Alþýðublaðið - 19.04.1921, Blaðsíða 1

Alþýðublaðið - 19.04.1921, Blaðsíða 1
 ¦ú.t af Alþýðuflokknum. í 921 Þriðjudaginn 19 apríl. 88 tölabl. €&$t sanmingár. Engir samningar né samkomu- lag heúr enn orðið milli atvinnu rekenda og verkámanna um eftir- vinnuna. Lítur svo út, sem át- vinnurekendur vilji alls ekki semja, og hvað verkamöhnum viðvíkur, íer þeim sennilega úr þessu að standa á sama hvort samkomulag verður eða ekki. Verkamenn vilja helst að þeim sé ekki þrælt í ó- þarfa eftirvinnu, svo þeim líkar vel að hún sé látin að mestu falla niður. Og ekki líkar þeim ver að fá þrjár krónur fyrir þá eftirvinnu sem unnin er (og sunnudagavinnu) en það sem , fengist hefði með samningum, en það hefði auðvitað yerið eitthvað minna. Samt mun aldrei hafa staðið á verkamönhum við samningstilrauhir þær, sem nefndin úr bæjarstjórninni gerði. 'Það voru atvinnurekendur sem voru tregir að semja. í gærkvöld kl. 6 var hætt við einn togara stundvíslega, en við annan var unnið lítið eitt fram yfir tíinann. Lýsti verkstjórinn því yfir í heyranda hljóði, að hann borgaði glaður 3 kr. um tímann fyrir það sem unnið væri fram yfir, kl. 6. Á öðrum stað yið höfnina vaf .unnið eítir kl. 6 og var þar einnig borgað 3 kr. fyrir eftirvinnu. Það verður því eigi annað sagt, en að málefni verkalýðsins séu í allgóðu horfi. Heybrökarvisur. Man eg svona brækur bezt blásnar i rjáfri hanga, nú hafa þær á þingi sézt, þózt vera menn og ganga. Hvarflaöi þá í huga minn, hvað eru þær að viljar Én þegar eg lít á þingbekkinn þá fer eg að skilja. h. Skrílræði. Jafnaðarmönnum og Bofsevfkum hefir stuhdum veí-ið borið það á brýn, að, stefna þeirra leiddi til skrílresðis. Flestir, sem hlutdrægn- isláust kynna sér málstað þeirra, munu ganga úr skugga um,; að ásökun sú er óverðskulduð. Hitt mun sanni nær, að vilji þeirra sé, að attir hafi rétt til að hlutast til um þau mál, er varða sjálfa þá, en enginn sé beittur ofbeldi. Annars er orðið „skríll" mjög rúmt hugtak. Skrfll er fcil í ölíum stéttum þjóðfélagsins, Og skríis- luadin getur komið fram í mörg- um myndum. En altaf er hún söm við sig að' þvt Ieyti, að hún béitir ofríki á hvaða sviðí sem er. Hún þekkist altaf á ójöfnuði þeim og ósanngirni, er hún hefir í frammi. Samúð Og umburðar- Iyndi „á ekki uppá pallborðid" hjá henni. Andmæli þolir hún ekki. Sjóndeildarhringur hennar er hvorki víður, heiður né hár. Þessa má, því miður, oft sjá dæmi.. Hér skal nefnt eitt glögt dæmi: Guðm. Fridjónsson heidur fyrir- Iestur um Bolsevismann. Tiigang- urinh átti víst að vera að vara við stefnunni. Til þess hafði hann fulla heimild. Fyrirlesturinn var að öllu leyti eins og siðuðum manni sómdi. Um það skal aftur á móti ekki 1 dæmt hér, hvernig honum hafi tekist að sýna frara á, að j nauðsyn bæri til að úthýsa Bolsivismanum. Stefna þessi er snúin saman úr mörgum þáttum, sem verða ekki raktir sííndur i einum fyririestri. Og reynslan er ekki, eins og gefur að skilja, nándarnærri búin að leggja úrslita- dóm á þetta barn, sem fætt er méð harmkvælum. . . . Sleppum því, — en hitt má ekki láta óá- talið, að þegar Ólafur Friðriksson bjóst tii að hreyfa andmæium gegn Guðrnundi, létu ýmsir af þeim, sem yiðstaddir voru, sér ssbh að beita ofríki, því vopn- inu, sem mótstöðumenn Bolsivíka bregða þeim svo oft um að þeir noti. Samkoman stappaði, gargaði og skelti samah lófum. Þetta göf- uga(S) hljómasamræmi mintí migr á asnakjáikana á dómsdegi, sem Jónas Haiigrimsson talar um! i Húsráðandi hafði þó, að sögn, veitt Ótafe 5 mínútna málfrelsi, En það var altef mikil náðargjöí i augum samkomunnari Áreiðac- lega ættu þeir menn, sem unna ekki anclstæðingum sínum má£- frelsis, að ,tak sem minst tím tilhliðrunarsemi og frjálslyndii Það Hggur líka aitaf nærri að halda, að með slíku athæfi seœ því, er hér hefir lýst vérið, sé verið að bregðá skildi fyrir við- kvæma höggstaði, og að andleg yopn séu a. m. k. ekki á reiðum höndum. ¥ið lappir og lófaskelli er ekki hægt áð rökræða. — — Sumir fóðra þetta með því, að þeir vilji ekki hlusta á æsinga- og öfgaræður. En hvað iiggur í þessu; Einmitt það, að þeir, er slíkt segja, eru sjálfir æstastir, eðí, ¦' að minsta kosti ýfnir („aervösir'l. Og siðvendni slíkra manna verður ekkert tekin ti! greina. Ef and- stæðingar Bolsevismacs halda að vOpn ofstækis og gjörræðis bíti best á hann, þá skjátlast þeim hraparlega, eins og öllum, er slík- um vopnum beita. Þau snúast alt- af í hendi þeirra, er nota þau, á móti þeim sjáiíutn. Og ekki eru aiiir svo stiltir, að þeir hafi það ekki á tilfihningunni,- &nóvandaðri sé epirleikurim" eg hagi sér ekhi eýt&r fví. G. Ó. Fells. Staka Aldrei skaitu brjóta blað né byrja sönglnn aftur, þó að læðist aftan að einhver grenjakjaftur. jffot 5. Bergmann.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.