Þjóðhvellur - 01.03.1908, Blaðsíða 1

Þjóðhvellur - 01.03.1908, Blaðsíða 1
ÞJÓDHVELLUR BLAÐ TIL SKEMTUNAR, FRÓÐLEIKS OG ALVARLEGRA ATHUGANA Nr. 20 REYKJAVIK, MARS 1908. I, 4. ársfj. Jóhann Ármami Jónasson, úrsmiður, Jónatan Þorsteinsson, kaupm., C. & L. Lárusson, Laugaveg, 1, Laugaveg 12. Telefón 112. Húsgagnaverslun. Laugaveg 31. Telefón 64. Reykjavik. Pósthólf A. 31. Telefón ÍU, Frá byrjnii geta menn fengið keyptan Pjóðhvell (20 blöð) fyrir að eins 1 kr. og 60 au. Síðasti samsöngurinn, o. fl. (Aðsent). Hann var haldinn í Bárubúð síðasta laugardags- og sunnudagskvöld, undir stjórn hr. Brynjólfs Porlákssonar dóm- kirkjuorganleikara. Samsöngur pessi var eftirtektaverðari ¦en allir aðrir samsöngvar, er áður hafa verið haldnir hér á landi, að pví leyti, að öll lögin, er sungin voru, eru eftir íslenska tónskáldið,hr. Svb.Sveinbjörns- son í Edinborg á Skotlandi, og er pað í fyrsta sinn, að til samsöngs hefir ver- ið efnt hér, með tónsmíðar eftir einn og sama hófund, íslenskan. Svb. Sveinbjörnsson hefur til skams tíma verið lítt kunnur löndum sínum sem tónskáld, enda pótt einstök lög eftir hann, svo sem lagið við »0, guð vors lands«, hafl nokkuð haldið nafni hans i minni, einkum hér i bænum. — Pað var fyrst í sumar sem leið, að menn hjer fóru að veita verkum hans verulega eítirtekt. Pað gerði hin ágæta tónsmíð hans við konungskvæði Þor- steins ritstj. Gíslasonar. Og nú hefur Brynjólfur, með sam- söng sínum, aukið enn meir pekkingu Beykvíkinga á pessum ísl. Iistamanní, ¦ ogmunu allir peir, sem á heyrðu, kunna Brynjólflogsöngflokki hans bestu pökk fyrir ágæta skemtun. Af söngnum er pað að segja, að hann tókst yfirlcitt mjög vel; eg á ómðgulegt með að gera upp á milli pessa samsðngs og samsöngs pess, er hr. Sigf. Einars- son hélt hér fyrir nokkru, pví báðir tókust ágætlega. En pann mikla kost hafði samsöngur Brynjólfs fram yflr hinn, að öll lögin voru með íslenskum tcxtum, en ekki útlendum, og var pað eitthvað svolítið pjóðlegra og viðfeldn- ara, en verið heflr, enda voru menn fljótir að flnna pann mun. — Það er pví vonandi, að eftirleiðis verði sung- ið á íslensku, á peim samsöngum, er auglýstir verða iyrir fólk af öllum stétt- um, — að öðrum kosti er illkleift íyrir aðra, en sprenglærða tungumálamenn, að sækja hér söngskemtanir. Þess er rjett að geta, að flest af pví íólki, er parna söng, hefur Brynjólfur haft undir sinni hendi um mörg árund- anfarin. En síðan Sigfús kom til sög- upnar, og íór að hafa hjer söngflokk, syngur ílest af söngfólki Brynjólfs hjá Sigf. líka, svo að segja má, að peir hafi báðir mestmegnis sama söngfólkið. En einmitt pess vegna, má ekki gleyma pví, að pað er Brynjólfur, er mest og best hefur, nú á síðustu árum, glætt hjá pví, fiestu, sönghæfileikana, og pví búið mjög í haginn fyrir Sigfús. Pessa er hér getið, af pvísumirhafa haldið pví fram, að Sigfús hefði engan mann úr söngfiokki Brynjólfs. En hvað svo sem pessu líður, er pað víst, að svo framt, sem peir Br. og Sigf. beita sínum miklu hæfileikum við penn- an sameiginlega söngflokk peirra, verð- ur pess ekki langt að bíða, að höfuð- staðurinn eignist listasöngflokk, sem mikið kveður að á komandi tíð. X e r x e s. Þruma drepur hesta. Austur í Hornaíirði vildi pað fá'gæta slys til fyrir skömmu (5. eða 6. mars), að pruma drap prjá hesta, er hafðir voru í úthýsi. Hestarnir höfðu verið 5 saman alls í húsinu, og sluppu tveir peirra alveg óskemdir, að pvi er séð varð. A húsinu sjálfu sáust engin merki, önnur en pau, að prjú lítil göt voru i gegnum pekjuna, cins og eftir byssukúlur, og dálítil hola í gólfið. — Fregn pessa fékk skólapiltur, í brefi úr Hornaíirði, nú um síðusru helgi. 1 i;t.nUas:i^-ii. Mottó: „Það, sem þér gerið einum af mínum minstu bræðrum, það gerið þér mér". Biblian. I fyrra, um líkt leyti og nú, bar svo við, að maður nokkur, ungur og lítill vexti, þurfti að fá peninga til þess að eignast hlutabréf í fyrirtæki. Hann fór þvi, eins og lög gera ráð fyrir, í banka hér á næstu grósum til þess að leita hóf- um peningalán. Upphæðin, er hann þurfti að fá, nam þremur hundruðum króna. Þegar hann kom í bankann, var honum auðvitað vísað inn um hið „þrönga hlið" — inn í bankastjórnarherbergið. Sat hann þar á stóli, bankastjórinn, — einn af konungum vors jarðneska Mam- mons —, og blaðaði. „Hvað þóknast yður?" sagði hann, um leið og hann stóð upp og gekk til lán- beiðanda. „Eg vildi vita, hvort eg gæti ekki fengið 300 krónur að láni hér hjá bankanum", svaraði komumaður. „Lán!? — Þér að biðja um lán?" sagði bankastjórinn, og var eins og hann virt- ist hissa á þessari dirfsku. „Við lánum ekkert nú, eigum enga(I) peninga — alls enga!" hélt hann áfram og horfði ein- kennilega niður á manninn. „Enga peninga?" spurði komumaður brosandi. „Því trúi eg ekki. — Eg get boðið fullkomið veð tysir peningunum. Eg hef tvo góða ábyrgðarmenn, og auk þeirra læt eg hlutabréfið, sem eg ætla að kaupa, fái eg peningana, liggja í bank- anum til fre'-^ri tryggingar. Og ennfremur býð eg annað hlutabréf, er hljóðar upp á 300 krónur. Með öðrum orðum: 600 krónur í uerðbréfum og ívo góða d- bgrgðarmenn býö eg bankanum til trygg- ingar þessum 300 krónum", sagði komu- maður, sem ekki gat fengið að tala út ó- hindrað, því bankastjóri bar ótt á, meðan lánbeiðandi gerði grein fyrir máli sínu, og margstagaðist á orðunum: Afgreiðsla ))Þjóðhvells« er a Bergstaðastræti 19.

x

Þjóðhvellur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðhvellur
https://timarit.is/publication/222

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.