Vísir - 23.04.1965, Qupperneq 15

VISIR . Föstudagur 23. apríl 1965.
75
*£ W,
fil*! ^

SBRSKKSOOir
eftir Marvin Albert.byggð ásamnefndri kvikmynd.
'Sí A , •
«> -s<
Hálfri stundu síðar var Sir Char-
les önnum kafin við að v’inna fyrir
sér, þar sem hann kleif flughratt
eftir snarbröttu þaki, klæddur
svartri peysu og aðskornum, svört:
um ’buxum með mjúka, svarta fim-
leikaskó á fótum og derhúfu á
höfði, en hanzka á höndum. Þama
ofan af þakbrúninni var fagurt út-
sýni yfir auðmannahverfi Rómar,
baðað í mildu mánaskini, en Char-
les gaf sér ekki tíma til að njóta
þess. Hann hélt sig í skugg-
anum, þar sem hann kleif eft'ir
þökunum, flughratt eins og api í
greinum.
Þegar þakið þraut, var allt að
þriggja metra bil yfir á næsta þak.
Sir Charles stökk það, öruggt og
léttilega Og heyrðist varla þrusk,
þegar hann stöðvaði sig f skugg-
anum af reykháf hinum megin. Hálf
boginn fikraði hann sig niður s
bratt þakið og hélt sig stöSug 4
skugganum, unz hann kom að felli
dyrum, brá gómunum undir brúri
hlerans og Iyfti honum. Hann hafði
sjálfur gengið svo frá, þegar hann
var samkvæmisgestur þar í húsinu
fyrir nokkrum kvöldum, að auðvelt
yrði að lyfta hleranum — laumast
upp þangað og losað um kenginn,
þegar enginn veitti því athygli þó
að hann hyrfi úr hóp hinna glöðu
gesta stundarkorn.
Sir Charles smeygði sér niður
um opið, hék andartak á blágóm-
unum á brúninni en fætumir svifu
í lausu Iofti. Svo sleppti hann tak-
inu og lenti á tánum á gólfi hana-
bjálkans, svo mjúklega að ekki
heyrðist.
Hann varð að hafa hraðan á.
Hið sjálfvirka viðvörunarkerfi húss
ins var tengt næstu lögreglustöð,
skammt frá. Og Sir Charles hafði
ekki unnizt tími til þess í samkvæm
inu að komast að hvar rafeindaaug-
un, sem ræstu kerfið, voru stað-
sett. Það eina, sem hann mátti vita
með vissu, var það að hann kæm-
ist ekki hjá því að fara framhjá
einhverju þeirra. Þetta hlaut því að
veða kapphlaup hjá honum við lög
regluna, sem komið gat á vettvang
þegar minnst varði.
Sir Charles hljóp niður stigann
og hélt síðan hröðum skrefum inn
gang og skór hans sukku f mjúka
ábreiðuna. Hann nam staðar við
dyr, þær voru læstar, hann dró upp
lítið vasaljós og beindi daufum
geislum þess að skráargatinu, seild
ist ofan í vasa sinn eftir stuttum
vírspotta sem hann stakk í skráar
gatið og sneri honum eilítið og þó
nóg til þess að lásinn opnaðist í
einu vetfangi.
Þetta var bókaherbergi, veggirnir
þiljaðir mahonf, þaktir bókahillum
og dýrmætum málverkum. Sir
Charles gekk rakleitt að málverki
eftir Picasso í þungri umgerð lyfti
því af snaganum og setti það til
hliðar. Á bak við það var öryggis-
þólf, innmúrað í vegginn og Sir
Charles tók að snúa talnaskífunni á
hurð þess fimum fingrum, án þess
að taka af sér hanzkana.
Það hafði orðið honum auðvelt
verk að komast að talnasamstæð-
unni á læsingunni. Þegar hann var
þar í samkvæminu, vildi svo til að
keðjan í öðrum ermahnapp hans
slitnaði — ermahnappar hans voru
úr gulli með ígreyptum safírstein
um — svo að hann bað húsráðand
i ann að geyma hnappinn fyrir sig
! þar.gað til samkvæminu lyki; helzt
| f öryggishólfi ef það væri f húsinu
Gestgjafinn og húsráðandinn, vell-
ríkur skipakóngur að nafni Sarajos,
hafði að vfsu furðað sig dálítið á
I þessari varúð, þegar ekki var um
verðmætari skartgrip að ræða, en
Sir Charles skýrði honum svo frá
að hann væri ekki að hugsa um
verðmæti fyrst og fremst; faðir
sinn sálugi hefði gefið sér hnapp-
ana og fyrir það væru þeir sér
meira virði en svo, að þeir yrðu
metnir til fjár.
Sarajos skildi það, og féllst á
að koma hnappinum fyrir í öryggis
hólfinu, en setti hins vegar það
skilyrði, að hann væri aleinn inni í
bókaherberginu á meðan. Sir
Charles hafð að sjálfsögðu ekkert
við það að athuga og beið frammi
á ganginum á meðan á því stóð.
Hann hafði þá fyrir stundarkorni
hjálpað Artoff að komast niður í
gegnum fellihurðina á þakinu, og
nú stóð sá hinn sami Artoff falinn
á bak við þykk gluggatjöldin inni
í skrifstofunni, gægðist hljóðlaust
út fyrir fald þeirra á meðan Sarajos
var að opna öryggishólfið og Artoff
var gæddur bæði næmri athyglis
gáfu og frábæru minni þegar um lás
talnasamstæður á peningaskápum
og öryggishólfum var að ræða.
Sir Charles komst líka að raun
um það nú, að Artoff hafði bæði
tekið rétt eftir og mundi rétt
i því að það tók hann ekki nema brot
úr sekúndu að opna öryggishólfið.
Og það stóðst á endum — um leið
og hólfið opnaðist, heyrðist hár
hemlahvinur úti fyrir.
Sir Charles snaraðist út að glugg
anum gægðist út á milli tjaldanna;
það var sem hann grunaði, það var
lögreglubíll, sem staðnæmzt hafði
úti fyrir aðaldyrunum. Tveir lög-
regluþjónar komu hlaupandi upp
dyraþrepin og annar þeirra hélt á
lyklakippu í hendinni.
Skjótur sem elding var Cir
Charles aftur kominn að öryggis
hólfinu, dró út þaðan gimsteina-
skrín, opnaði þao og lét geislann
frá vasaljósinu leika um gullarm-
band alsett stórum, Ieiftrandi smar
ögðum, hálsmen úr gulli með við-
hangandi perlum og marga gull-
hringi, í greyptum demöntum.
Nú voru útidyrnar opnaðar, Sir
Charles lokaði skríninu og stakk
því í stóran vasa innanundir peys-
unni. dró síðan hvítan hanzka með
.saumuðu „P“-i upp úr buxnavasa
sínum og fleygði honum inn í opið
hólfið.
Hljóðlausum skrefum hljóp hann
fram ganginn og upp hanabjálka
stigann og það varð jafnsnemma,
að hannmáði upp á skörjnæ, pg ö]l
Ijós voru kveikt niðri. Tveir lög-
regluþjónar sem stóðu niðri í and
dyrinu, sáu hann hverfa upp fyrir
loftskörina.
„Þarna... fer hann!“ hrópuðu
báðir i senn. „Stanz ...“
Ekkert var Sir Charles fjær
skapi þá stundina en að stanza.
Hann stakk á sig vasaljósinu, svo
að honum væru báðar hendur laus-
ar, stökk upp, greip báðum hönd-
um um brún þakdyranna og sveifl-
aði sér upp á þakið.
Það tók hann ekki nema þrjú,
fjaðurmögnuð skref að fara þakið
á enda. Hann stökk yfir bilið, á
næsta þak, án þess að hika og var
kominn hálfa leiðina eftir því,
þegar lögregluþjónarnir sveifluðu
sér upp um fellidymar á hinu þak-
inu.
„Stanz!“ hrópaði annar þeirra
öðru sinni.
Hinn bar blístru að vörum sér
og hvellt, langdregið hljóð hennar
rauf næturþðgnina.
Sir Charles renndi sér niður
þakið eftir taug, sem hann hafði
áður fest um reykháfin, fram af
brúninni og flughratt niður í
myrkan trjágarðinn bak við húsið,
þar sem Artoff beið hans.
Sir Charles gaf sér þó ekk'i
neinn tíma til að ræða við hánn,
heldur hljóp sem fætur toguðu inn
á milli. trjánna og lét myrkrið
skýla sér. Artoff stóð aftur á móti
hinn róglegasti á sínum stað og
hafði aðra hendi á enda taugarinn-
ar, en hélt á stóríi eldspýtu i
hinni.
Lögregluþjónarnir höfðu báðir
stokkið yfir bilið milli þakana;
annar þeirra hrópaði enn „stanz“
og andrá síðar höfðu þeir komið
auga á taug'ina og annar þeirra
tók að handstyrkja sig eftir henni,
niður af þakbrúninni.
Það var ekki við því að búast,
að þá grunaði að þetta var ekki
nein venjuleg taug, heldur sprengju
þráður sem Sir Charles var vanur
að nota fyrir festi, þegar þannig
stóð á.
En þeir fengu brátt að komast
að raun um það, þegar Artoff brá
eldspýtunni að skósólanum svo að
kviknaði á henni. og bar logann
síðan að neðri enda taugarinnar,
sem þegar tók að brenria.
Hann gaf sér þó ekki tíma til
að sjá hvað varð um lögreglu-
manninn, sem kominn var fram
af brúninni og handstyrkti sig ofan
taugina, heldur tók til fótanna og
hvarf á eftir Sir Charles út í
myrkrið.
Lögreglumaðurinn, sem stóð enn
uppi á þakbrúninni, sá hvað var að
gerast og kallaði til félaga síns,
sem komin var hálfa leið niður
taugina og skildi ekki neitt hvað
hinn átti við. Lögregluþjónninn
uppi á þakbrúninni kallaði enn
og benti hinum að Iíta niður fyrir
sig. En þó að hann hefði áttað sig,
var það um seinan, því að nú
brann línan í höndum hans og
hann féll til jarðar.
Það var þungt fall, og lögreglu-
þjónninn rankaði ekki við' sér fyrr
enn að góðri stund Iiðinni. Þá lá
hann á legubekk í anddyr'inu í
húsinu, þar sem ránið hafði verið
framið og það fyrsta, sem hann
sá og þó einungis eins og í móðu,
var hópur háttsettra starfsmanna
lögreglunnar, sem stóðu þar í
hvirfingu. Það var mjög jafn-
snemma, að eigandi hússins skipa-
kóngurinn Sarajos, kom inn í and-
dyrið ásamt þáverandi e'iginkonu
sinni, en lögreglan hafði náð til
hans í næturklúbb, og sagt hon-
um tíðindin. Og honum hafði unn-
izt tlmi til þess á he'imleiðinni að
espa sjálfan sig upp, svo um mun-
aði.
„Höfðu þið hendur í hári þjófs-
ins?“ öskraði hann, um leið og
hann kom inn í anddyrið.
Sá lögreglumannanna, sem þarna
var tignarhæstur, varð fyrir svör-
um. „Ég er hræddur um ekki,
herra“, sagði hann.
„Komst hann undan? Með gim-
steinána mína?“. .
„Ég er hræddur um það, ;herra
minn.“
„Hafið upp á honum, og það á
stundinni!“ öskraði skipakórigurinn
Sarajos.
íí 9
l ,'V:' |
22997 • Grettisgötn 62íj, i1'
IHef opnað nýja hárgreiðslustofu (
á Frakkastíg 7 undir nafnitru
Hárgreiðslustofan ARNA.
Sími 19779.'
Hárgreiðslu- og snyrtistofa
STEINU og DÓDÓ
Laugavegi 18 3. hæð (lyfta)
Sími 24616
I Hárgreiðslustofan PERMA
I Garðsenda °I, simi 33968.
Hárgreiðslr.stofa Ólafar
Björnsdóttur
HÁTÚNI 6, simi 15493.
Hárgreiðslustofan
PIROL
Grettisgötu 31, simi 14787
Samsærismennirnir, sem hafa
ráðgert strfð m'illi ættkvíslanna
eru á leið til annarrar ætkvíslar
Ururu þegar UIi æðssi höfðingi
dulbúinn sem e'inn frumstæðari
meðlimur ættbálkanna horfir á
leiðangur þeirra þa rsem farangur
inn er skotvopn, fara inn í Ururu-
skóginn. Og Tarzan sem er falinn
hátt upp'i í tré metur þá hættu,
sem fylgir þessu nýja verkefni
sínu. Efir að við afhendum þess
ar byssur eltum við uppi mann
þann, sem innfæddir kalla Tarz-
ann og drepum hann. Já, Joli
hann hefur of lengl haft afskipti
af ráðagerðum okkar.
Hárgreiðslustofa
VESTURBÆJAR
Grenimel 9, sími 19218.
Hárgreiðslustofa
AUSTURBÆJAR
(María Guðmundsdóttir)
Laugavegi 13, simi 14656
Nuddstofa á sama stað.
Dömuhárgreiðsla við allra hæfi
TJARNARSTOFAN
Tjamargötu 11. Vonarstrætis-
megin simi 14662.
Hárgreiðslustofan DÍS
Ásgarði 22, simi 35C10.
' ÁSTHILDUR KÆRNESTEDi
CUÐLEIF SVEINSDÓTTIR
SIMI. 12614
HÁALEITISBRAUT 20
VENUS

Grundarstíg 2A
Simi 21777
Hárgreiðslustofan
Sólvallagötu 72
Simi 18615
Endumýjusti gömlu sængum-
ar, eigum dún- og fiðurheld
ver, æðardúns- og gæsadúns-
sængur og kodda af ýmsum
stærðuro - PÓSTSENDUM.
Rest bezt koddar
Dún- og fiður-
hreinsun,
Vatnsstíg i Sími 18740
(örfá skreí trá Laugavegi)