Vestri


Vestri - 19.10.1917, Blaðsíða 1

Vestri - 19.10.1917, Blaðsíða 1
sTrésfco&tipélÉ ^ fást. tun hja ^ Ó. J. Stefánesyni. ** Kltstj.: Kristján Jónsson írá Garðsstö&um. >WAAÁAÁÁAÁÁÁ^ ^ I*Týk-0:»W í versíun !T <a§ G'iðrúnar Jcnasson: ^» SliÍM, írá 2.75—7.00. t^* ™Si!ki í svuiitur ,8 00 TTTT1 >3 00 XVI. árg. ÍSAFJÖRÐUR. 19. OKTÓBEK 1917 36 fol. Ungmennafélögin. lirot áv ólluttuiii ræðustúf. Á endanuui verður það alheinii bert, að aldrei rar þarfara stór- virki gert, en að geta sitt mannfélag niannað. M. J. Mannlínð er er eins 0«: móðan, sem rennur án arláts frá upp- sprettu að ósi. Stundum hast og hrynjandi. einsog tossandi strengi ur i gljiilraþröng. en aðra stund- ina lá-dautt og h'ðandi, líkt og lágréttur lognhylur. Iðukðstin og hávaðarnir gefa fijótinu aflið, sem hugvitssóm mannshönd er tekin að notfæra i þjónustu Ijóss og yls. Og strauairallið býðst til að flóayfir skrælnað engið, sé því greidd gata, og skapa iðgræuan völl úr graum óræktarmóum. Samskonar straumkösl leika um þjóðlífið með meira og minna miliibili, Sumir þessara strauma spiiia meira en þeir bæta, eins og vor- leysingin, sem brýtur bakkana, ryður niöl á graslendið og flettir sundur grænum geirunum. Aðrir flytja sorp og óhreinindi, kæfa almennar félagsdygðir, en auka á sérdrægui og einstaklings- Hver sú hreyfing, sem langlít vill verða í iandinu, þarf að eiga rætur í fortríð og tramtíð, þróa góða og gamla hætti, og hafa bjarta trti á líisgildi sínu og iramtiðartakmarki. En þessu gleyma margir. Sumir viljá byggja alt í lausu lotti, hirða ekkert um fortíðina, láta söguna byrja á samtíðinni, og meta einkis reynslu liðinna kyn< slóða. Slíkt fer aldrei vel. Rótina vantar og blöðin talla von bráðar. Þótt glæsilegar myndir hafi verið dregnar upp á pappírinn, og mörg loforð gefin, þá svignar liðið og toringjarnir leggja árar í bát, af þvf þeir gerðu sér of háar vonir, bygðu sér tálvonir sem ekki gátu rætst. en hugðu ekki að erfiðl< ikunuua og breisk- leika mannanna, spm sæktr að áviilt og á öllum ttuium. Aldrei er meiri þört fyiir seiglu og sann heldni en þegar svo stendur á. En ákafamenuirnir, sem hyggja, «ð það, að móta Uísskoðun, breytn' og huij samtíðarinnar, sá jafh auðgett og að reis 1 hús eða hlaða garð, gleytna þessuo'tog- áfellast samhérja sína lyrir tóim læti og aðgerðaleysi og missa triina á málefnin. Isei, þrautseigasta, besta og varanlegasta hreyfitigin ter ekki ýkj 1 liart aí stað. iiún veit að það er ekki lögmál lifsins að ætlast til upp ikeru uin sáiyVagár- tímann, og ekki framsýnna manna híttur að eta ávóxtinn hálíþroski aðan, né reita blómið ftá rótum áður en það hefir náð að fella íræ. Sú hreyfing, sem iangíít vill verða,»veit að forsjóntn hefir i náttúru og mannlffí sett öilu tak- markuð skeið. Forkólfar hennar mega ekki vænta of mikillar upp- skeru á æskutímum henoár. Hún á eltir að þroskast og datna og tella fræ, sem síðan blómgast á víxl. E>á verður aldrei haust, h»ld ur mætist vor og haust, uppskera og sáning, æska og elli. Sú hreyi« ing fulinægir og jatnt æsku sem elli — þeirri æsku, sem lifir til að þroskast og bera ávöxt, «g þeirri elli, sem ber vorið í sál, heldur þess vegna trygð við hug« sjónir æskuunar og byggir sér ávalt bjartar vonir f framtfðinni. £>á fer ait vel. Kynslóðin eldist ekki né trénast, en sækir fram tii meiri tullkomnunar eftír því sem aldir liða. * * * Geta ungmenriafélögiatullnægt þessu skilyrði? Þau hafa gert það að mörgu leyti, og eiga eftir að gera það i ríkum mæli, ef æskan í landinu skilur köllun sína. Fyrir 10—12 árum þektust Iþrótth varla nema að nafni til vfðasthvar á landinu. Glfman fs- ieuska var að deyja út og letk- fimi aðeins þakt i hinum stærri skólum. Hvernig er núumhorts? Framtörin í þessnm etnum er mikil, Alt öðruvísi um að litast í þessum etnum en áður, þótt afturkast og kirkingur sé nú þegar kominn i íþróttlrnar vfða, og einkum glímuna. — Eu vonum að úr því rœtist, að það sé kuln« aður nýgræðingur, sem hækkaudi sól græðir að nýju. En þetta er ekki ungmenna- félöguuum að þakka, munt; inarg- ir aegja. íþróttatélögin í bæunum •ru ekki f sambandi við þau, og forkóltar þeirra hata aldrei í þeim verið. Lokafundur í hl. Grœðir verður haltiírm f þinghúslnu á ísafirði laugardaginn 27. M, næsktomandL Fundurfnn hefst kl. 12 á hádegi. Stjórnin. átsferöirnar uiit Isaf|arðardjúp erii lausar til noisokiiar írá nýjári 1918. Umsóknir sendist tormanni Djúobáts- nefndar Norður-ísafjapdarsýslu, Haildóri Jóassytsí á Rauðamýri, lyrir lck nóv- embetmáríaóar næstkomandí. Ef menn líta á yfirborðið, má finna þessum orðum stað. En sé skygnst ögn dýpra, þá bera ung- n^ennaiélagshreynngunui þakk- irnar fyrir íþróttavakninguna. Sé steinvöiu varpað í vatn myndast öldugárur út trá henni á alla vegu. Eins er þvl farið með andlegar hreyfingar; áhrit þeirra ná lengra en innan vébanda féUgsheildar- innar; þau Jæsa sig ósjálfrátt f hugi þeirra er utan við standa. Enginn tastur félagsskapur var þá til, sem sameinaði æskuna undir eitt merki. — G.T.-stúkur nokkrar hýstu þá á vfð og dreit, en eldri mennirnir héldu víðast uppi starfinu. Og startsaðferðin og stefnumarkið var algerlega trábrugðið og einhætt. Nú eru upp risin mörg télög, sem vinna öll að einu og saraa maiki. Start þessara félaga er að vonum ærið mtsjafnt. En til sam. ans hafa þau skapað féiagsiyndt, vanið télaga slna við að starfa að almeunum málum, eflt iþrótttr, lagt drjúgan grundvöil að heim> ilisiðnaði, sýnt góða viðleitni f að klæða Jandið og eflt þjóðrækni. Hvað einstök féíög hafa unnið í þessa átt veríur ekki talið upp. En öllum þessum hugsjónamáiuui félaganna hefirþó miðað >nokkuð á leið.< * Hugsjónamál eiga oftast erfitt uppdráttar. Krölur líðandi stund« ar kalla jafnan að og heimta úrlausn, og þá verður hitt. sem fjær liggur og ekki snertir dagleg máletni, að lúta í la?gra haldi. Margtr hata á móti þeim; segja að þau glepji fyrir unglingum við nám og steli tíma hjá eldri mönnum frá þörfum störíum. Stefnuskrá U. M. F. í er fyrst og fremst hugsjón, sem þykist haíasvohátttakmark, að æskunni í landinu megi nægja húu í nokkn ar kynslóðir. Og ekkert er hollara fyrir hina uppvaxandi kynslóð, en að hafa hugsjói'amal að fást við. Hug- sjónamál, sem ná upp yfir krit daglegra deilumála, og liggja otar öllum eiginhagsmunum. Mál, sem stema að >ræktun lýðs og lands< og sameina allar stétttr þjóðarinnar. Hin tápmikla æska þráir við« fangsetni. Skiítir svo afarmiklu að til sé start við hennar hæfi. Ef unglingarnir tell i síg ekki við það þá liggur leiðin annað, niður á við til þeirra staða og starfa, sem lama lttsþróttinn og veikja siðgæðið. Ungmennafélögtn vilja vera vörn gegn sliku, án þess að beita þviugun. Og til liiuna eldri manna vtli ungmennatélagsskapurinn dinnig

x

Vestri

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vestri
https://timarit.is/publication/235

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.