Vísir - 01.08.1964, Síða 15

VISIR . Laugardagur 1. ágúst 1984
15
. TAKZAN ANF CAFTAIM WlLFCAi
EXFLORE THE CAVE !N WKICH
THEY'VE FOUL'F SKELTEE.
FKO/ATHE STOKM.
SKtTLAGATA 55 — SÍMI15312
Herrasokkar
creDe-nylon kr. 29.00
Tarzan og Joe ganga inn eftir
hellinum með sterkt vasaljós, til
þess að kanna, hvort þar leynist
nokkrar hsettur. Sérðu þarna, seg
ir Tarzan skyndilega. Hvað er
þetta þarna á veggnum. Joe bein
ir ljósinu upp að því. Þetta er
samanbrotinn bréfmiði, svarar
hann. Og það hefur einhver skilið
hann hér eftir fyrir stuttu síðan,
bætir Tarzan við um leið og
hann losar miðann.
Miklatorgi
> Hárgreiðslustofan PERMA
' Garðsenda 21, sfmi 33968
1 Hárgrfeiðslustofan
[ HÁTÚNI 6, slmi 15493.
| Hárgreiðslustofan
'PIROL
| Grettisgötu 31, sími 14787.
! Hárgreiðslustofa
iVESTURBÆJAR
| Grenimel 9, sfmi 19218.
rlárgreiðslustofa
MJSTURBÆJAR
Marfa Guðmundsdóttir)
Laugaveg 13, sími 14656.
Muddstofa á sama stað
I Hárgreiðslu- og snyrtistofa
> STEINU og DÓDÓ
J Laugaveg 18 3. hæð (lyfta)
> Sfmi 24616
• Dömuhárgreiðsla við allra hæf
TJ ARNARSTOFAN
! Tjarnargötu 11, Vonarstrætis-
i megin, sfmi 14662
2 herb. íbúðir við Lindargötu, Rauð
arárstfg, Kaplaskjól, Shellveg,
Efstasund
| 2-3 herb. fbúð við Nesveg
3 herb. fbúðir við Sigtún, Lauga-
veg, Hverfisgötu, Þverveg, Efsta-
sund og Framnesveg
4 herb. fbúð við Hátún.
4 herb. íbúð við Háaleitisbraut
4 herb. íbúð við Kleppsveg
5 herb. íbúð við Barmahlíð ásamt
4-5 herb f rishæð
5 herb. fbúð í Hlíöunum, bílskúrs
réttur
JÓN INGIMARSSON,
lögmaður,
Hafnarstræti 4. Sími 20555.
Sölumatun Sigurgeir Magnússon.
Kvöldsfmi 34940.
singadeild VíSISerí
Ingólfsstraeti 3
SÍM111663
OPIfl 9- 6
Volkswagen 58, ’62, ’63
Comet 63
Opel Kadet ’63 og ’64
SAAB ’63.
Rússajeppi ’62, lúxus hús.
Simca ’63.
Skipti á Diesel.
Taunus M 17 ’63.
Treiter vörubfll ’61.
:■
:■ don- og ■:
\ FTÐURHREINSUN >
V vatnsstfg 3. Sími 18740
í SÆNGUR l
REST BEZT-koddar.
í
Endurnýjum gömlu
sængurnar, eigum
dún- og fiðurheld ver.
Seljum æðardúns- og
gæsadúnssængur —
og kodda af ýmsum
stærðum.
I
.V.V.V.V.’.V.V.V.V.V.V.V
Líf hans var
í rústum
— en t>á varð kona á vegi hans
— Ég heiti Maura Walsh,
sagði imga konan. Og sagan,
sem Maura sagði Niall Gallag-
her, var næstum eins sorgleg og
saga hans sjálfs. En í einmana-
leik sínum og óhamingju upp-
götvuðu þau, að þau gátu öðl-
azt á ný trúna á lífið og lært
að elska. Niall hafði verið dæmd
ur í fangelsi, og honum fannst
hann vera „brennimerktur“, þótt
hann hefði goldið skuld sína við
þjóðfélagið, - honum fannst Iíf
sitt í rústum, hann hefði ekkert
að lifa fyrir, og hugsanir hans
voru hinar ömurlegustu, er hann
ók heim frá Dyflinni kvöld eitt
í janúar. Það var dimmt og úr-
hellis rigning og þá sá hann
konu, unga konu, sem var
hjálparþurfi. Hann rétti henni
hjálparhönd, en hennar seinasta
von var brostin. Og saman
fundu þau gæfuna.
Það var kalt í veðri þetta jan
úarkvöld og úrhellis rigning og
framljósin á litla bílnum, sem
ekið ' var eftir þjóðveginum frá
Dyflinni, sem liggur suður
ströndina til Arklow, lýstu ekki
langt fram. Sá, sem ók, hét Niall
Gallagher, og er hann var ný-
búinn að aka vegarspotta, þar
sem bugða var á veginum, og
hann var í þann veginn að auka
benzfngjöfina, sá hann ein-
hverja hreyfingu á veginum,
fyrst eins og þúst, en er nær
kom sá hann að þama var kona
á ferð, sem leiddi lítið bam. Það
kviknaði samúð í brjósti hans,
er hann hugleiddi að þær hlytu
að vera gegnvotar og þreyttar,
konan og telpan, - en einkum
var það þó hún, sem vakti sam-
úð hans, er hún reyndi að hjúfra
sig að konunni. Konan var svart
klædd og það var vægast sagt
hinn óheppilegasti klæðnaður til
göngu á írskum þjóðvegi að næt
urlagi um hávetur, þegar ekki
var nema nokkurra metra
skyggni.
Gallagher var 28 ára írskur
í báðar ættir, hár og grann-
holda. Hann var fölur og augna-
tillitið flóttalegt. Þegar hann var
kominn á hlið við konuna og
bamið, hægði hann á sér og var
dálítið hikandi á svip. Það var
eins og hann ætlaði að nema
staðar, en samt hélt hann áfram
nokkra metra. Hann hafði séð,
að konan hélt á einhverju í fang
inu, sem hún reyndi að skýla
fyrir illviðrinu, og hann ályktaði
að hún bæri lítið bam í örmum
sér, og það gat varla verið
nema á fyrsta eða öðra ári,
sennilega á fyrsta ári. Hann sá
nú, að hitt bamið hélt í pils
móður sinnar.
Hann fór að hugsa um það
þegar, hvemig á þvf mundi
standa að ung kona gæti verið
á ferð gangandi þama á þjóð-
veginum klukkan tfu um kvöld
í slíku veðri — og með tvö ung
böm — að minnsta kosti 3 kíló-
metra frá næsta byggðu bóli.
Ef þau vom á leið frá Dyflinni,
var einn og hálfur kílómetri að
baki þeirra. Þau hlutu öll að
vera gegndrepa.
Gallagher stöðvaði bílinn og
nú kom konan með bömin og
ætlaði að halda áfram, en hann
kallaði til hennar:
— Viljið þér ekki sitja í hjá
mér með bömin? Við eigum
kannske samleið og ef þér hald-
ið áfram svona í þessu veðri, er
sú hætta yfirvofandi, að þið fáið
öll lungnabólgu, gegnblaut og
köld.
Konan virtist dálítið hikandi,
en Niall opnaði aftari dymar og
konan kom sér inn um þær með
bömin og kom sér fyrir í sæt-
inu.
Niall ók af stað. Hann heyrði
að barnið litla fór að gráta og
móðirin reyndi sem hún gat að
þagga niður í því. Og eitthvert
kjökurhljóð barst frá telpunni.
,Þau eru líklega svöng“, hugsaði
hann með sér. „Blessuð bömin,
sársvöng og skjálfandi af vos-
búð og kulda“.
— Komið þið langt að? spurði
hann.
— Frá Dyflinni.
- Hafið þér gengið alla leið
þaðan með bömin í þessu veðri?
spurði hann undrandi.
- Ég kom of seint til þess
að ná í seinustu lest og ég átti
ekki fyrir bíl til Arklow, svaraði
konan.
Niall ók þögull áfram um
stund Það var ekki nema tvennt
til, hugsaði hann, annaðhvort
laug konan eða hún var ein-
feldningur. Það fór ekki nema
ein lest frá Dyflinni til Arklow
síðdegis, klukkan 3 — og engin
kvöldlest. Og þótt veðrið væri
slæmt, gat hún ekki hafa verið
7 klukkustundir á leiðinni frá
Dyflinni.
— Eigið þér heima í Arklow?
spurði hann án þess að sleppa
augum af brautinni framundan.
Það leið smástund þar til kon-
an svaraði. Vafalaust að hugsa
um, hverju hún skyldi svara,
hugsaði hann, og fannst þetta
gmnsamlegt, en loks kom svar-
ið:
- Nei, en ég á vinkonu í
Arklow og ég ætlaði til henn-
ar.
Niall Gallagher sagði ekkert.
Furðulegt, hugsaði hann enn, að
konan skyldi ætla sér fótgang-
andi þessa löngu leið í þessu
veðri, með tvö lítil böm — til
þess að heimsækja vinkonu. En
svo hugsaði hann sem svo, að
þetta væri mál, sem honum
kæmi ekki við.
Og loks var bærinn framund-
an, dimmur og kuldalegur og
óaðlaðandi.
— Hvert viljið þér, að ég skili
yður?
— Þér getið numið staðar
þama á næsta homi. Vinkona
mín á heima handan við það.
Auglj:
E