Vísir - 18.09.1968, Qupperneq 3

%
'4
WMil
MYNDSJ
't' '"L y.
:

Munið bókakynningu AB í Eymundssonarkjalluranum
Kynnið ykkur kostakjör AB
Almenna Bókafélagið Austurstræti 18. Símar 19707 — 18880
VIS IR . Miðvikudagur 18. september 1968.
SIINDIN BLÁ
Tjað er gaman að standa £
fjöruborðinu og horfa á
öldurnar skolast til og frá, heyra
niðin'n og gjálfrið, finna seltuna
í lofti og njóta þeirrar stemmn-
ingar, sem hvergi þekkist nema
við hafið.
Það þætti engum mikiö núna
í miðjum septembermánuði,
þótt sumarblíöan færi að hopa
fyrir umhleypingum haustsins.
En það er ööru nær. Sjaldan £
sumar hefur veðrið verið betra.
Það er eins og laufið hafi hætt
við að falla af trjánum og grænk
að á ný.
Við Elliöaárvog fyrir neðan
bækistöðrar Esso hafa nokkur
gömul sklþ verið dregin á land.
Sum þeirra verða varla sett á
sjó framar. Við önnur er veriö
að vinna og hamarshögg óma
langar leiðir £ kyrröinni.
Skammt frá liggur sögufræg-
ly bátur, hálfur á landi, hálfur í
sjó. Ljótur er hann útlits, en þó
var hann um skeið ein girni-
legust fasteign hérlendis. Það
var þegar nokkrir framtakssam-
ir menn ætluðu að aðstoða rfkið
við áfepgisinnflutning, sigldu
suður um höf og færðu heim
sökkhlaðið skip meö séniver og
aðrar veigar, sem þeir síðan
geymdu f þessum fráhrindandi
bátskrokk £ Elliðaárvogi.

Fjaran þarna er eins og aðrar
fjörur með það, aö hægt er að
finna óþrjótandi hluti til að
festa hugann við. Ryðgaður
nagli getur tekið á sig alls kon-
ar kynleg form og gömul og
lúin UneMunktell bátavél verð-
ur með tímanum forkostulegur
skúlptúr. í fjörunni er líka tals»
vert af veðruðum og upplituðum
mjólkurhyrnum, sem sannar-
lega stinga £ stúf við umhverfið.
í Sundahöfninni nýju er ekk-
ert skip inni. Úti á bryggju-
sporðinum standa tveir strákar
meö veiðistöng. Þeir veita engu
athygli nema veiöiskapnum.
Þar er áhuginn óskiptur. Þeir
segja, aö aflinn sé tregur.
„Hann er svo djúpt, þvi að þaö
er svo mikiö sólskin og hiti“,
segja þeir.
„Á, er það verra?“ spyrjum
við, og þeir hrista hausinn
yfir heimskunni. Þaö upplýsist,
að drengirnir heita Stefán Ingi
Þórhallsson og Jón Sigurðsson,
og eru báöir forhertir veiði-
menn. Faðir annars þeirra er i
veiðiferð fyrir norðan, svo að
þeim hefur dottið f hug að
skjóta honum ref fyrir rass, og
verða á undan að draga björg i
bú.
Jón stendur frammi á bryggj-
unni -með stöngina, og Stefán
Ingi horfir spekingslegur á.
Jón kastar önglinum langt út
og byrjar að snúa hjólinu fullur
eftirvæntingar — og upp kemur
öngullinn einn og ber, ekkiæinu
sinni gamalt stígvél á honum.
En veiðimennimir hafa næga
þolinmæði, svo að við yfirgefum
þá £ sólskininu i þeirri von að
þorskarnir fáist til að opna
munninn.
í kili skal kjörviður. í upphafi hefur eflaust verið valinn viður í þessum skipum, en tíminn
og særótið hafa gert hann feyskinn.

Þessir tveir ungu menn heita Stefán Ingi Þórhallsson og Jón Þessi bátur getur varla talizt augnayndi, en margir bölvuðu sjálfum sér fyrir að hafa ekíd
Sigurðsson og fóru til fiskveiða við Sundahöfn. Aflinn var sýnt honum meiri áhuga, þegar í ljós kom, að hann var fullur með séniver og göfgar veig-
tregur, en ekki dró það úr áhuganum. ar.
/