Dagblaðið Vísir - DV - 24.05.1984, Blaðsíða 35

DV. FIMMTUDAGUR 24. MAl 1984.
leikarablóðiö. Hún heldur sig nærri
þegar Sunna er á sviöinu, eins og kem-
ur fram í frásögn hennar: „Það var
þegar ég var að leika í Jóni Arasyni í
Þjóðleikhúsinu 1974 aö þar var nýr
hvíslari sem sagði mér að þaö fylgdii
mér alltaf kona. Hún væri lágvaxin
með óskaplega sítt hár og f jörleg augu.
Mér dettur strax í hug amma og fer
með konuna fram í homstofu í Þjóö-
leikhúsinu þar sem er mynd af henni
og spyr hvort það sé þessi. Já, hún
sagði þaðvera.
Svo er það einhvern tíma á æfingu að
mér gengur eitthvað illa. Ég á erfitt
með að koma hlutverkinu frá mér og
leikstjórinn er eitthvað að skamma
mig og biðja um að taka aftur. Við
gerum það og ég fann strax að þaö
gekk miklu betur. Þegar ég kem á bak-
við er hvíslarinn þar alveg í spreng og
spyr mig hvort ég hafi ekki fundið til.
Fundið til hvað, segi ég. Eg get sagt
þér þaö, sagði hún þá, að hún amma
Þorsteinn Gunnarsson leikari
afhenti Sunnu styrkinn eftir
sýningu á Kardimommubænum en
Þorsteinn er varaformaður
sjóðsins.
DV-myndir JBH.
þín kom og sparkaði svoleiðis duglega í
rassinn á þér áður en þú fórst inn á
sviðið.
Þessi kona vill meina aö amma fylgi
mér alltaf. Þetta er viðkvæði hjá mér
núna og mér þykir afskaplega notalegt
að vita að hún geri það. Eg get ekkert
leynt því aö þegar maður á erfitt, til
dæmis á frumsýningarkvöldum, þá fer
ég oft út í hom og tala við hana nokkur
vel valin orð. Eg geri það alltaf á frum-
sýningum og ef það eru eitthvað sér-’
stakar sýningar. A hátíöarsýningunni
baö ég hana til dæmis að vera hjá mér.
Kannski er þetta allt hjátrú en alla-
vega er viökvæðið hjá mér: Jæja,
amma mín, nú verðum við að standa
okkur. Yfirleitt á frumsýningum og
reyndar mörgum öðrum sýningum er
ég ansi svona taugaóstyrk en mér líður
afskaplega vel ef ég er búin að tala
aöeins við hana. Þá fer ég inn á sviðið
og reyni að gera mitt besta.”
Fyrstu sporin
á leiklistarbrautinni
— Þú nefndir að vera taugaóstyrk,
finnst þér kannski að leikarar þurfi að
vera þannig?
, ,Mér f yndist eitthvað athugavert við
mig ef ég væri það ekki. Já, ég gæti
ekki hugsaö þá hugsun til enda ef það
kæmi einhvern tíma fyrir mig að ég
fyndi ekki fyrir neinu. Þá væri alveg
eins gott að pakka saman.”
En hvernig kom það til að Sunna
Borg fór upp á leiksviöið? Astæðan var
ekki sú aö frænkur hennar voru á kafi í
leiklistinni. Hún hafði hreint ekkert
hugsaö í þessa veru en að vísu oft fariö
meö þeim í leikhúsið. Það var ekki fyrr
35
tveggja daga heimsókn, sem entist tvö
ár, að leikferillinn hófst. Sunna var þá
beðin um að taka þátt í sýningu Leikfé-
lags Akureyrar á „Bænumokkar”. Því
jverneitaði hún í fyrstu en lét þó til-
leiöast. Nú, tuttugu árum síðar, sýndi
Leikfélag Menntaskólans á Akureyri
jetta verk á sama stað undir stjóm
sama leikstjóra, Jónasar Jónassonar.
Sunna sagðist hafa farið á frumsýn-
ingu núna, skemmt sér konunglega og
lifað upp gamlar endurminningar.
I „Bænum okkar” fékk Sunna Borg
áhugann fyrir leiklist. „Þá uppgötvaöi
ég að þetta var nokkuð sem ég gat
hugsað mér að læra og var hvött til aö
fara í leiklistarskóla. Áriö 1967 inn-
ritaðist ég í Leiklistarskóla Þjóðleik-
hússins þar sem ég var næstu þrjú árin
og útskrifaðist 1970. Þama gekk ég inn
í nokkur hlutverk á meðan á náminu
stóö. En þegar ég útskrifaðist fór ég
beint í að leika Ragnheiði Brynjólfs-
dóttur í sjónvarpinu. Það var náttúr-
lega ansi skemmtilegt en fylgdi eins og
alltaf bullandi hjartsláttur. Seinna lék
ég svo Guðnýju í Lénharði fógeta og
)etta tvennt er það eina sem ég hef
leikið í sjónvarpinu.”
Stórt hlutverk
í Ameríku
Leiðin lá til hinnar stóru Ameríku
þegar Leiklistarskóli Þjóðleikhússins
var að baki og jómfrú Ragnheiður.
Sunna fékk Rotary-styrk til fram-
haldsmenntunar og innritaðist í
University of Georgia. Þar var hún í
eitt ár við nám í leiklistarsögu, leik og
barnaleikstjórn. Þama lék Sunna líka
stórt hlutverk í leikriti: „Eg var ný-
komin, búin að vera í viku. Þá áttu að
hefjast æfingar og við vorum prófuð
100 nemendur. Eg var valin til að leika
aðalhlutverk en var nú ansi hrædd við
þetta og bað leikstjórann að finna ein-
hvem annan, ég gæti þetta ómögulega.
Hann hlustaöi ekkert á mig svo ég
byrjaði bara að æfa. Þetta var mjög
erfitt hlutverk, leikritið hét „Queen
and the Rebels” og er ítalskt byltingar-
leikrit. Við æfðum í einar sjö vikur held
ég og satt að segja man ég bara óljóst
eftir þessum tima. Eg gekk eiginlega í
leiðslu í gegnum þetta allt saman og
svaf ekkimikið.
En svo kemur að frumsýningu og allt
gekk slysalaust. Það var heilmikið
skrifað um þetta, sérstaklega af því að
það var útlendingur í aðalhlutverki og
dómarnir vom nokkuð góðir. Þetta var
náttúrlega mikill skóli fyrir mig. Eg
læröi heilmikið á að þurfa að standa
þama á sviöi utan heimalandsins. Eg
var á sviðinu allan tímann og ekki bara
það þvi ég var sítalandi. Viö þetta jókst
sjálfstraustið aöeins og var það nú ekki
mikiö fyrir. Og þetta varð alla vega til
þess aö ég fór að hugsa sem svo að
fyrst ég gæti þetta í Ameríku þá gæti
ég það f jandakomið á Islandi.”
Við leikstjórn
og svo norður
Þegar Sunna kom forfrömuð úr
Ameríkunni tók hún til við að leika,
meðal annars í Lénharði fógeta og Jóni
Arasyni. Eins og sumir muna var leik-
ritið um Jón sýnt utan dyra á Hólum í
Hjaltadal í sumarblíðu é þjóðhátíðar-
ári. Sunna minntist þess sem sérstak-
lega skemmtilegs og ógleymanlegs at-
burðar. Annars stóð hún lítið á sviði í
nokkur ár. Fjölskyldumálin náöu
fyrsta sætinu og Bergljót eða Bella
eins og hún er kölluð kom í heiminn.
Hún er 9 ára núna og tekur þátt I sýn-
ingunni á Kardimommubænum á
Akureyri eins og mamman.
Þó ekki væri mikiö leikiö þessi árin
var aldrei farið langt frá leikhúsinu.
Sunna setti víða upp leikrit hjá áhuga-
leikfélögum. Spennandi var það, jú,
sagði hún, en krefjandi. Eins og er
væri ekki áhugi á því að taka þann
þráð upp að nýju, það væri nóg að vera
með Leikfélagi Akureyrar.
Áður en Sunna flutti norður lék hún á
Litla sviöi Þjóðleikhússins í leikritinu
„Mæður og synir”. Haustið 1979 var
fastráðning á Akureyri svo orðinn
veruleiki. Fyrir 20 árum kom hún
norður til að vera í tvo daga en var tvö
ár. Hugmyndin var að vera hjá Leikfé-
laginu kannski eitt ár en þau hafa orðið
fleiri.
Grínleikritin eru erfiðari
I persónusafni Sunnu Borg eru nú
þegar margar eftirminnilegir persónu-
leikar, virkilega sterkir kvenskörung-
ar á ýmsum aldri. Kannski verða þeir
bara svona sterkir einmitt af því að
hlutverk en ég tek það fram aö ég hef
líka gaman af að leika létt hlutverk,
ekki dramatisk. Margir halda aö það
sé miklu minni vandi að leika í grín-
leikritum en það er míkill misskilning-
ur. Það er miklu erfiðara.”
Réttum tuttugu árum eftir að Sunna
Borg skrapp norður á Akureyri í tvo
daga til að hitta mömmu sína tekur
hún við styrk úr minningarsjóði ömmu
sinnar. Hvað þýðir sá styrkur fyrir
hana?
„Þetta er náttúrlega viðurkenning.
Það er ekki sótt um þennan styrk
heldur er hann veittur einhverjum sem
hefur væntanlega staðiö sig vel. Með
)essu rætist líka draumur minn að
fara út og sjá mig um, fylgjast með
æfingum, sjá leikrit og fara á nám-
skeiö. Eg hef ekki haft neinn tima til
>ess ennþá að hugsa um hvað ég geri
en það væri gaman að fara til London.
Þar er mikið að sjá og einnig í Berlín
og jafnvel íKaupmannahöfn.”
— Einhver sérstök tegund leiklistar
sem heillar þig meira en önnur?
„Nei, nei, annars finnst mér framúr-
stefnuleikrit kannski síst en þau eru þó
ágætmeð.”
Eigingirni gengur
ekki í leiklist
Eins og allir vita tekur langan tíma
að æfa leikrit og sjálfsagt hafa leikarar
hver sína aðferð við aö undirbúa sig.
Sunna sagði þennan meögöngutíma
langan og hjá sér kæmi þetta ekkert á
silfurfati. Ef hægt væri að afla heim-
ilda um persónuna væri það gert en að
öðrum kosti gerðist lítið hjá sér fyrstu
vikumar af æfingatímabilinu.
Síöan kemur sýningin þar sem
leikarinn er orðinn að annarri mann-
eskju og á að sýna tilfinningar sem
henni eru skapaðar á prenti. I vetur lék
Sunna aðalhlutverkið í „Súkkulaði
handa Silju”. Af mörgum ógleyman-
legum senum þar minnast líklega
flestir sérstaklega hvemig Sunna túlk-
aði Onnu þegar hún grætur yfir þung-
um örlögum sínum. Tárin streymdu
niður kinnamar og leikhúsgestir
spurðu þegar þeir höfðu sjálfir náð
sér: Hvemig er þetta hægt?
„Það skeður ekki ööruvísi en þannig
að maður lifir sig það mikið inn í hlut-
verkið, þá persónu sem maður er að
leika. Tár koma bara sjálfkrafa. Ef
maður leikur þannig að það kemur að
innan þá komast tárin til skila og þarf
ekkert að hafa fyrir því. Svo hefur
maður kannski séð leikara koma með
tár og það fylgir engin tilfinning. Þá
finnst mér það vera plat því tár án til-
finninga em engin tár.”
— En svo kemur kannski strax á
eftir sena með allt öðrum tilfinningum.
Er það ekki erfitt?
„Þá skiptir maður bara um. — Það
er erfitt að vera leikari. Ef maður
virkilega leggur alúð í það hlutverk
sem maöur er að túlka í það og það
skiptið, þá tekur það heilmikið frá
manni. I leiklistinni þýðir ekkert að
vera eigingjarn. Maður er aö gefa af
sjálf um sér allan tímann.”
Gagnrýni skiptir máli
— Nú ert þú ekki búin að vera lengi
fastráðinn léikari. Hvað finnst þér um
baráttu nýútskrifaðra leikara við að
koma sér á framfæri?
„Auövitað er það ósk mín að sem
flestir fái tækifæri til að leika ef þeir
hafa lagt það fyrir sig að verða leikar-
ar. Eg hef svo sem gengið í gegnum að
fá ekkert að gera og veit því hvernig sú
tilfinning er. Og kannski þess vegna
met ég svo vel að hafa nóg að gera hér.
Þeir sem eru að útskrifast úr Leik-
listarskólanum núna eiga ekki að
ímynda sér að þeir fái vinnu um leið og
skólinn er búinn og alls ekki aö verða
þá fyrir vonbrigðum. Það er ekki nema
kannski einn af hundraði sem fær at-
vinnu um leið og hann er búinn í skóla
og þá þýðir ekkert að gefast upp. Ein-
hvern tíma hlýtur að koma að þvi að
það er brúk fyrir mann. Margir eru
bitrir ef þeir fá ekkert að gera. Það er
mikill biturleiki í leiklistinni og breyt-
ist aldrei vegna samkeppninnar sem
rikir.”
— Gagnrýni er löngum til umræðu
og sýnist sitt hverjum um ágæti
hennar. Þú hefur vafalaust fengið bæði
jákvæða og neikvæða dóma. Tekurðu
tillit til þeirra?
„Já, alltaf. Eg er ekki í þeim hópi
sem segist ekki lesa leikdóma. Auðvit-
að skipta þeir máli og ef ég fæ góða
dóma, þá bara það, en ef ég fæ slæma
dóma þá reyni ég að bæta mig.”

KERTAÞRÆÐIR
Leiðari úr stðlblöndu. Sterkur og þolir
að leggjast í kröppum beygjum. Við-
nám aðeins 1/10 af viðnámi kolþráða.
Margföld neistagæði.
Kápa sem deyfir truflandi rafbylgjur.
7mm & 8mm M0N0-MAG™
Nú fðanlegir i passandi settum fyrir
flestar tegundir bíla.
ÆHBBB^na r , wahfhchf.
SkeiSunni Sa — Sími 8*47*88
LAUGAVEGI 97 - DRAFNARFELLI 12
Litir: dökkblár — hvítur.
Stærðir: 3,1/2-111/2.
Verð kr. 1.105,-
ADIDAS
ORION
Póstkröfusími: 17015.
Domus Medica, Egilsgata 3,
simi 18519.
TOPK
—"SK0RINN
VELTUSUND' '
21212
Vinsælu ítölsku
mokkasíurnar
frá Romaní eru komnar
í stærðum frá 36—42.
12345
678910
(neðri röð frá vinstri)
Teg.3911.
Litur: blór m/vínrauðu,
hæll 3 cm.
Verð 1.639,-
Teg. 3907.
Litur: vínrauður,
hæll 5 cm og 3 cm.
Verð kr. 1.688,-
Teg. 4008.
Litur: Ijósbrúnn m/slöngu
og grár m/slöngu,
hæll 3,5 cm.
Verðkr. 1.669,-
Teg. 3907.
Litur: svartur,
hæll 5 cm og 3 cm.
Verðkr. 1.688,-
Teg. 4013.
Litur: grábrúnn m/ljósu og brúnn
m/ljósu,
hæll 5 cm.
Verðkr. 1.748,-
efri röð frá vinstri)
Teg. 3913.
Litur: blár,
hæll 5cm.
Verðkr. 1.639,-
Teg. 4012.
Litur: brúnn,
hæll 3 cm.
Verð kr. 1.768,-
(Kengúruskinn.)
Teg. 3910.
Litur: brúnn m/beige og grár
m/ljósgráu,
hæll 5 cm.
Verðkr. 1.639,-
Teg. 3907.
Litur: Ijósbrúnn,
hæll 5 cm.
Verð kr. 1.688,-
Teg. 3913.
Litur: svartur m/gráu,
hæll 5 cm.
Verðkr. 1.639,-