Njörður - 26.11.1916, Side 2

154
NJÖRÐUR
Bragarbót.
— « —
Ulu heilli var Isafjörður skilinn
frá Eyrarhreppi hér um árið.
Þá var sú stefna, að smækka
sveitafélögin, skifta hreppum og
einangra kaupstaði frá öllum bæj-
um í hreppi þeirra.
Þessu til stuðnings var helst
fært, að auðveldara væri að stýra
litlum hreppum og kaupstaðir ættu
fá kjör eður hagi, söm eða svipuð
og hrepparnir.
Það kann að mega segja, að
nokkuð hafi verið satt í þessu, fyr-
ir svo sem 40 árurfp en síðan hef-
ir margt gjörst, er veldur því, að
þessi gamla stefna á ekki lengur
við.
Meðan fátækramálin voru, að
kalla mátti, einu verkefnin og sú
aðferð algengust, að skera við nögl
sér hvern eyrir til þurfamanna,
bægja af sér utanhreppsmönnum,
en smeygjasínumuppáaðrahreppa,
ef þurfa þótti og færi gafst, gat
svo litið út, sem best væri að hafa
sveitafélögin smá, svo auðveldara
væri yfir að sjá.
Fór mörgum í þessu efni likt og
Gissuri Þorvaldssyni í brennunni
á Elugumýri.
Hann vildi ekki lofa Guðmundi
frænda sinum að fylgja sér, því
hættara mundi tveim en einum.
Komst Gissur í sýrukerið, sem
kunnugt er, og barg þar sínu arma
lífi. En þaðan af sá hann aldrei
glaðan dag.
Sumir hreppar virtust í svipinn
spara nokkurt fé við að minka
sig. —
En timarnir breyttust skjótt.
Sveitafélögin þurftu fleira og fleira
að annast, mörg og stór gjöld beett-
ust við; móti því varð ekki spornað.
Reyndi þá á gjaldþolið. Hefir
það víða sýnt sig, að fámennu
sveitafélögin standa ver að vígi,
en þau fjölmennari.
Yerða þau annað tveggja, að
vanrækja það, sem gjöra ber, eða
safna skuldum.
Hvortveggja er háskalegt. —
Isafjörður var áður eitt með
Eyrarhreppi. Nú reka þeir sig ó-
sjaldan hvor á annars horn. Kenn-
ir slíks því meir sem öðrum eða
báðum vex fiskur um hrygg.
Því er einsætt að gjöra sem
fljótast þá bragarbót, að sameina
þá aftur.
Mun það báðum skaðlaust nú
þegar, en til inikilla bagsmuna, er
fram liða stundir.
Góðir menn af hvorum tveggj-
um ættu að íhuga þetta vandlega
og bera sig sarnan.
Virðist sjálfsagt að bæjarstjórn
Isafjarðar og hreppsnefnd Eyrar-
hrepps gjöri sér, öðrum fremur,
far um að koma þessu til frarn-
kvæmdar, ef ráðlegt þykir.
Best að nota skammdegið til
þessara bollalegginga.
<4oít l>la<5.
Iþróttafélag Reykravíkur gaf út
„Sutnarb]aðM í sumar.
Nú gofur það út „VetrarblaðM í
vetur. Það fyrsta er komið.
Er það ágætt. Margt var gott
í „SumarblaðinuM.
Það benti sífelt á það, sem vér
því miður oft gleymum, að vér
byggjum eitt með allra fegurstu
löndum í heimi. Loftslagið er
einnig heilnæmt.
Eftir þvi ætti landsfólkið að vera
„fagurt og fríttM, hraust og heilsu-
gott.
Mikill misbrestur er á þessu, en
það má bæta með tíð og tírna.
íþróttafóiagið leggur með blaði
þessu, sinn skerf til umbótanna.
Menn ættu að kaupa það og lesa.
Þar er ýmislegt laglega sagt og
sumt prýðilega.
Enda er fabegu fólki, í fögru
landi, fátt skyldara, en að temja
sér liaglegt orðalag, að undanteknu
því allra nauðsynlegasta: Að hafa
hreint hjarta.
íþróttavinum er skylt að minn-
ast þess, að snilli í ræðu og riti
er íþrótt; ef þeir mega ekki heyra
nefnda andlega íþrótt, skulu þeir
gæta þess, að þetta er jafnframt
líkamleg íþi ött.
Sé lofsvert og þarft, að koma
vel fyrir sig hendi eður fæti, h vað
mun þá um tunguna?
Glíma.
„Hrörnar þöll,
sús stendr þorpi á,
hlýrat lienni hörkr né barr“.
Nú er íslenska glíman að verða
olnbogabarn þjóðarinnar. Nú er
hún hrakyrt af mörgum og fáir
legg.ja henni liðsyrði. Láta marg- ■
ir gikllega gegn henni og vinna j
henni það ógagn, er þeir mega.
Iteyna þeir að koma þeirri flugu
í munn fávísum mönnum, að hún
sé hættuleikur og lítt fallin til
gamans, þvi stór meiðsl geti hlot-
ist af. Þar að auki sé hún ]jót
og leiðinleg íþrótt.
Þeir menn, sem slíkt mæla,
þekkja litið til glímunnar, og sýn-
ist svo, að ekki þyrfti að saka,
þótt menn þessir vildu gerast henní
gustillir. En það verður jafnan
svo, að fleiri trúa lasti en lofi.
Hvaðan þessar óvinsældir eru runn-
ar, veit eg ekki gerla, enrekjamá
vist sum sporin að dyrum glímu-
mannanna sjálfra. Þeir hafa fáir
borið þá virðingu fýrir íþróttinni,
sem hún á skilið.
Nú eru aldrei kappglimur háðar
af því að engir fást til að glíma.
Nú eru glímufélög að leggjast nið-
ur af því að enginn vill læra að
glíma. Nú talar fólkið um íslensku
glímuna eins ogúreltgaman. Svona
er nú komið fyrir þjóðlegustu og
fegurstu íþrótt vorri. Tómlæti Is-
lendinga riður ekki við einteyming.
Það lítur nú helst út fyrir, að
glíman ætli að leggjast niður með
qllu. Er slikt allmikil skömm fyr-
ir Islendinga, að týna þannig í-
þrótt, sem hefir verið þjóðariþrótt
þeirra frá landnámstíð og aðrar
þjóðir hafa ekki þekt til skamms
tíma. En nú eru ýmsar þjóðir
farnar að iðka þessa iþrótt og eng-
an skyldi undra, þótt Mörlandinn
yrði eftirbátur þeirra i sinni oigin
íþrótt áður en langt um liður.
En hvað þarf að gera til þess,.
að firra þjóðina þeirri skömm, að
glata þessari iþrótt og láta aðrar
þjóðir verða sér snjallari í henni?
Hvað þarf að gera til þess, að
glímunni verði skipað á þann bekk,
er henni ber.
Phð á að lcenna glímu
í öllum barnaskölum.
„Það ungur nemur gamall tem-
ur“. Það á að kenna drengjum
að glíma strax og þeir fara að
ganga í skóla. Það á að kenna
þeim að bera yirðingu fyrir glim-
unni, eins og öllu sem þjóðlegt er.
Þegar drehgir fara fyrst í skóla,
eru þeir vanalega svo stálpaðir,
að það er hægðarleikur að kenna
þeim að glima svo vel fari. Leik-
fimi er nú kend í mörgum skól-
um. Glíman og leikfimin geta
sameinast. Glíman á að verða
skyldu-námsgrein i hverjum opin-
berum skóla, þar sem leikfimi er
kend, og leikfimiskennararnir eiga
að vera færir um að kenna hana.
Eg sé ekki að neitt geti verið
þessu til fyrirstöðu, ef þeir, sem
fyrir skólunum ráða, vilja sinna
þessu.
Ef þessi hugmynd næði fram að
ganga, mundu glímufélög rísa upp