Lögrétta

Tölublað

Lögrétta - 22.01.1913, Blaðsíða 1

Lögrétta - 22.01.1913, Blaðsíða 1
Aígreiflslu- og innheimtum.: ÞÓRARINN B. ÞORLÁKSSON. Veltusundi 1. Talsiml 359. LÖGRJETTA Ritstjori: ÞORSTEINN GÍSLASON Pingboltsstræti 17. Talsimi 178. M 4. ITeylijavík: 22. Janiiar 1913. VIII. argr. I. O. O. F. 931249. Þjóðmenjasafnið opiö á sunnud., þriðjud. og fimtud. kl. 12—2. Lækning ók. í læknask. þrd. og fsd. 12—1. Tannlækning ók. (í Pólthusstr. 14) i, og 3. md. í mán. 11—1. Landakotsspítali opinn f. sjúkravitj. 11—1 alla daga. Islands banki opinn 10—2'/» og 5T/»—7. Landsbankinn io1/^—2x/». Bnkstj. við 12—1. Landsbókasafnið opið hv. virkan dag kl. , 12—3 og 5—8. Okeypis lagaleiðbeiningar á háskólanum á hverjum Iaugard. kl. 7—8 síðd. Heilsuhælið opið til heimsókna 12—1. Lárus Fjeldsted, Yfirrjettarm&IaffierslumaOur. Lækjargata 2. Heima kl. I 1 —12 og 4-7. Bsekixr, innlendar og erlendar, pappír og allskyns ritföng kaupa allir í Bókaversl. Sigfúsar Eymundssonar. „Raffltín" drekka allir þeir, er vilja fá góðan, óskaðlegan og ódýran kaffldrykk. — Jafngildir 1 pundi af brendu og möluðu kaffi og «/» pundi af export. tMT Fæst á aðeins 80 aura pundið hjá Sveini Jónssyni, Templarasundi 1, er einnig — - hefur til sölu Gibs-Rósettur og lista og mikið ^^Z^^^ZZZ^Z^^ZZZZZ úrval af Betrekki. Kaupmenn snúi sjer til Sweins M. Sweinssonar, p. t Havnegade 47. Köbenhavn. mg á flskiTeiöunum Tið Arnarfjörð. Síðan farið var að beita tál- beitu, smokk, síld og kúfiski, hjer við Arnarfjörð, muna menn varla eftir eins miklu aílaleysi að haust- inu eins og var síðastliðna haust- vertið, og kenna menn, sem vafa- laust er lika rjett, botnvörpung- unum, sem aldrei síðan jeg man eftir, — það er að segja yfir þann tíma, sem varðskipið hefur haft strandgæslu hjer við land — hafa verið eins ákafir og, að manni virðist, haft eins gott næði að vciða fyrir innan landhelgi hjer eins og síðastliðið vor, þar sem þeir svo vikum skifti voru, og það oft talsvert margir, á veiðum fyrir innan landhelgi hjer í Arnaríirði. Fyrst í vor leit út fyrir ágætis afla, en svo komu botnvörpung- arnir, og, ef mætti svo að orði kveða, sópuðu í burtu þeim flski, sem kominn var, og eins og sigt- uðu hvern drátt jafnóðum og hann kom í fjörðinn, og ekki nóg með það, heldur eyðilögðu þeir veiðarfæri fyrir mönnum, og hart var á því að þorandi væri að leggja kastlóðir, hvað þá heldur að eiga legulóðir í sjó, því að fyrir kom að ræningjar þessir tóku af þeim meira og minna, svo að menn komu slippir og lóðalausir i land; voru menn því komnir á fremsta hlunn með að hætta vertíð á miðjum tíma. Einlægt voru menn að vona að varðskipið mundi nú koma, og láta lögbrjóta þessa og ræningja fá sín makleg málagjöld, því simað mun hafa verið um yfir- gang þeirra til sýslumanns okkar, sem er einn af þeim fáu sýs'.u- mönnum, sem sýnt hefur þann lofsverða dugnað áður, að taka án hjálpar varðskipsins botnvörp- unga við ólöglegar verðar íland- helgi og sekta þá, og gæti maður því ímyndað sjer að hann muni hafa gert alt, sem i hans valdi stóð, að fá varðskipið hingað, til þess að taka ræningjana. Ekki sást samt varðskipið koma, svo ræningjar þessir máttu i besta næði og mak- indum halda áfram að hrifsa björgina frá munninum á fátæk- um fjölskyldumönnum. Eins og allir vita, eru skilyrðin til þess að geta lifað hjcr ein- göngu af landinu þau, að flestum mun virðast það litt mögulegt. Hjer er hrjóstugt land, og því Htlir og viðast hvar slæmir hagar, snöggar, þýfðar og litlar útslægjur og Util, þýfð og, sem vcrst cr, grýtt tún. Allir geta því sjeð, að til þess að framfleyta lífinu verðum við því aðallega að reiða okkur á sjávar- aflann; bregðist hann algjörlega, má búast við hallæri. Enginn mun geta annað sagt en við Arnfirðingar gerum frem- ur litlar kröfur til landssjóðsins; það er víst mjög sjaldgæft, að frá okkur komi til alþingis fjárbeiðn- ir til nokkurra fyrirtækja eða framkvæmda, en við borgum þó í landssjóðinn, eins og hinir, sem sækja um bitlinga og fá þá. Það mun því ekki virðast ó- sanngjarnt af okkur Arnfirðing- um þótt við færum þess á leit við landsstjórnina, að hún hlut- aðist til um að varðskipið verji betur landhelgina við Arnarfjörð næsta sumar, heldur en það virt- istgcraí sumar, semleið —látiekki þessa lögbrjóta hafa eins gott næði til að eyðileggja lífsveg okkar eins og þeir virtust hafa síðastliðið vor. Arnarfjörður hefur verið álitinn, sem líka mun vera rjett, mjög aflasæll fjörður, og er þvi eðli- legt að botnvörpungarnir haldi sig um fiskgöngutímann, sem hjer er að vorinu ogsumrinu, á næstu grösum, og þurfa þeir því hjer strangara eftirlit en víða annar- staðar. Hringsdal 20. des. 1912. Einar Bogason. Balkanstríðið. Ýmislegt nra ófriðinn. Danskur blaðamaður, Anker Kirkeby, sem/verið hefur í Sofiju, höfuðborg Búlgara, meðan á stríð- inu stóð, segir, að þar hafi menn fengið mjög ófullkomnar fregnir af því, sem á herstöðvunum gerð- ist. Aðalfrjettastöðin var ein litil rúða í glugga hjá hermálaráða- neytinu. Innan á hana voru festir miðar með helstu frjettun- um og þeim mjög stuttorðum. Sami miðinn var oft lengi á rúð- unni. En utan við þennan glugga var altaf fult af fólki. Blöðin og fregnmiðar frá þeim fluttu ógreini- legar fregnir eftir hinum og öðr- um, sem um fóru. Brjefaskoðun var mjög nákvæm á aðalpóststöð- inni í Sofiju; það var sagt, að 40 manns hefði þar nóg að gera við að opna grunsöm brjef og skoða hvert hraðskeyti. Mesti fjöldi af hvorutveggja var stöðvað þar og kom aldrei fram. 10. hvert mannsbarn í Búlgar- íu var í hernum, eða því sem nær annarhver fullorðinn karl- maður. Frá svo að segja hverju heimili í landinu var einhver í striðinu. Utan úr hjeruðunum komu margir til höfuðborgarinn- ar til þess að fá frjettir. Bar mikiðáþví i mannfæðinni á göt- um borgarinnar. Bændafólkið er einkennilega búið. Karlmennirn- ir eru í kápum, sem fóðraðar eru með sauðskinnum, og ganga við krókstafi. Brjefritarinn segir að Búlgarar sjeu sparsamir og hugsi ekki um annað en að græða. Sem eitt dæmi um það segir hann þá sögu, að vel klæddur borgari hafi keypt fregnmiða á götunni, gengið með hann út úr mann- ösinni og litið yfir hann. Svo fjekk hann miðann syni sinum litlum, sem með honum var, og að lítilli stundu liðinni hafði dreng- urinn selt hann öðrum og fjekk föður sinum peningana, svo að á þennan hátt hafði hann lesið miðann fyrir ekkert. A veitinga- húsum borgarinnar segir brjefrit- arinn að varla sjáist innlendur maður, nema ef einhverjum sje boðið inn þangað af útlendum gesti. í öllum fjöldanum, sem lagði á stað þaðan í ófriðinn, segir hann að ekki hafi sjest einn einasti maður drukkinn. Honum þykir sparsemin og gróðamenskan helst um of. Meðal særðra manna, sem heim höfðu verið sendir frá ófriðar- stöðvunum, 'hitti hann á sjúkra- húsi nafnkunnan búlgarskan málaflutningsmann og rithöfund. Hann hafði mist annan fótinn í striðinu. Illa ljet hann af ó- friðnum og honum blöskraði mannfallið. Hann sagði, að frá byrjun striðsins hefðu dátarnir í her Búlgara verið eins og æðis- gengnir. Foringjarnir hefðu við ekkert ráðið; dátarnir hefðu ætt fram og ekkert skeytt um að hlífa sjer. Þeir hefðu ekki haft þolin- mæði til þess að biða og láta stórskotaliðið vinna það, sem það hefði getað unnið, heldur hefðu þeir ruðst áfram með byssusting- ina fyrir sjer óðir af grimd og ósefandi fyr en þeir hefðu getað stungið stálinu i hold óvina sinna. Hann sagði, að fáir menn i her Balkanþjóðanna væru skotmenn að gagni. En í þessum orustum, þar sem maður gengur móti manni með eggvopn í höndum, þar væru þeir duglegir. Þetta væri margra alda arfur frá for- feðrunum. Hann kvaðst hafa litið á margt andlit, er fallbyssu- skotin fóru fyrst að dynja frá vígstöðvum óvinanna. En hvergi hefði hann sjeð ótta, heldur al- staðar villidýrsins löngun í bráð. »Það er þetta kæringarleysi dát- anna um líf og dauða, og svo hefnigirnin, sem gefið hefur okk- ur frá byrjun stríðsins sigur eftir sigur«, sagði hann. »Við urðum íyrst þreytunnar varir, þegar við komum austur að Tchataljavirkj- unum. Þá vorum við saddir af blóði, þá höfðum við hefnt okk- ar og þá höfðum við náð mark- inu. Þá var eins og stríðsæðið væri úti. Jeg sá heilar herdeild- ir hníga þar niður á þriggja daga fresti örmagna af þreytu. Við höfðum ofreynt kraftana vikurn- ar á undan, og nú hnigum við magnþrota fyrir óveðrinu ogsjúk- dómunum«. Um þetta leiti gengu þar stór- rigningar.' Láglendið fór á kaf í vatn og vegir urða víða ófærir. Hermenn Búlgara grófu sjer skýli oían í hæðirnar, en voru þó að jafnaði holdvotir bæði nótt og dag. Samt rjeðu þeir þarna á virki Tyrkja, en urðu frá að hverfa. 1 einu af þeim áhlaup- um særðist þessi maður, sem hjer segir frá, og skildi þannig við herinn. Frá byrjun stríðsins tók Eleó- nóra drotning Búlgara þátt í hjúkrunarstöfum undir merkjum fjelagsins »Rauði krossinn«. Eleó- nóra drotning er þýsk, prinsessa af Reuss, og giftist Ferdínand Þegar Amundsen norski kom til Suður- heimskautsins, þá var það fyrsta, sem hann sá þar„ auglýsing frá og aðra hafði Peary fundið á Norðurheim- skautinu. Þetta er órækur vottur um, að Edinborg er ætíð á undan öðrum. En nú verðið þjer að hregða fljött við, ef þjer viljið ná í hinn ákaflega ódýra Strausy/iur (Qasfor), cJianóís, t&úéursyRur. Líka er nauðsynlegt að leggja það á minn- ið, að „Edinborg"- og „íslandl"- margarínið kostar hjer að eins 55 og 65 aura pundið. Ódýrara, ef keypt eru 10 pd. í einu. ÁVEXTIR nýkomnir. Eins og að ofan er sagt, er það nú orðið kunnugt heimsendanna á milli, að betri kaup býðar enginn en Nýlenduvörudeild Bdinborg-ar. Lífsálíriíarslofim rírisifls. Bonus-útborg-un fyrir fimm ára tímabilið 1906—1910 byrjar þriðjudaginn 4. febrúar 1913 hjá umboðsmanni stofnunarinnar í Reykjavík. Lifsábyrgðarskirteini skulu fram lögð, nema þau sjeu í vörsl- um sfjórnarvalds eða stofnunarinnar. Stjórn framannefndrar stofnunar 8. janúar 1913. @. c*. ^Hoifíe. J. C, Hansen. Samkvæmt framanskrifuðu verður skrifstofa undirskrifaðs umboðsmanns lífsábyrgðarstofnunarinnar opin til Bonus-útborgunar 4., 5. og 6. febr. næstk. frá kl. 11 f. m. til 2 e. m., en að þessum þremur dögum liðnum (frá og með 7. febr.) útborgast Bonus á mínum venjulega skrifstofutíma kl. 4—5 siðdegis. Reykjavík, Lækjargötu 8, 21. jan. 1913. Þórunn Jónassen. 1908. Áður var hann kvæntur Maríu Lovisu af Parma og dó hún 1899. Línnr nra Landsbókasafnið. Háttvirtu Reykvíkingar! Alveg er jeg hissa á því, hvað þið notið lítið Landsbókasafnið. Oft hef jeg komið þangað á „fyrri tímanum" og þá hafið þið setið þar 5 eða 6. Hvar voru allir hinir? — Út um hvippinn og hvappinn. Sumir að störfum sínum, en Hklega nærri eins margir aðgerða- lausir, — um þetta leyti árs — ráfandi um götur og torg. Hvað hugsið þið, blessaðir verið þið, að líta ekki heldur inn á Lands- bókasatnið og biðja Halldór um bók stundarkorn? Halldór er allra liðlegasti karl og furðu fljótur í snúningum, svo rosk- J inn maður. Af öllum þeim þúsund- um bóka, sem þar eru saman komn- ar, veit Halldór upp á hár, hvar hvert kver er fólgið og nær því á svip- stundu, þegar hann heyrir fyrirsögn- ina nefnda. 1 lestrarsalnum er hlýtt og bjart. Þar eru stólar og borð af góðri gerð. Blek og pennar eru þar til taks og frjálsrar notkunar, og sem miklu skiftir, þar eru þerriblóð, sem Hannes Haf- stein hefur kveðið svo fagurlega um. Þótt oft sje fáment á Landsbóka- safninu, koma þar ýmsir góðir menn. — Þar situr Pjetur og les „Þjóðólf". Þangað kemur Bjarni og les í „Kol- brún", og þar sit jeg og les „Kapí- tólu". — Landsbókasafnið er opið frákl. 12 —3 °g S—«• Á seinni tímanum eru þar oft stúlk- ur, svo þá ættuð þið þó að koma, piltar, ef þið hafið ekki öðrum hnöpp- um að hneppa. J.

x

Lögrétta

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögrétta
https://timarit.is/publication/196

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.