Vestri

Tölublað

Vestri - 11.11.1911, Blaðsíða 1

Vestri - 11.11.1911, Blaðsíða 1
X. árg. ÍSAFJÖRÐUR, ii. NÓVEMBER1911. 41. tbl. Kosningafregnir. Skagafjarðursýsla: Ólafui Biiem kosinn með 249 atkv, Jósef Björnsson kosiDD með 231 atkv. Rögnv. Bförnsson fékk 182 atkv. Ámi Björnssou fékk 131 atkv. Einar Jónsson fékk 23 atkv. Húnavatnssýsla: Þórarinn Jónsson kosinn með 264 atkv. Tryggvi Bjarnason kosinn með 245 atkv. Hálfdán Guðjónsson fókk 175 atkv. Björn Sigfússon fékk 162 atkv. Eyjafjarðarsýsla: Stefán Stefánsson kosinn með 432 atkv. Hannes Hafstein kosinn með 395 atkv. Kr. H. Benjamínsson fókk 111 atkv. Jóhannes Þorkelsson fékk 108 atkv. NorðurÞingeyjarsýsla: Benedikt Sveinsson kosinn með 91 atkv. Steingiímur Jónsson fékk 90 atkv. Norður-Mídasýslu: Jóhannes Jóhannesson kosinn með 209 atkv. Einar Jónsson kosinn með 202 atkv. Jón Jónsson (Hvanná) fékk 153 atkv. Björn Þorláksson fékk 136 atkv. SuðurMídasýsla: Jón JÓDSson (Múla) kosinn með 323 atkv. Jón Ólafsson kosinn með 299 atkv. Sveinn Ólafsson fékk 236 atkv. Magnús Bl. Jónsson— 193 atkv. Ari BrynjólfssoD fékk 38 atkv. Dálasýsla; Bjarni Jónsson (frá Vogi) kosinn með 132 atkv. Guðm. G. Baiðarson fékk 69 atkv. Bar ðaslrandanýsla; Björn Jónsson kosinn með 235 atkv. Guðm. Björnsson fékk 119 atkv. Viðskiftaráðunauturinn ræðst á lánstraust vort. Nyiátin er í sjúkiahtísinu hér Anna Jónsdóttir, koDa Kri&tmuodar JóDssonar húsro. á Höfða hér í flrðinurn. Eins og kunnugt er hefir við- skiitaráðunauturinn iooookr. bita á ári. Menn skyldu qú ætla, að biti sá væri ærirt nægur ti! að hveíia hann til nð sýi.a tiiraun til að íífga og rflæða tiltrú til íslenskra fyrirtækja og viðskifta, en ekki að hann brigðisl svo gersamlega köllun sinni, að hann aðhefðist nokkuð það, er veikja mætti lánstraust vort og viðskifta- tiltrú ttl vor. En hvað skeður? Þessi bitlingum sæmdi töðurlands- vinur segir, og það o p i n b e r- 1 e g a: >á síðustu árum hafa svo margir íslendingar pantað vörur hjá þeim (o; útlendingum) og svíkist um að borga þær.< Slík ummæli eru svo ótrúleg, að freist- ing er til að halda að slíkt og þvílíkt hafi maðurinn aldrei látið sér um munn fara, en þessi orð standa óbreytt í einni þingræðu hans sjá alþt. 1911 B. II. dálk 45., svo að ekki verður á móti því borið. Viðskiftaráðunautur lands- ins gefur vottorð um að margir íslendingar sem fást við verslun (o: panta vörur) séu ó á r e i ð- a n 1 e g i r og óheiðarlegir !!! Slik vinna er óneitanlega nokkuð vel borguð með 10000 kr. á ári úr landssjóði, þessuni almanna framfærslusjóði ogjífeyris sjálf- stæðishetjanna. í Birkibeinum, blaði viðskifta- ráðunautsins, kveður við annan tón. Þeir eru skrifaðir fyrir fólkið og þvi stendur þar, að við séum nýtir drengir feðra vorra og viðskiftaráðunauturinn geri alt til að auka stjórnarfarslegt sjálfstæði og áhuga og glæði og lífgi viðskittalíf þjóðarinnar. En verkin sýna merkin. Slíku sjálfs- hóli má enginn trúa. — Hvað segja íslenskir kaupmenn, sjómenn og bændur um að margar þÚ8- undir króna af því íé, sem þeir borga til landsins þarfa, sé árlega varið til að láta þennan mann ráðast á íslenskt viðskiftalíf? X. Gufusk. Kronprindsesec Vikt- oria er nú hór að taka fisk fyrir Miljónafélagið, sem sagt er að sé stærsti fiskútflytjandi landsÍDS dú. Kvab t. d. hafa flutt út i ár um 12 fiskfarma. Afli. í fyrradag var almeut lóið og ágætur afli. Hvað á að gera? Eg ætla ekki að fara að spyrja að sþvf hvað hinir nýju þjóðkjörnu þingmenn, sem kosnir voru 28. f. m., eigi að gera til þess að efna hin góðu og fögru loforð á þingmálafundunum, hvar þeir eigi að spara og hvar þeir eigi að fá nyjar tekjur. Nei, þeir um það. En eg vildi s«t$ítja hvað at> vinnulausir erfiðisnenn og sjó« menn ættu að taka sér iyrir hendur allan þann langa tíma yfir veturinn, sem þeim ekkigefur á sjó og fá ekki vinnu. Því er nú þannig varið með íjöldann af þessum mönnumr að þeir eiga engar eignir nema sjálfa sig og konuna og börnin, sumir hverjir. Hafa ekkert fyrir sig að leggja nema erfiðislaun sín og hafa enga von um að hagnast á neinn öðru. Misjafnlega eru menn þessir auðvitað undir veturinn búnir, — sumir ivfa safnað nokkrum forða yfir sumarið, en þeir eru þó til sem síðasta sumardaginn varla eiga þær leitar að þær séu til saðnings þeim og þeirra fyrsta vetrardaginn. Sumir haldasjálf- sagt að það sé af leti og ómensku, sem verkamenn og sjómenn ganga svo margan daginn með höndur í vösum og aðhafast ekkert, það á sér auð' vitað stað með nokkra þeirra en aðrir vildu gjarnan vinna hvern virkan dag ársins ef þeir gætu eitthvað fengið að gera, sem væri sæmilega borgað. Það er einmitt það hve marg< ur dagurinn fer til ónýtis sem er aðalorsök þess, hve þröng kjör almenningur við sjávarsíð^ una á við að búa. Auðvitað bætist það að nokkru leyti upp með því að Ægir er opt rífir á daglaunum, en það er enginn von á að kjör vor batni fyrri en menn geta líka haft eitthvað upp úr slæmu dögunum. Það fer eins með það og kýrnar hans Farós að mögru dagarnir gléypa feitu dagana og fitna þó ekki að heldur. Gamalt máltæki segir að ætíð hafi idjumaðurinn nóg að vinna, en það máltæki er miðað meira við sveitalít en kaupstaðarlíf, þótt ég efist ekk um að hægt væri að vinna meira við sjátan síðuDa en gert er. En því er nú þannig varið með fjöldann af þessum erfiðis* mönnum og sjómönnum, sem aldrei haía vanist öðru en að vinna undir ; annara stjór* að þeim verður^erfitt um nlla fram- króka til að fá sér eitthvaí til að gera ef aðrir hvorki falast eftir vinnu þeirra eða vilja þyggja hana. Það væri því engu síður nauðsynlegt að kenna^ börnum og unglingum að ^hagnýta sér vinnuafl sitt heldur *en að kenna þeim lestur og skrift 9. s. frv. En hvernlg A að fara að því. í hverjum kaupstað mcstti til að byrja með setja f á stoin kensludeid í ýmiskonar handa vinnu. En auðvitað vantar þar kennara. Vér þyrttum fyrst að fá nokkra mðon sem hefðu sérmentun í slíku. Og til þess |.að slíkir íkólar gætu orðið að liði ogyfirhöfuð að tala til þess að ,ísl«nkt erfiði gæti haldið ;fullu verði þurfum við að þrengja fremur innflutning allskonar útlends erfiðis en að hafa þar alt upp á víða gátt eins og nú er. Þar sem mestu toUarnir eru einmitt lagðir á vörur sem ekki er hægt að framleiða í landinu í stað þess að tolla þann varn* ing sem hægt er að búa til hér í hmdinu og sóttur er til útlanda að óþörtu.j T Þar á það ekkí síst heima að ísland eigi að vera fyrir íalend- inga. Eu það má sjálfsagt segja að enginn græði nú á þessum eða öðrum loptkastalabyggingum í vetur. Það væri því réttara að leiða hugann að hvað er hendi næst að^gera. En hér fer líklega sem oftar að L þegar tkkart fé er fyrir hendi verðUr lítið til úrræða með atvinnurekstur. Það er t. d. hart að hugsa sér, að í k bæ, eins og ísafirði, þar sem fólkið verður að flytja burt af því það fær hvergi inni, hver smuga er full hve óvistleg sem hún er, skulu allar byggingar vera hættar að kalla má. Og verst er það að sjómenn og verkamenn sem ganga iðju^ lausir vikur og mánuði af árinu, skulu ekkf eiga koít á að leggja heidur erfiði sitt í að k«ma sér upp hreysi, vinna ao þ* ! ! fam« lögum þótt þeir yrdu að fá eínið að láni. Ætti ég ráð á fé skildi ég vera fús á að lána nokkrar þúsundir fyrir cfni er verkumenn þyrítu til að koma sér upp hýuýlurn ef að þeir vildu eða gætu lagt íram veikið sjálfir. Slikt sýndist Leidur ekki mikil áhætU því " —.. «s ' ¦

x

Vestri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vestri
https://timarit.is/publication/235

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.