opinheru samtökum, er orðið hafa meðal blaðamanna og annara leiðtoga þjóð- arinnar um það, að kæfa og bæla niður frjáls- ar, rökstuddar umræður um þetta málefni, sem þeir þó alllir viija viðurkenna jafnframt, að varði þjóðina mest allra niála. Útgefendum ritsins þykir það fullljóst, að samtök leiðtoganna í þessa átt eru ekki svo injög sprottinn af umhyggjusemi fyrir því, að þjóðin láti ekki tíina sinn eyðast milli þinga í óþarfar umræður um máJefni, sem þegar sé nú ráðið til lykta, heldur er hin sanna orsök sam- takanna sú, að leiðtogarnir vita að hneykslisað- gerðir þeirra í stjórnarnnilinu geta ekki staðist skynsamlega rannsókn hugsandi manna i landinu. Og því vilja þeir, ^em rit þetta gefa út ekki þola að leiðtogunum haldist uppi að stinga þjóðhmi svefnþorn — og líta þeir svo á sem það sé litlu vægara brot móti velferð þj'óð- ar sinnar, að standa þegjandi hjáogláta hneyksl- ið óátalið, heldur en hitt að taka beinlínis þátt í hneykslinu. Leiðtogarnir óttast, að fortíð þeirra sjálfra og eigin margítrekuðu yíirlýsingar úm sjalfstæðu- kröfu Islendinga verði dreguar fram í birtu dagsins. Þeir óttast, að almeiming mimi hrylla við þvi, hve meinlega þeir hafi afneitað sjúH'iiiii sér með hneykslinu og að þjóðin muni ekki geta trúað því, að allir beztu menn landsins, að leiðtogunum sjálfum meðtöldum, allir foringjar íslendinga að fornu og nyju, sem þjóðlegir hafa kallast, hafi verið blindir draumóramenn, þekk- ingarlausir og „ópraktiskir" meinlokumeun, en að pólitisku aumingjarnir, er fóllu danska ráð- herranum til fóta 1902, hafi einir haft augu til að sjá og vit til að skilja, hvað landinu ríður mest á. Því hefir verið hreyft opinberlega áður og það er reyndar Iaunungarmál, sem er á allra vitund, að leiðtogarnir eru knúðir fram á þessa braut, fjöldamargir, af brennandi þrá eftir því, að ná sjálfir persónulega í vöid yfir þjóð sinni, ná í áhrif yfir hinum æðsta stjórnanda, ná í bitlinga og mola af borðum hinna hæstu herra, er þjóðin verður að borga. og seilast í ýmsa hagsmuni, sem þeir vita ekki önnur ráð til að geta öðlast. Og fyrir þetta á að troða fótum eldgömul réttindi íslands, merkja það sömu forlögum á komandi tímum, sem allar sérréttindalausar lýðlendur Dana hafa orðið að líða. En af því að allir geta ekki étið sama molann, þá er lífs nauðsynlegt fyrir leiðtogana að ala á viðurstyggilegu persónuhatri, bríxlum og úlfúð sín á meðal, jafnfrarnt því sem þeir tönnlast á samhljóða samþykki sínu um hneyksl- ið, — því annars verða hvorugir í meiri hluta og það er meiri hlutinn, sem býst við að fá mest af molunum. Að horfa og hlýða þegjandi á þessar að- farir leiðtoganna, þó sýnilegt sé, hvert þeir stefna með velferð landsins og þó vitanlegt sé af hverjum hvötum þeir vinna, það er ófyrir- gefanleg, ranglát viðurkenning þess, að þessir leiðtogar sé sannarlega samboðnir íslenzku þjóð- inni. Útg. hafa þann tilgang aðallega, að efla fylgi þjóðarinnar með ályktun þeirri, er meiri Muti af borgurum og kjósendum á fundi i Reykjavík gerðu um þingtímann í sumar er leið, í þá átt, að skora á þingið að taka 'burt lógfestingarákvœðið úr stjórnarfrumvai-pinu. Þjóðin hlýtur að sjá, að ekkert nýtt stjórn- artildur er kaupandi því verði, að lögbanna oss um alla ókomna tíma að nota Island fyrir Islendinga. Blöð og rit hafa að vísu að undanförnu verið barmafull af hinum skað- vænlegasta þvættingi um það, hvar skórinn kreppti í raun réttri að oss nú. Menn hafa hrópað sig hása um það eitt, að „stjórnin" „stjórnin" i landinu væri óhafandi, en hafa jafnframt, sumir af hrekkvísi, en samir af ein- feldni, reynt að blinda almenning fyrir því, hvem þátt löggjafarvaldið sjálft, algerlega að greint frá umboðslega valdinu, hefir átt í afturför, framfaraleysi eða gönuhlaupum þjóð- arinnar síðan 1874. Málaskúmarnir hafa vitað, að þjóðin fann, að henni var illa stjórnað og því hafa þeir líka vitað, að það mundi berg- mála hjá þjóðinni, ef stjórnin væri úthrópuð og atyrt vægðarlaust. En þeir beindu öldu óánægjunnar yfir umboðsvaldið eitt, sem alls ekki verðskuldaði nema örlítið brot af öllu hrópinu og niðinu, í samanburði við þann á- fellisdóm, sem lóggjafarvatdið verðskuldaði með réttu fyrir það, hve stefnulaust, blint og óþjóðlegt það var. Sumir málaskúmarnir gerðu þessa sjón- hverfing fyrir þjóðinni viljandi, í því skyni, sem þegar er sagt, að mölva sína eigin köku og leiða menn til þeirrar villu, að lífsnauðsyn væri að fá „aðra stjórn", — „aðra stjóm", hvað sem það kostaði. Aðrir hrópuðu með þeim af' einfeldni, en árangurinn varð sá, sem

x

Landvörn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Landvörn
https://timarit.is/publication/195

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.