Lögrétta

Tölublað

Lögrétta - 01.10.1913, Blaðsíða 2

Lögrétta - 01.10.1913, Blaðsíða 2
162 L0GRJETTA Netagarnið, 4ra- og £5-t>sett», er komid. Hvergi lægra verð í borginni en í • AUSTURSTRÆTi 1. • Ásg. G. Gunnlaugsson & Co. Hvað liár L E Bjarnason gert? Þjer hafið, herra ritstjóri, hvað eftir annað lagt þessa spurningu fyrir lesendur yðar, og það í þeim tón eins og L. H. B. hefði ekkert gert. Enginn hefur orðið til þess að svara henni, svo það lítur út sem engum sjeu ljós afrek þessa manns. Úr því nd enginn hefur treyst sjer til að leysa úr þessari spurningu, þá vil jeg leyfa mjer að benda á nokkur afrek hans, sem hann hefur áorkað bpnlínis eða óbeinlínis. 1. í bankaráð íslandsbanka var hann kosinn á þingi 1903, þó hann hefði barist með hnúum og hnefum gegn stofnun þess banka, og sat þar í 7 ár; fyrir það hefur hann fengið 1000 kr. í laun árlega og hlutdeild í ágóða, sem mun jafna sig upp með 600 kr. árlega, eða alls........kr. 11,200 2. Þar næst var hann skipaður í milliþinga- nefnd í kirkjumálum. Nefndin var skipuð 22. apríl 1904, og átti auð- vitað að hafa lokið störf- um sínum fyrir þing 1905, en hún treindi sjer starfið svo lengi, að hún kom fyrst með tillögur sínar fyrir þingið 1907. Nefnd- in kostaði samkvæmt Landsreikningnum kr. 4,756,29, og hefur hann þá fengið að minsta kosti fimta hluta af þessari upp- hæð. .......— 950 3. Þá var hann einn í millilandanefndinni, og samdi, eins og menn muna, Betænkning VI., sem all- fræg er orðin, og iðulega er vitnað til í stjórnlaga- fræðinni nýju. Nefndin fór hjeðan um miðjan fe- brúar og sat til maíloka, eða um 100 daga. Að ' sögn tók nefndin 20 kr. á dag, aðrir segja 22 kr., og enn aðrir 24 kr. Það er mjer hulið, hvað rjettast er, en jeg tek lægstu töluna, og kemur þá út sú laglega summa ... — 2,000 4. Var hann svo lltil- þægur að taka að sjer endurskoðun landsreikn- inganna i tvö ár. Laun fyrir það 600 kr. árlega . — 1,200 5. Enn má nefna, að að hann fjekk styrk til að læra lög á ný, áður en hann varð kennari við iagaskólann ..... — 2,500 6. Loks var hann skip- aður formaður amtsráðs Vesturamtsins, þegar amt- mannaembættin voru lögð niður. Því starfi gegndi hann í 3 ár fyrir 300 kr. árlega, og að auki fjekk hann 300 kr. fyrir upp- gerð amtsbúsins Stj.tíð. 1907 B, bls. 146 ... — 1200 Kr. 19,050 Alls hefur því þessi bitlingahatari og ósjerplægni maður fengið fullar 19 þúsund krónur handa sjálfum sjer, og hver getur svo sagt að hann hafi ekkert afrekað? X. Nýjar steinolínnámnr eru sagðar fundnar við Hope í Hannover og olían þar ágæt. Priðja Báaistríi í aðsígi? Símað er frá Khöfn í gærkvöld: „Tyrkir og Grikkir deila út af eyj- unum í Grikklandshafi og öðrum frið- arkostum. Grikkjakonungur skyndi- lega kallaður heim. Þriðja Balkan- stríðið virðist í aðsigi". i Hii Heiðursamsæti. Sunnudaginn 14. þ. m. hjeldu Vatnsdælingar samsæti að Undirfelli þeim heiðurshjónum Birni bónda Guðmundssyni og hús- freyju Þorbjörgu Helgadóttur frá Marðarnúpi, til minningar um 50 ára hjúskap þeirra. Samsæti þetta sátu nærfelt sex tugir manna, flestir bú- endur úr dalnum, sóknarpestur, börn og vandamenn þeirra hjóna. Fór það vel og skipulega fram. Að endaðri skálaræðu fyrir minni þeirra hjóna, færðu sveitungar þeirra þeim tvo gripi að gjöf, honum silfurbúinn staf með skornum rostungstannarhaus, en henni kaffikönnu úr silfri, hvorttveggja með áletruðum nöfnum þeirra og ártali: 1863—1913. Börn þeirra gáfu þeim silfurbikar. Mörg minni voru drukk- in, bæði vandamanna þeirra hjóna nær og fjær o. fl. Nokkur kveðju- skeyti, ásamt heillaóskum, voru þeim send: Frá syni þeirra Iandlækni Guðm. Björnssyni, Svínavatnshrepp- ingum o. fl. Kristján kennari Sig- urðsson flutti þeim snjalt kvæði. Að loknu borðhaldi skemti fólkið sjer við söng og dans til kl. 12 um nótt- ina. Fimtíu ára búskapur er því miður fremur sjaldgæfur hjer á landi, en þó mun það sjaldgæfara, að sjá hjón eftir hálfrar aldar strit við bú- skap halda sjer líkt sem þessi hjón gera. Hann — 79 ára — er að sönnu orðinn stirður og stinghaltur, en er enn „þjettur á velli og þjettur í lund", sem til forna. Hún — 75 ára — kát og lífsglöð eins og í gamla daga. Sje litið yfir búskap- arferil þeirra hjóna, barnauppeldi o. fl., virðist sem sú hugsjón hafi ráðið í hvívetna: fyrir ættjörðina gerðum við það, sem við gátum. — Vatnsdœlingur. Myndir af þeim Birni og Þor- björgu koma innan skamms í „Óðni" og með þeim grein eftir Björn á Kornsá. Fríkirkjan í Hafnarfírði. Það er sagt í síðasta tbl., að hún eigi að kosta 8000 kr. En þetta er ekki nema að nokkru leyti rjett. Það er trjeverkið eitt, sem samið hefur verið um fyrir 8000 kr. Þar fyrir utan er svo grunnur og gólf að nokkru leyti, því það á að vera steypt í ganginum inn eftir kirkj- unni. Stærðin á henni er sögð 28 X 18 álnir. — Talað er um að gera grafreit í hrauninu þar skamt frá í katakombu-stíl, þ. e. hella, sem grafirnar verði múraðar í til beggja hliða. Hátstapi á ísafirði. Þar fórst bátur með 3 rnönnum aðfaranótt 30. f. m. Er haldið, að þeir hafi siglt sig um, því báturinn fanst á hvolfi og hvast veður hafði verið. Þeir, sem þarna fórust, voru Guðm. Guðmundsson frá Sæbóli, Guðm. Finnbogason og Þórður Grunnvík- ingur, allir ísfirðingar. Guðm. Fínn- bogason lætur eitir sig konu og börn. Reykjavík. Slys við Hafnargerðina. Það slys vildi hjer til í gærkvöld, að maður fjell í sjóinn af hafnargarðin- um nýja og druknaði; hafði sporð- reists planki, sem hann gekk eftir. Maðurinn hjet Tómas Tómassonog var verkamaður við hafnargerðina. Regnkápur im kíirlmeiui og unglinga nýkomnar 1 stórn HJ v ^v a1 i • íAUSTURSTRÆTI 1.» Ásg. G. Gunnlaugsson & Co. Silfnrbrúðkaup áttu Einar skáld Hjörleifsson og frú hans 22 f. m. Fimtánhundraðasti fnndnr í stúkunni „Verðandi", elstu Templ- arastúku Reykjavíkur, var haldinn síðastl. miðvikudag. (xuðmundnr Magnússon pró- fessor varð fimtugur 25. f. m. Hann dvelur nú erlendis. íslandsglíman. Það kvað ekki mikið að henni í þetta skiftið. Að- eins 4 reyndu sig, 2 frá glímufjelög- unum hjer í bænum og aðrir 2 frá glímufjelögum í Þingeyjarsýslu. Sig- urjón Pjetursson vann nú beltið í 4. sinn, feldi hina þrjá, en næstur hon- um var Guðm. Kr. Guðmundsson, þá Kári Arngrímsson frá Ljósavatni, en Magnús Jakobsson^ frá Ungm.fjel. Reykdæla, síðastur. G. Kr. G. var frá U. M. F. R., en Sigurjón frá Ármatmsfjelaginu. Allar vefnaðarvörur eru ódýrastar og bestar íijá Th, Th. Ingólfshvoli. la Fæðingardagur konungs. Hans var minst með samsæti 26. þ. m. og í því um 50 manns. Forsetar þings- ins, þeir Júl. Havsteen og J. Ólafs- son, sendu konungi heillaóskaskeyti og fengu aftur frá honum svör og þökk. Hílafjelag er nýstofnað hjer í bænum og í stjórn þess A. Tulinius fyrv. sýslum., P. Þ. Gunnarsson hó- telsstjóri og Sv. Björnsson yfird. lögm. Fjelagið ætlar frá næsta vori að hafa 5 bíla í förum hjeðan út frá bænum. Matth. Jochumsson skáld er væntanlegur hingað í haust og ráð- gerir að dvelja hjer í bænum næstk. vetur. Til Ameríku fóru hjeðan með „Sterling" síðast ungfrú Salóme Ól- afsdóttir saumakona hjeðan úr bæn- um óg ungfrú Jóhanna Þ. Guð- mundsdóttir, starfsstúlka frá Heilsu- hælinu á Vífilsstöðum. Ðáinn er hjer á Landakotsspítal- anum 27. f. m. Kristján H. Jónsson prentari frá ísafirði, áður útgefandi og ritstjóri „Vestra". Hann hafði Iegið hjer þungt haldinn frá því um mitt sumar. Konu lætur hann eftir S'R °g 5 b°rn unS- Hann var dugn- aðar maður og drengur góður. Harnaskólinn. Bæjarstjórnin hef- ur nýlega samþykt eftirfarandi 5 ákvæði um kensluna þar: 1. Að framvegis verði ekki tek- in í skólann yngri börn en 8 ára, og eigi svo mörg, sem orðin eru 14 ára eða eldri, að fjölga þurfi bekkjum. 2. Að 8 og 9 ára börnum sje eigi kent nema 2 stundir á dag. 3. Að 8 og 9 ára börnum sje aðallega kent í sjerstökuui bekkjum, I. og II., en ekki með börnum á skólaskyldualdri, og greitt sje skóla- gjald fyrir þau. 4. Að fækkað sje stundum til bóklegs náms, byrjað með mjög litlu og látið aukast smátt og smátt eftir því, sem börnin hækka í bekkjunum og þeim fer fram. 5. Að aðgreining sje gerð í bekk á milli barna á líku reki eftir hæfi- leikum. Sig. Jónsson barnakennari hefur sfðan gefið út flugrit, „Barnaskólinn og bæjarstjórnin", og er hann þess- um nýju ákvæðum mjög mótfallinn. Fypirspurn. Er það lögum samkvæmt, að útlent hlutafjelag geti notað nöfn tveggja „firma", til þess að versla með í sömu húsum og á sama verslunarstað ? — annað þeirra var þinglesið á manntalsþingi í vor sem leið en hefur samt ennþá ekki leyst hið lögboðna verslun- arleyfi, en hitt hætti verslun við árs- Iok 1912. — y. Jómson. Svar: Fráleitt hefur nokkurt hlutafjelag leyfi til þess, að nota þannig annað en sitt eigið firma, og auðvitað má ekki versla undir nafni neins firma, sem ekki hefur verslunarleyfi. Fyrsta svariö upp á fyrir- spurnina, sem Lögr. hefur flutt um það, hvað lægi eftir L. H. Bjarna- son, er nú komið og má lesa það á öðrum stað í blaðinu. En nokkuð er það á annan hátt en Lögr. hafði búist við. Það er auðvitað mikið í í það varið, að vera fengsæll á fje I I H verg-i í l> »e n 11 m er meira NÝJUMVÖRUM með jafn Ar að velja af lag-u veröi og í Fataverslun TH. TH. & Co. Austurstræti 14. j&A þeim er ntí. g-efinn lQ°/o af slá/ttm*. I 1 I Gunnar Gunnarsson: Hjálmar flækingur. Það fór ekki sem best orð af Hjálmari. Margir nörtuðu í hann. En þvf gat enginn neitað, að hann væri framúrskarandi rennari. Að vísu voru hlutir, sem hann hafði rent, sjaldgæfir — eins og alt annað gott. Orsökin var sumpart sú, að hann hafði hvergi verkstæði, held- ur flæktist hann stöðugt bygð úr bygð. En þar eð honum — eins og allir vissu — oft hafði verið bbðið verkstæði með smíðatólum upp á ágæt kjör, verður því ekki neitað, að höfuðorsökin var ótætis letin í honum og Ieiði hans á reglubundinni vínnu. Jafnvel í sjálfum höfuðstaðnum hafði honum staðið til boða húsnæði. „Það var hár maður, með pípuhatt á höfðinu, sem freistaði mín", var hann vanur að segja. „Hann sýndi mjer verkstæði, í nýju húsi, sem ilm- aði af fernis og trjáhvoðu; rennibekk, svo skínandi fagran, að mig klæjaði í gómana eftir að snerta við honum, eins og þegar jeg sje unga blómarós; skáp, fullan af allavega sporjárnum, sem hefði mátt renna með allan skollann. Hann vildi ráða mig, sam- stundis, og láta mig fara að vinna — og gefa mjer peninga ofan í kaupið. Jeg tók við peningunum, krotaði eitt- hvað á blað og hjelt svo heim á leið, þangað sem jeg gisti. En jeg gat ekki sofið þá nótt; það var nú líka í miðju bjartnættinu, og jeg vissi, að úti flugu allavega lit fiðrildi blóm af blómi, og sugu döggina, sem hafði drukkið í sig fínasta ilm blómsins. Þá hugsaði jeg með sjálfum mjer, að nú væri að duga eða drepast, og sagði eins og Jesús við freistarann forðum: Vík frá rnjer og — já, um morgun- uninn var jeg allur á burtu". Upp frá því gekk Hjálmar í eilíf- um ótta fyrir að maðurinn með pípu- hattinn, sem hann hafði þegið pen- ingana af, mundi láta boð út ganga, og hann yrði tekinn fastur. Þess vegna kom hann aldrei upp frá þeim degi í nánd við nokkurn valdsmann, og nálgaðist, þó ekki væri nema hreppstjóri þann bæ, sem hann var staddur á, flýði hann óðara althvað af tók. Hjálmar flakkaði eirðarlaust, vetur og sumar, stað úr stað, hringinn í kring um landið alt, og æfinlega fótgangandi. Dvalastaðir hans urðu smám sam- an þeir sömu, ferð eftir ferð. En ætíð kom hann að óvörum. Stund- um var hann í leiðangri árum saman, áður hann kom á sama bæinn aftur; stundum var hann aftur á móti ekki nema nokkrar vikur eða mánuði í burtu. Hann var forvitinn á frjettir, sagði vel og fúslega frá þeim, sem hann sjálfur vissi, og var því nokkurskon- ar frjettablað, sem fólki, er bjó á útkjálkum, þótti gaman að rýna í. En þó var, jáfnopinskár eins og hann virtist vera, eitthvað leyndar- dómsfult við hann, eins og við þann, er þegir um sumt, er hann veit. Orsökin var víst sú, að menn þótt- ust vita, — þó enginn gæti fært á það sönnur, — að meðal annara hluta f strigapokanum sfnum bæri hann meira eða minna saklausa pistla milli manna og kvenna, sem væru of leynilegir til þess að sendast með póstinum. Aldrei — eða að minsta kosti mj°g ógjarna, — settist hann að á sama stað meira en eina nótt í senn og þá aðeins í manndrápsbyl, því honum varð aldrei misdægurt. — Að sofa tvær nætur í einu í sama rúminu, þoldi flökkublóðið í honum með engu móti. Þó hann, eins og áður er sagt, færi ekki nema til næsta bæjar — það var þó ofurlítil umbreyting. Og stöðug umbreyting var orðin lífskil- yrði fyrir hann. Verkefni tók hann sjer aldrei í hönd. Nema ef einhver húsmóðir

x

Lögrétta

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lögrétta
https://timarit.is/publication/196

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.