Norðri - 09.07.1912, Síða 4

Nr. 20
NORÐRl
76
Allskonar
1 M Kosl
■ ■ ■ ■ ■ ■
8ALTFISE
kaupir
Gránufélagsverzlun
á Oddeyri.
Gránufélagsverzlun
á Oddeyri
kaupir
•1* YORULL
hæsta verði.
Kostakjörtil kaupenda3Norðra
Alfræðisorðabök
(Konversations-Lexikon)

Bók þessi
er fróðleg
og þörf
fyrir alla
er dönsku
lesa.
Skilvísir
kaupendur
Norðra
fá bók
þessa fyrir
aðeins
2 krónur.
Ný útgáfa á dönsku, 534 blaðsíður með smáu letri
þéttpientuð er til sölu á afgreiðslustofu Norðra
fyrir 3 krónur.
Tvírifað í stúf vinstra
er fjármark Jóns Baldvinssonar á Efri-
Rauðalæk á Pelamörk.
Útgefandi og prentari Björn Jónsson.
íslenzk frímerki
brúkuð og ógölluð kaupir
Sig. H. Björnsson.
í prentsmiðjunni á Oddeyri.
DRIK
DEFORENEDE l/nn|J|
BRYQQERIERSrUvUni
SKATTEFRl
--.ó-vc-v/v.
132
að eins eitt, sem eg ætla að biðja yður, og það er það, að reyna að
gleyma því, að þetta er ekki yðar réttborið heimili. Eg segi yður satt,
að eg er hjartanlega glðð yfir því, að hafa getað látið þessa lítilfjörlegu
hjálp í té við~yður.«
Helfríður komst svo við af viðmóti og góðsemi Stefaníu, að tárin
stóðu í augum hennar þegar Stefanía kvaddi og gekk út, og hún sagði:
»Pér eruð sannarlegur engill.*
Stefanía sneri sér við og sagði:
»Pessi tími og þessi orð af yður, skýrð Rómarhjarta, er fullkomið
endurgjald margra þrauta.«
Hún tók hjartanlega í hönd Helfríðar og fór.
Stefanía gekk hratt gegnum ganginn og upp á málverkasalinn; þar .
nam hún staðar fyrir framan mynd Gunnhildar. Hún krosslagði hend-
urnar á brjóstinu og horfði upp á myndina.
Alt í einu var gripið í hönd hennar og sagt á ensku:
»Pú kemur frá greifafrúnni, Stefanía?*
»Já, Jakob,* svaraði hún og sneri sér við.
»Líttu á mig, Stefanía og segðu mér hvaða tilfinningar bærðust í
brjósti þínu, þegar þú stóðst við sæng þessarar konu, sem ólánið hefur
slegið svo grimdarlega.« Jakob talaði svo alvarlega, að það var einsog
Stefanía væri barn, sem átti að gjöra honum grein fyrir gjörðum sínum.
Stefanía lagði hendina á öxl honum leit í augu hans og sagði:
Eg hefði ekki viljað fyrir nokkurn hlut missa af því augnabliki, sem
eg stóð við rúm hennar. Eg var auðmjúk og sáttgjörn af hjarta og
gleymdi öllu því liðna. Mér fanst eg geta fórnað sjálfri mér fyrir hana,
ef hún þyrfti þess með. Eg er viss um að eg hef fyrir þína aðstoð öðl-
ast kristilegt hugarfar, Jakob, og án þín væri eg ekki í dag það sem eg
er. Guð launi þér það.«
í þessu var bankað á dyrnar og Ekklund gamli kom inn.
»Greifinn var að koma,« sagði hann mjög hrærður.
»Veit greifinn nokkuð?* spurði Stefanía.
»Nei, það held eg ekki, því maður sem kom rétt á undan honum
hafði ekkert frétt.
133
»Segið greifanum að eg vilji tala við hann.«
»Hérna?«
»Nei, niðri í viðtalsstofunni.*
Stefanía tók í hendina á Jakob og fór út.
Nokkrum mínútum seinna kom Hermann inn í stofuna þar sem
Stefanía beið hans.
Hún stóð upp, gekk á móti honum og rétti honum báðar hend-
ur um leið og hún sagði í innilegum málróm:
»Ve!kominn heim, herra greifi, og fyrirgefið að eg gjörði svo strengi-
leg boð eftir yður, áður en þér hafið nokkra hressingu þegið eftir ferð-
ina, en það hafa orðið hér nokkrar breytingar á síðan þér fóruð að
heiman, sem eg vildi ekki að þér fréttuð á skotspónum eða af einhver-
jum og einhverjum, því eg vona sem vinkóna yðar að geta nokkuð
dregið úr hinu háttreidda höggi nornanna, svo það verði yður léttara
en ella.«
Hermann horfði á hana með svo undrunarfullri aðdáun, að hann
virtist varla gefa því gaum sem hún var að segja honum.
»Pér megið vera vissar um það, að meðvitundin um það að mega
vera vinur yðar mun sljófga brodda þeirra þyrna, sem boðskapur yðar
kann að innihalda, hversu skarpir, sem þeir svo eru.«
«Eg vildi líka óska að svo væri. Og þér megið vera fullvíss um
það, að eg óska einkis frekar en þess, að geta létt öllu því af yður,
sem kann að valda yður sorgar. En þetta sem eg ætla nú að segja
yður, er aðeins óheppilegur viðburður, sem eg vona að þér takið yð-
ur létt.«
Hermann hélt ennþá um hendur hennar og honum lá við að segja
segja eins og Helfríði: Pér eruð sannarlegur engill. Svipur og málróm-
ur Stefaníu var svo niildur og blíður.
»Eg er orðinn vanur við ólánið, og þarf því ekki að kippa mér
upp við þó eitthvað gengi á móti, enda skal eg nú ekki mögla og heldur
aldrei gleyma þessari stundu.«
Hann leit blíðlega framan í Stefaníu.
»En segið mér nú livað það er.«