Vísir - 18.09.1968, Qupperneq 12

12
VISIR . Miðvikudagur 18. september :
FRAMLEIÐENDUR:
TIELSA, VESTUR-ÞÝZK
GÆÐAVARA OG
JÓN PÉTURSSON
HÚSGAGNA'
FRAMLEIÐANDI
Nokkurt anSartak stóð Merriday
þama og brosti, rétt eins og hann
hefði einungis í hyggju að sýna grá
ar tennurnar, svo mælti hann lágt
og hart: „Irenu Chase.... það er
erindi mitt.“
Christian fölnaði og það leið
nokkurt andartak, áður en roði
færðist aftur í vanga hans og hann
náði valdi á sér.
„Hvemig snertir það yður?“
spurði hann.
„Ég er bróðir hennar“, sagði
Merriday.
Christian virti hann fyrir sér.
Hristi höfuðið. Ætlaði svo aö halda
áfram eins og ekkert hefði í skor-
izt. „Það er ekkert um það að
segja“, mælti hann.
„Jú, það er“, svaraði Merriday.
„Ég ætla mér að komast til botns
:í því máli.“
Christian hikaði, leit svo á Lauru.
( „Viljið þér hafa mig afsakaðan? Við
getum hitzt á morgun“, sagöi.hann.
Hún kinkaöi kolli. Gail Kerr og
Kahler voru komin fram úr borð
salnum: Dyrnar höfðu lokazt að
baki þeim, Christian og Merriday,
en voru nú opnaðar aftur — það
voru skákgarpamir, sem fóru út í
gönguferð.
Kahler stóð nokkra hrið úti við
gluggann. Síðan fór hann líka út,
og seltublandið kvöldloftið
streymdi enn inn i anddyriö, þegar
útidyrnar voru opnaðar.
Laura hraðaöi sér upp stigann,
stillti sig um að taka ekki til fót-
anna eins og hún væri að flýja,
því að hún haföi séð hertogaynj-
una og Winifred stefna I áttina
til sín ... eins og þar kæmi haf-
skip siglandi með smábát í togi.
ELLEFTI KAFLI.
Það var nú fastráöið, að vorhá-
tíðin yrði haldin næstkomandi
þriðjudag, tilkynnti hertogaynjan
'af Dubois henni — aprílmánuður
byrjaði daginn eftir. sagði hún. „Ó,
ungfrú Robbins", sagði hún því
Laura hafði ekki átt annars kost
en nema staöar i miðjum stiganum
og gánga síðan við hlið hertogaynj
unni upp þrepin, hægt og virðu-
lega.
Hertogavnjan var að skipa í hlut
verk fyrir hátíðina, að því er Lauru
skildist, þótt ekki orðaði hún það
þannig. Hún lét móðan mása, sagöi
frá því, að þarna yröi geit steikt á
teini, grískt vín borið fram, þátt-
takendur yrðu í gervi og allt ætti
að fara fram undir kýprustrénu
gamla undir vesturhlið byggingar
innar. Ramona, matreiðslukonan,
ætti að syngja, en hún kæmi fram
i gervi Ceres. Hr. Bean kæmi fram
í gervi Pans og léki að sjálfsögðu
á flautu, en hann væri einmitt mjög
snjall flautuleikari. Trölli yrði Her-
kúles, og hertogaynjan kvaðst hafa
farið þess á leit við dr. St. Laurent,
að þann kæmi fram í gervi Seifs.
Ungfrú Kerr vildi gjarna vera
Cassandra, Vir. Kahler kæmi fram
í gervi sjávarguðsins, Poseidons.
Skákmennirnir, hr. Zamkbreski og
hr. Mayerhof, heföu látið til leið-
ast að leika Castor og; Pollux.
Yrði ungfrú Robbins fáanleg til
þess að koma fram sem Venus?
spurði hertogaynjan af Dubois, og
minnug orða Beans svaraði Laura
að hún heföi ekkert við það að
athuga. svo framarlega sem hún
yrði ekki farin þá. Þetta virtist allt
óhugsanleg fjarstæöa. Gamla kon-
an var áreiðanlega mun ruglaðri
í kollinum en hr. Bean hafði gefiö
í skyn, hugsaöi Laura.
Þegar Laura fór á fætur morgun
inn eftir, varð henni að hugleiða
hvað það var í rauninni undarlegt
hve henni var þegar farið að finn-
ast að hún ætti heima í þessu her-
bergi sínu eftir aö ' afa dvalizt þar
ekki lengri tíma, eða frá því á föstu
dag, og nú var ekki nema sunnu-
dagur. Hún var farin að kynnast
málverkunum náið húsgögnin
komu henni kunnuglega fyrir sjón
ir og útsýnin hafði ekki lengur yf-
irþyrmandi áhrif á hana. Jafnvel
fjöllin virtust henni ekki lengur
jafnmyrk og ógnþrungin, svo
levndardómsfull og undarlega fjar
læg þótt þau væru skammt undán.
Og um leið var eins og setzt hefði
að sári hennar, þaö var ekki lengur
eins og opin, blæðandi kvika og
hún haföi veitt því athygli, að
þetta var fyrsti morguninn, sem
hún hafði ekki vaknað með nafn
Aidos á vörum sér.
Veður var bjart og hlýtt, hæg-
norðvestan gola og bárugjálfur við
björgin. Henni varð hugsað til
Christians, þegar hún gekk niður
stigann, henni varð hugsað um
þennan hræðilega, síbrosandi ná-
unga, Chet Merriday, og hver hún
hefði verið þessi kona, Irena Chase.
Hún minntist þess hvernig Christi
an hafði orðið viö um kvöldið, þeg-
ar honum barst bréfiö, hve honum
hafði virzt brugðið, • þegar hann
kom út úr símaklefanum í Skelja
vík og löngun hennar til að kom-
ast aö raun um hvað þarna var eig
inlega á feröinni, varö stöðugt sterk
ari.
Eins og hún mátti aö sjálfsögðu
gera ráö fyrir, ,beið Firmin henn-
ar niðrl .í anddyrinu. Hún settist
að morgunveröi með honum og
þennan morgun var augnatillit
hans bæði lymskulegt og vökult í
senn, eins og rándýrs, sem komið
hefur bráð sinni í sjálfheldu og þarf
því ekki að vera neitt að flýta sér
að hremma hana. „Þú ert ákaflega
falleg og hress að sjá“, sagði
hann, „það leynir-sér ekki að þér
er farið að líða mun betur.“
„Það er satt“, sagði hún. „Og nú
verður þú að heita því að minn-
ast ekki neitt á neina samninga í
dag...“
„Samninga!" hrópaöi hann upp
yfir sig. „Lífiö er ekkert annað en
samningar og verzlunarviðskipti.
Að tala ekki um slíkt iafngildir
því að gefast upp á að lifa og
draga andann."
„Það er sunnudagur í dag“, sagði
L J L"J
ÍELDHÚS- |
■ 1
m i
EölEaíáláEáEalaEáEáEaEaEaBEálá
ífc KAUPIÐ Á FÖSTU VERÐI
ífc STAÐLAÐAR
ELDHÚSINNRÉTTINGAR '
ERU ÓDÝRARI, FALLEGRI
OG ÖLL TÆKI FYLGJA
JfcHAGKVÆMIR
GREIÐSLUSKILMÁLAR
ODDUR HF.
U.VtBOÐS-
OS HEILDVEíaMW
KtRKJUffifQlíl
SfMI 217*8 og 42ÍP37
FULLKOMIÐ SÝNINGARELDHÚS í KIRKJUHVOH
hún. „Og þú veröur að viröa trú
mína.“
Merriday kom inn í borðsalinn,
hann brosti til hennar og hún fann
fara um sig annarlegan hröll, eins
og hún fyndi ósjálfrátt hið illa í ná
lægð við sig. Þá bar Gail Kerr að,
hún leit snöggt og fast á hana,
kinkaði síðan kolli, ekki fremur til
hennar en Firmins, tðk sér sæti við
borö nokkuð frá og sneri baki við
þeim. Þá höfðu og hertogaynjan og
Winifred setiö í salnum, þegar þau
Firmin komu inn„ Hawkins Jækn-
ir og .kona hans og einhver önnur
hjón, sem hún bar ekki kennsl á.
Hún tók eftir því að það voru
dökkir baugar undir augum Wini
fred, það leit út fyrir að^Jiún væri
sárþjáð af þynnku, allt of vesæl
til að geta lagt hatur á neinn.
„Ég er eiginlega á förum“, sagði
Firmin. „Verð að fara á mikilvæg-
an fund í kvikmyndaverinu á morg-
un. Værir þú kannski fáanleg tfl
að aka mér út á flugvöllinn?“
„Auðvitaö svaraöi hún og bætti
við í huganum, guði sé lof. Hún bar
glasið með appelsínusafanum að
vörum sér og um leið sá hún hvar
Christian stóð í dyrunum aö borð
salnum. Hann var helgidagsklædd-
ur, hugsaði hún, í dökkum fötum
og hvítri skyrtu, en þótt hann
brosti til hennar. sýndist henni
hann vera þreytulegur og annars
hugar, þegar hann nálgaöist, og
þaö var þessi dapurlega dimma í
augum hans, sem hún hafði séð
þar áður. Hann kom rakleitt að
borðinu til þeirra, kinkaði kolli
til Firmins og bauð góðan dag.
Hún bauð honurn að setjast,
hann kvaöst ætla að fá sér baffi
og þegar hann var setztur, spuröi
hann hvort hún hefði ekki löngiin
til að skreppa með sér upp á ijall-
ið á eftir. Það var um tveggja
stunda .gangur upp þangað, sagði
hann, leiðin niður tæki hins vegar
mun skemmri tíma. Harm skyldi
biðja Ramonu um nesti handa
þeim til ferðarinnar. Það var ekki
unnt aö hugsa sér ákjósanlegra veö
ur til fjallgöngu en emrasfcfc í dag,
sagöi hann.
z
A
N
Farðu alveg að skepnunni, Bu-Tar. Þá
færir þú þig fljótt frá.
Við seljunt bifeun
Mercedes Benz 220 S ’62.
Saab *64, kr. 116 þúsund.
Fíat 2300 ’68, má greiðast að mestu
með fasteignatryggöum bréfnm.
Fíat gerð 125 Bemina ’68, má greið
ast með fasteignatryggðum bréf-
um.
Plymouth Vaiiant 2ja dyra á$g. ’67.
Vil skipta á 4-5 manna nýtegwm
bfl.
Simca 1000 ’64, l:r. 50 þúsund.
Opel Rekord ‘62, 65 þúsund.
Vauxhall ’64, skipti á minoi hfl.
Saab ’67, vfl skipta á Fond Bronco
’66 til ’67, klæddum.
Gjörið svo vel og skoðið bíiaoa.
Bifreiðasalan,
Borgartóni 1
Símar 18085 og 19646.
Auglýsið í ¥isl
'OGREIDDIR l
REIKNINGAR
LÁTIÐ OKKUR INNHEIMTA...
Það sparar yður tima og óþægindi
INNHEIMTUSKRIFSTOFAN
Tjarnargötu 10 — III hæð —Vonarstrætismegin — Sími 13ÍI75 (3$wur)