Dagur - 04.04.1962, Qupperneq 5

4
✓.......*........... 1
Daguk
Fjaðrirnar fjúka
RÍKISSTJÓRNIN gumar stundum aí
góöum aflabrögðum og setur þau jafnvel
í samband við hina „farsælu viðreisnar-
stefnu“, og sjá allir hve fráleitt slikt er.
En ríkisstjórnin barmar sér hins vegar
yfir aflaleysi, þegar hún er að lýsa því
að enginn f járhagsgrundvöllur sé til, eða
hafi verið til, fyrir liina minnstu kaup-
hækkun. Þessi tvísöngur cr orðinn land-
lægur í herbúðum íhaldsins og hljómar
falskt þegar staðreyndirnar eru látnar
tala.
Sjávarafli landsmanna hcfur aldrei
verið eins mikill og síðasta ár. Munaði
23% á aflamagni tveggja síðustu ára, síð-
ara árinu í vil. Og aflaverðmætið var
14% meira en áður. Þetta segir okkur
tvennt, sem ekki ætti að þurfa að vera
skiptar skoðanir uin: í fyrsta lagi er auk-
ið verðmæti sjávarútvegsins sönnun þess
að óþarft var og ósæmilegt fljótræði að
breyta sltráðu gengi krónunnar í sumar.
í öðru lagi á almenningur rétt á að njóta
bættra lífskjara þegar þjóðarframleiðsl-
an vex. En það hefur orðið í sjávarút-
vegi, iðnaði og landbúnaði. En hver hef-
ur fengið bætt kjör þrátt fyrir aukna
framleiðslu?
Hið sanna í launamálum er það, að í
stað þess að bæta lífskjörin, eins og lof-
að var, hefur kaupmáttur launa rýrnað
um 16% tvö síðustu árin. Þannig er hlut-
ur laimþega af hinum auknu þjóðartekj-
mn. Laun eru að heita má óbreytt í
krónutölu og þau voru í árslok 1958, en
verð á nauðsynjavörum svo gífurlegt, að
það er t.d. útilokað að ungt fólk geti
eignazt þak yfir höfuðið. Verkamáður er
tvö ár að vinna fyrir viðreisnarhækkun-
inni, á einni íbúð, bóndinn þarf að kaupa
vinnuvélar nær tvöföldu verði vegna
„viðreisnarinnar“ og sjómönnum er boð-
ið upp á afnám vökulaganna.
Á meðan á kosningum í verkalýðs-
félögunum stóð í vetur, hrópaði aðalblað
ríkisstjórnarinnar um kjarabætur án
kauphækkana, sagði beinlínis að um þær
væri að velja í kosningunum innan
verkalýðsfélaganna. Síðan er ekkert
minnzt á kjarabætur, enda er svo konúð
í þjóðfélagi okkar, að þótt ríkisstjórnm
lofaði að blanda sér ekki í samninga
verkamanna og atvinnurekenda, gerði
hún það á þann hátt, að segja má að'
frjálsir samningar séu þýðingarlitlir. Það
reyndust haldlitlir samningar í sumar,
þegar ríkisstjórnin rændi kjarabótunum
með gengisfellingunni. Gengisfellingin
gerði samninga að þýðingarlausum blað-
sneplum, og það getur haft örlagaríkar
afleiðingar. Stéttir og starfshópar færu
e. t v. þá leið að setja sér kauptaxtana
sjálfir eins og verkfræðingar hafa þegar
gert, læknar eru á góðum vegi að gera,
og eins og sumir iðnaðarmenn hafa gert.
Allar skrautfjaðrir íhaldsins eru fokn-
ar út í veður og vind. Kratar áttu enga.
Ríkisstjórnin hefur misst traust fólksins
af því hún sveik það í flestum atriðum,
og þess mun hún gjalda í næstu kosning-
um.
Ekki er nóg um það, að kratar eigi
engar skrautf jaðrir lengur, heldur liggja
þeir hamflettir á matborði íhaldsins. Og
í maga íhaldsins munu þeir bæði hafna
og kafna, ef hinir óbreyttu kjósendur Ijá
þeim teljandi atkvæði í bæjarstjórnar-
kosningunum í vor.
V—_____-________________________
Hiíðarf jall - liinir íslenzku Alpar
Viðtal við Vilhjálm Einarsson íþróttakappa
í TILEFNI af starfsfræðsludeg-
inum hér á Akureyri komu
ýmsir að til að kynna störf og
stofnanir. Meðal þeirra var Vil-
hjálmur Einarsson kennari við
Samvinnuskólann á Bifröst.
Sýndi hann skuggamyndir frá
Bifröst með skýringum af seg-
ulbandi. Myndir þessar voru
hinar athyglisverðustu og lýstu
betur en hægt hefði verið með
orðum einum lífi og starfi í
þessari ágætu stofnun.
Sérlega athyglisverð er til-
högun í Samvinnuskólanum á
skipulagi frístunda. Segja má að
þetta sé ef til vill eina mennta-
stofnún landsins, sem hefur
komið auga á hina miklu og
vaxandi hættu er getur leitt af
hinum auknu tómstundum
manna, ef ekki er séð fyrir því
að menn hafi jákvæð áhugamál
til að fylla þessar stundir. Aðal-
starf Vilhjálms felst í því að
skipuleggja og hafa eftirlit með
tómstundum nemenda, enda er
í skólanum meira og ,'jölþætt-
ara félagslíf en í nokkrum öðr-
um skóla af svipaðri stærð. —
Námsárangur er einnig mjög
góður á Bifröst, svo sannarlega
bendir hið öfluga tómstunda-
starf ekki til þess að það hafi ill
áhrif á hið bóklega nám. Ætti
þetta að vera nokkurt athugun-
arefni þeim, sem um fræðslu-
kerfi þjóðax-innar fjalla, hvort
ekki þurfi víðar að taka þessi
mál svipuðum tökum og sinna
tómstundakennslu svo sem vert
væri. Mundi slík kennsla ekki
vera vænlegasta úrræðið í því
vandræða-öngþveiti, sem svo
víða er rætt um að ríki meðal
æskufólks?
Þú ert hér á kunnum slóðum,
Vilhjálmur?
— Já, mér þótti vænt um að
fá tækifæri til að kynna Sam-
vinnuskólann hér á Akureyri,
því einmitt hér á ég mjög
skemmtilegra skólaára að baki
að sjá.
— Ég útskrifaðist úr M. A.
1954, eftir rúmlega þriggja
vetra nám. Ég kom utanskóla
seinni hluta vetrar í þriðja bekk
og sá ég helzt eftir því síðar
að hafa ekki komið fyrr.
Gaman væri að heyra hvað þú
hefðir að segja um íþróttamál
almennt, eða ef til vill hér á Ak-
ureyri eftir fjarveru þína héðan
og kynni af öðrum stöðum?
— Ég býst við að mér verði
eins og fleirum hugsað til fjalls-
ins og hins glæsilega Skíðahót-
els, sem hér er verið að reka
smiðshöggið á. Akureyri er að
mínurn dómi fyrst og fremst
kjörinn vetraríþróttastaður. Það
er ekki þar með sagt að sumar-
íþróttunum sé ekki vel sinnt.
Þær er hægt að stunda alls stað-
ar, þar sem vellir eru, og þeir
eru einnig ágætir hér. Hitt er
mikilvægara að geta boðið upp
á svo glæsileg skilyrði til í-
þróttaiðkana sem hér árið um
kring.
Ferð þú nokkurn tíma á skíði?
— Nei, að vísu ekki nú í
seinni tíð. Þegar um mjög sér-
hæfa þjálfun undir vissa grein
er að ræða vinnst lítill tími til
annars. Þó er ég viss um, að ég
hefði farið oft og haft gott af
því, ef ég hefði haft svo góðar
Vilhjálmur Einarsson.
aðstæður til þess sem hér eru að
skapast. Hinn frægi sænski
þjálfari sagði mér eitt sinn, þeg-
ar við ræddum þann hinn mikla
ókost, sem því fylgdi að búa í
löndum, þar sem svo mikill árs-
tíðamismunur væri, að þetta
væri misskilningur. Það verður
bara að hafa tvær íþróttagrein-
ar, sagði hann, aðal- og auka-
grein, aðra á veturna hina á
sumrin, aðra fyrst og fremst til
skemmtunar og til að halda sér
í æfingu, en hina þar sem keppt
væri fyrst og fremst með keppni
í huga.
Hvað finnst þér um Akureyri,
sem bæ vetraríþróttanna?
— Tilkoma hins glæsilega
fjallahótels finnst mér marka
fyrsta sporið á þeirri braut sem
í framtíðinni gæti gert Akur-
eyri að lang-vinsælasta vetrar-
íþróttastað landsins og jafnvel
stað er dregið gæti að sér út-
lendinga til iðkunar vetrar-
íþrótta hér, þótt slíkt geti að
sjálfsögðu verið dýr gróði. Það
er auðvitað draumsýn, en mér
finnst ekki ótrúlegt að í íram-
tíðinni megi sjá Hlíðarfjall ið-
andi af lífsglöðu skíðafólki, sem
er flutt hátt upp eftir fjallshlíð-
unum með góðum skíðalyftum,
— sjá þetta fólk renna sér neim
að skíðahótelinu og fá þar b:;ess-
ingu og ýmsa fyrirgreiðslu, —
sjá niðri í bænum unglinga á
skautum á Pollinum eða þá í
ísknattleik á vélfrystu svelli,
sem verður að koma til að festa
og samhengi geti orðið í skauta-
iðkunum. Hótélin eru til staðar
til að taka á móti mörgum gest-
um, svo segja má að aðeins
vanti endasprettinn.
En hvað finnst þér um íþrótta-
iðkunina almennt?
— Frammistaða á kappmót-
um í einstökum keppnisgrein-
um er sjaldan hinn rétti mæli-
kvarði. Slíkt gengur ávallt í
bylgjum. Hitt virðist mér aug-
ljóst, að iðkun íþrótta er smám
saman að verða almennari og
meiri skilningur á nytsemd
þeirra. Það fara fleiri á skíði en
skíðakappar og smákrakkar.
Það er auðséð þegar dvalizt er á
Akureyri í vetrardýrð eins og
nú. Þetta mun þó vaxa enn meir
í framtíðinni ef vel er búið að
íþróttunum. Það á örugglega
eftir að sannast í Hlíðarfjalli, og
þess vegna finnst mér mögu-
leikarnir hér vera tengdir skíða-
iðkuninni fremur flestu öðru.
Akureyri hefur alla landkosti til
að endurheimta forystuhlut-
verkið, sem unnið var hér á
landi af Hermanni Stefánssyni
við skíðakennslu og fram-
kvæmd skíðamóta. Það er trúa
mín, að þegar aðstaðan hér í
fjallinu sé fullgerð líði ekki
langar stundir þar til tíðinda er
að vænta í þeim efnum.
Hvað heldur þú uin væntanlegt
skíðalandsmót hér?
— Ég átti því láni að fagna að
fara upp í fjall með Hermanni
Sigtryggssyni og fjórum öðrum
Akureyringum og sjá með eigin
augum allt sem þar hefur gerzt
og er að gerast. Maður á bágt
með að trúa sínum eigin augum.
Varla mun ofsagt að svo glæsi-
lega hefur ekki vei'ið búið að
neinu skíðamóti á íslandi ef það
tekst, sem allt bendir til, að
ljúka við mikinn hluta hins
glæsilega stórhýsis. Ekki kæmi
mér á óvart þótt þetta skíða-
landsmót markaði upphafið að
margfaldri sókn bæði Akureyr-
inga og annarra í hinar fjöl-
breytilegu brekkur og hóla
Hlíðarfjalls og gerði það á
(Framhald á bls. 7)
Fermingarbörn í Ak-
ureyrarkirkju 8. apríl
D r e n g i r :
Bernharð Sldngrímsson, Strandg. 5.
Ellert Kárason, Þórunnarstræti 100.
Guðm. ólafsson, Hrafnagilsstræti 30.
Haukur S. Valdimarsson, /l’gisg. 19.
Jón Hansson, Hafnarstræti 100.
Jón Ragnarsson, Hafnarstræti 29.
Kristján Gunnarsson, Hafnarstr. 88.
Rögnv. S. Reynisson, Hvannav. 4.
Sigmundur R. Einarsson, Eyrarv. 35.
Sigurður Ringsted, Löngumýri 3.
Sigurður lngi Skarphéðinsson,
Glerárgötu 16.
Stefán Ævar Ivarsson, Sólvöllum 5.
Stefán Kárason, Hafnarstræti 86.
Sturla Meldal, Hafnarstræti 49.
Sveinbjörn óskar Sigurðsson,
Eyrarlandsvegi 31.
Viktor Már Geslsson, Rauðamýri 20.
Vilhelm Valberg Steindórsson,
Lækjargötu 3.
1‘orkell I. Rögnvaldsson, Vanab. 15.
Þorvaldur R. Adamsson, Bjarkarst. 2.
Örn Bjarnason, Hafnarstræti 2.
S t ú 1 k u r :
Ásdís G. Snorradóttir, Asabyggð 12.
Edda Jóhannsdóttir, Engimýri 12.
Elín B. Jóhannsdóttir, Ránargötu 9.
Ennna S. Rafnsdóttir, Kringlum. 17.
Guðrún Á. Eggertsdóttir, Hmst. 19.
Þórunn D. Eggertsdóttir, Hmstr. 19.
Herdís Ingvadóttir, Ránargötu 27.
Hrafnhildur Helgadóltir,
Rauðamýri 15.
Rebekka Gústavsdóttir, Hríseyjarg. 2.
Rósfríður María Káradóttir,
Sólvöllum 1.
Sigrún Lovísa Sigurjónsdóttir,
Hamarsstíg 4.
Sigtirrós Rannveig óskarsdóttir,
Rauðumýri 6.
Svala Stefánsdóttir, Kringlumýri 25.
5
Búnaðarsamb. Eyjafjarðar 30 ára
FERÐ UM LANGANES
(Framhald af bls. 8)
Aðalfundur BSE 1962 lýsir á-
nægju sinni yfir þeim endur-
bótum, sem gerðar voru á sl.
ári á búvélaverkstæði sam-
bandsins. Fundurinn telur það
mikið hagsmunamál bænda á
búnaðai'sambandssvæðinu, að
þessi þjónusta verði aukin og
efld og felur stjórninni að leita
eftir fjárframlögum annars
staðar frá og heimilar lántöku í
því skyni.
Aðalfundur BSE 1962 felur
stjórn sambandsins að beita sér
fyrir því, við jarðvegsdeild At-
vinnudeildar Háskólans, að
haldið verði áfram skipulegum
jarðvegsrannsóknum og þær
auknar á sambandssvæðinu eft-
ir því sem mögulegt er. Fund-
urinn telur það mikið hags-
munamál fyrir bændur lands-
ins, að þessi starfsemi, jafn-
framt annarrí rannsóknar- og
tilraunastarfsemi verði aukin á
næstu árum.
Aðalfundur BSE 1962 sam-
þykkir að fela stjórn sambands-
ins að athuga nú þegar mögu-
leika á því, að koma upp rann-
sóknarstofu hér á Akureyri með
það fyrir augum m. a. að koma
á skipulegum rannsóknum á
þurrheyi, votheyi og öðru fóðri.
Til greina kemur að gera t. d.
steinefna- og eggjahvíturann-
sóknir á heyi o. fl. Fundurinn
felur stjórninni ennfremur, að
leita samstarfs við þá aðila,
sem ætla mætti að gætu lagt
þessu máli lið, til dæmis Kaup-
félag Eyfirðinga og búnaðar-
samböndin í nágrannasýslum.
í sambandi við þessa sam-
þykkt var tekin upp á fjárhags-
áætlun upphæð þessu til stuðn-
ings kr. 15.000.00, og jafnframt
tilkynnti stjórnin, að hún hefði
ákveðið að verja kr. 15.000.00 af
vöxtum Minningarsjóðs pró-
fastshjónanna á Hofi til þessara
mála.
Aðalfundur BSE 1962 felur
stjórn sambandsins að leita eft-
ir samvinnu við sveitar- og
bæjarstjórnir á sambandssvæð-
inu um þátttöku í baráttu
þeirri, sem hafin er norðan-
lands og austan fyrir því, að
virkjun Jökulsár á Fjöllum
verði fyrsta skrefið til þess að
hagnýta fallvötn landsins með
stóriðju fyrir augum.
Aðalfundur BSE 1962 skorar
á aðalfund Stéttarsambands
bænda að beita áhrifum sínum
hjá Alþingi og ríkisstjórn til
stuðnings tillögu Búnaðarþings
um breytingu á lögum um al-
mannatryggingar, að landið
verði eitt verðlagssvæði.
Allar þessar tillögur voru
samþykktar sam'hljóða.
Aðalfundur BSE 1962 mót-
mælir harðlega þeirri skatt-
lagningu á bændastéttina og
gjaldi á útsöluverði landbúnað-
arvara, sem gert er ráð fyrir í
4. gr. frumvarps til laga um
stofnlánasjóð landbúnaðarins o.
fl. sem nú liggur fyrir Alþingi.
Þessi tillaga var samþykkt með
ellefu atkvæðum gegn einu.
Kosningar.
Eggert Davíðsson átti að
ganga úr stjórninni en var end-
urkjörinn. Varamaður í stjórn-
ina var endurkjörinn, Jón
Hjálmarsson. Fulltrúi á fund
Ræktunarfélags Norðurlands
var endurkjörinn Eggert Dav-
íðsson. Þeir Ketill Guðjónsson
og Árni Jónsson voru endur-
kosnir endurskoðendur. Að lok-
um var gengið frá kosningu
búnaðarþingsfulltrúa fyrir
næsta kjörtímabil. Aðeins einn
listi kom fram og var hann
þannig skipaður: Aðalfulltrú-
ar: Ketill Guðjónsson, annar
Helgi Símonarson. Varafulltrú-
ar: Kristinn Sigmundssin og
Jón Hjálmarsson. Var listi þessi
studdur af meiri hluta fulltrú-
anna. Voru þessir menn því úr-
skurðaðir réttkjörnir Búnaðar-
þingsfulltrúar fyrir næsta kjör-
tímabil, 4 ár.
Rétt er að geta þess, að fyrir
hádegi síðari fundardaginn fóru
fulltrúar aðalfundarins að
Lundi og skoðuðu Búfjárrækt-
arstöðina og sátu því næst há-
degisverðarboð SNE á Hótel
KEA.
Góður starfsfræðslud.
(Framhald af bls. 1)
lenzk fræði og erlend mál 39.
Um aðrar greinar spurðu færri.
Áberandi var, hve minna var
spurt um iðngreinar nú en áð-
ur. Og er það ekki heppileg þró-
un íiðnaðarbæ,
Þá var fræðslusýning Sam-
vinnuskólans undir stjórn Vil-
hjálms Einarssonar mjög mikið
sótt. Skoðuðu hana 250 ungling-
ar. Voru sýndar litskuggamynd-
ir úr starfi Samvinnuskólans í
Bifröst með skýringum af segul-
bandi.
í sambandi við starfsfræðsl-
una voru sýndar þrjár kvik-
myndir. Um hjúkrunarnám,
skipasmíðar og íslenzka litkvik-
myndin „Sjósókn og sjávarafli*.
Margir unglingar skoðuðu
flugturninn nýja á Akureyrar-
flugvelli. Af vinnustöðvum
skoðuðu flestir ullarverksmiðj-
una Gefjunni og skóverk-smiðj-
una Iðunni.
Þá bauð Akureyrarkaupstað-
ur starfsmönnum dagsins til
kaffidrykkju í Hótel KEA. Stef-
án Ág. Kristjánsson framkvstj.
þakkaði leiðbeinendum dagsins
og stjórnaði umræðum. Sérstak-
lega þakkaði hann aðkomu-
mönnunum Ólafi Gunnarssyni,
Vilhjálmi Einarssyni og Maríu
Jónsdóttur flugfreyju komu
þeirra hingað. Þessir tóku til
máls: Ólafur Gunnarsson, Vil-
hjálmur Einarsson og Bjöm
Stefánsson, skólastjóri, fluttu
stutt ávörp, og Jón Rögnvalds-
son, garðyrkjuráðunautur,
minnti á hve erfitt væri að fá
vinnu handa unglingspiltum hér
í bænum á sumrin.
Lauk þar með starfsfræðslu-
deginum, sem hafði verið í alla
staði ánægjulegur og verksvið
hans fjölbreyttara en áður.
nú óðum að vinna á. Vonandi
eiga Skálar eftir að rísa úr rúst
um. Að vísu mun varla verða
hér um nokkurn stórsoað að
ræða, en aðstaða sýnist ekki
öllu lakari hér en víða annars
staðar til þess að hér mætti rísa
upp nokkurt þorp, þar sem
fyrst og fremst væri lifað af
sjávarafla, en einnig stuðzt við
landbúnað, því grösugt er hér
í kring, og að því er virðist að-
staða til nokkurs landbúskapar.
Frá Skálum hélt ég sem leið
liggur inn með sjónum. Skammt
hér fyrir innan rís Skálabjarg,
er það allhátt. Liggur vegurinn
með brúninni, sums staðar ekki
nema fáa metra frá henni. Fag-
urt er útsýni af Skálabjargi,
bæði norður með nesinu og aust
ur yfir flóann, til Austfjarða-
fjalla. Hér er allt gróið og ólíkt
því, sem er að norðanverðu.
Þegar suður yfir bjargið kem
ur, taka við bakkar og gras-
hvammar, en neðan undir mýra
sund með smálækjum. Er hér
skjóllegt mjög og ilmur úr
grasi.
Næsti bær sunnan við Skála
er Kumlavík, stendur bærinn í
breiðri kvos við sjóinn, en háar
traðir til beggja handa. Býli
þetta er nú í eyði, en íbúðarhús
ið, sem er úr torfi og timbri,
stendur enn. Hér virðist fremur
hlýlegt og útsýni vítt og fagurt
til hafsins og Austfjarðafjalla,
svo sem af öllu Langanesi aust-
anverðu.
Næsti bær innan við Kumla-
vík eru Hrollaugsstaðir, er
þangað nokkuð löng bæjarleið
og allmishæðótt. Einkum er
bratt upp á hæðina næst sunn-
an við víkina. „Kumlið‘‘, sem
svo er kallað, og var það versta
brekkan sem ég fékk á leiðinni.
Erfitt hefur verið að fara þarna
með klyfjahesta meðan þess
þurfti við.
Að Hrollaugsstöðum kom ég
kl. rúmlega fjögur. Sá bær
stendur norðaustan undir Heið
arfjalli. Bærinn stóð áðu.’ á
bakkanum niður við sjóinn, en
eftir síðari heimsstyrjöldina
varð þar svo mikið rek af
sprengiduflum, að fólkið hélzt
ekki við, og var stór mildi að
ekki urðu slys að, var bærinn
þá fluttur upp undir fjallið.
Á Hrollaugsstöðum áði ég, og
fékk ágætar viðtökur. Þar er
búið allstói'u búi. Sauðféð geng
ur að mestu sjálfala, enda rúmt
um það, þar sem tvær næstu
jarðir eru í eyði og góð uppbót
að hafa túnin til afnota, enda
hafði ég séð það á leið minni um
daginn, að skepnurnar iiiinnu
vel að meta það.
Frá Hrollaugsstöðum lagði ég
leið mína fram í Eiði. Var nú
um tvær leiðir að velja, fara
upp á Heiðarfjall eða fara svo-
nefndar fjörur neðan undir fjall
inu. Þar sem ég var búinn að
koma upp á fjallið, valdi ég síð
ari kostinn. Fylgdi mér piltur
frá Hrollaugsstöðum, kom það
sér vel, því ég mundi tæplega
hafa farið þetta einsamall.
Á Eiði fannst mér stórbýlis-
legt um að litast. Þar er stórt
íbúðarhús í stóru, sléttu túni,
sem hallar niður að Eiðisvatni.
Hér bjó upp úr síðustu aldamót
um bóndi, sem Daníel hét, afi
núverandi bónda. Var hann at-
hafnamaður mikill, sléttaði t. d.
um 20 dagsláttur í túni með
gömlu þaksléttuaðferðinni. Þá
var hann og upphafsmaður að
því að súrsa þara til fóðurs,
náði það að vísu ekki teljandi
útbreiðslu. Einnig sléttaði
tengdasonur hans, Gunnlaugur,
faðir núverandi bónda, mikið
með söniu aðferð. Hefur jörðin
búið að þessu og lítið verið auk
ið við ræktun hin síðari ár.
Nú hefur verið byggt nýbýli,
Ártún, hinum megin vatnsins,
ÞRIÐJI IILUTI
og er þar í uppsiglingu mikil
túnrækt.
Á Eiði borðaði ég kvöldmat,
hélt ég síðan áfram göngu
minni, því áætlunin var að ná
í Hlíð um kvöldið.
Lágur dalur, Eiðaskarð, ligg-
ur þvert í gegnum nesið, milli
Hlíðarfjalls og Heiðarfjalls.
Skiptast þar á vötn og mýrar.
Eru hólmar nokkrir í vötnunum
og í þeim æðarvarp. Liggur veg
urinn til Þórshafnar um skarð
þetta.
Er ég var kominn um það bil
miðja vega inn i Hlíð, kemur á
eftir mér jeppabill, var ekki í
honum annað manna en öku-
maðurinn. Hann stöðvar bilinn,
og frétti mig á hvaða ferðalagi
ég væri. Og er hann varð þess
vísari, bauð hann mér að stíga
upp í bílinn vestur að afleggj-
aranum heim i Hlíð. Þekktist ég
það, og er ekki að orðlengja það,
nema hann ók mér alla letð
heim á hlað í Hlíð. Var það vel
af sér vikið af blíókunnugum
manni.
í Hlíð átti að fara að drekka
kvöldkaffið, settist ég til borðs
með fólkinu og var nú margt
spjallað. Eg varð auðvitað að
segja ferðasöguna, en það sagði
mér aftur hvað gerzt hafði síð-
an ég fór.
Svo hagaði til þar sem ég svaf
um nóttina, að gluggi vissi til
norðurs. Hvergi var skýdrag á
lofti og sólin flaut með sjónum.
Hér sló ég tvær flugur í einu
höggi, naut töfra miðnætursól-
arinnar og las þáttinn um „Lolu
skáld“ eftir Benedikt frá Hof-
teigi, en þar er mannlýsing, rit
(Framhald).
Yið, sem vinnum eldliússtörfin
Verkcfni Leikfélagsins aðeins 2 á þessu leikári
ÞRIÐJUDAGINN 27. marz
frumsýndi Leikfélag Akureyrar
gamanleikinn „Við, sem vinn-
um eldhússtörfin“, gerðan eftir
samnefndri skáldsögu norsku
skáldkonunnar Sigríð Boo.
Leikritaskáldið danska og
blaðamaðurinn Jens Locher
samdi leikritið. Lárus Sigur-
björnsson íslenzkaði það. Sjón-
leikurinn var sýndur í Reykja-
vík og Húsavík fyrir mörgum
árum.
Saga sú, sem leikritið er sam-
ið upp úr, er skemmtileg af-
lestrar en ekki stórbrotin. Leik-
ritið ber að vísu einkenni sög-
unnar en hefði þó þurft að fela
í sér meiri kraft, fyrir leiksvið,
í stað þeirra frásagnatöfra, sem
dofna við það að færa sögu í
leikritsform.
Hinn alþjóðlegi leiklistardag-
ur gaf tilefni til nokkurrar við-
hafnar í Samkomuhúsinu, þar
höfð og leiklistarhæfileikar
mitt valinn sá dagur. En svo var
ekki og er það miður fyrir leik-
listina.
Leikfélag Akureyrar hefur
ekki starfað af slíkum þrótti í
vetur og æskilegt hefði verið.
Við, sem vinnum eldhússtörfin
er aðeins annað verkefni félags-
ins á þessu leikári og ekki útlit
fyrir sýningar fleiri sjónleikja í
vetur.
Leikhúsið hér á Akureyri er
mjög sómasamlegt eftir margs
konar umbætur, bæði hvað
snertir starfsskilyrði leikarar.na
og leikhúsgesti. Og í níu þúsund
manna bæ ætti leiklistarlíf að
geta staðið með blóma.
Dalvíkingar, Ólafsfirðingar,
Húsvíkingar og jafnvel búendur
í Hrafnagilshreppi geta boðið
fólki mjög sæmilegar sýningar,
bæði heima fyrir og einnig ann-
ars staðar. Hér ætti leiklistin,
samkvæmt aðstöðumun og
fólksfjölda, að skara langt fram
úr, en hún gerir það of naum-
lega, þrátt fyrir nokkurn hóp
mjög góðra leikara, sem bæði
feyggja á reynslu og annarri
menntun.
Þar sem leiklist er í hávegum
höfð og leiklistarhæfileikarar
virtir að verðleikum, þykir
ungu fólki fátt fýsilegra en að
fá tækifæri til að reyna sig und-
ir sviðsljósunum. Hér á Akur-
eyri þarf að fara bónarveg að
fólki þegar setja á sjónleik á
svið, eins og um leiðindavinnu
væri að ræða, samkvæmt því
sem leikstjórar hafa tjáð. Hér
þarf að verða breyting á og er
auðveldara um að tala en úr að
bæta. Þó hygg ég að þróttmikill
leiklistarskóli myndi geta bætt'
þar töluvert um. Og auðvitað
geta skólar og félagasámtök
einnig tekið virkari þátt í leik-
listarlífinu en raun ber vitni.
Gamanleikurinn „Við, sem
vinnum eldhússtörfin“ var til-
þrifalítill þar til fór að síga á
seinni hlutann, gekk tæpast
nógu hratt og vantaði þann létt-
leika og leikgleði, sem gera
verður kröfur til um auðskilda
gamanleiki. Ber þá einnig að
minnast þess, að nýliðarnir voru
yfirgnæfandi, en það er þó ekki
næg afsökun fyrir leikstjórann,
Jóhann Ogmundsson, því bæði
er hann vanur að setja sjónleiki
á svið og töluverður kunnáttu-
maður á mælikvarða okkar
heimamanna. Honum átti því að
vera leikur einn að hnoða deig-
ið, sem hann að þessu sinni
hafði milli handa sér, betur en
hann gerði.
Sigfríður Angantýsdóttir leik-
ur stærsta hlutverkið í leiknum,
Helgu hina ríku, ungu og fögru
heimasætu, sem vegna duttl-
unga fer að heiman og vinnur
fyrir sér hjá misjöfnu fólki í
heilt ár. Sigfríður er örugg og
myndarleg á sviðinu, en einum
of góð með sig öðru hverju, eft-
ir að hún er komin að heiman
og kynnist bæði ástinni og nýj-
um lífsviðhorfum að öðru leyti.
Þessi fyrsta ferð Sigfríðar á
leiksvið Samkomuhússins er að
vísu góð, en maður hefur á til-
finningunni, að hún hefði getað
orðið frægðarför með dálítið á-
kveðnara taumhaldi leikstjór-
ans.
Sigríður P. Jónsdóttir leikur
Lárensu ráðskonu. Gervið er á-
gætt og margt vel um leik
hennar. En varast verður hún
að hlæja þegar hún á að vera
reið.
Árni Valur Viggósson leikur
Óla vinnumann og er þar sýni-
lega efni í góðan gamanleikara.
Sigurveig Jónsdóttir og
Kristján Kristjánsson leika
„góðglöð“ hjónakorn og Vil-
helmína Sigurðardóttir aðstoð-
arstúlku, lítil hlutverk og vel af
hendi leyst, einkum hlutverk
Sigurveigar.
Sigtryggur Stefánsson leikur
rithöfund og kemur á sviðið
eins og hvirfilvindur sem fyllir
húsið.
Hermann Ingimarsson leikur
málara og Jón Ingimarsson óð-
alsbónda mjög snoturlega. Inga
Sigurðardóttir leikur Lottu óð-
alsbóndadótturina, heimaríka,
ósanngjarna og kalda.
Jón Guðmundsson leikur bíl—
stjdra og kærasta Helgu og
Árni Tómasson leikur ríks
manns son og flysjung, Jóhann-
es Bjarnason sendil.
Jóhann Ögmundsson leikur
Breder forstjóra föður Helgu,
af góðlátlegri en sviplítilli nær-
færni.
Tilkynning frá Tón-
listarfélagi Akureyrar
HINN nýi konsertflygill félags-
ins verður vígður í Borgarbíói
næstk. fimmtudag, með hljómt
leikum 'hins gamalkunna píanó-
leikara og Akureyrings Árna
Kristjánssonar, en hann er, eins
og bæjarbúum mun •mörgum
kunnugt, upphafsmaður að
stofnun Tónlistarfélagsins og
stuðningsmaður þess ætíð síð-
an. Það má teljast stórviðburð-
ur í tónlistarlífi Akureyrar, að
heppnazt hefur að fá hingað á-
gætan konsertflygil, af stærstu
gerð, og að búið er að koma hon
um fyrir í Borgarbíói á sóma-
samlegan hátt, sem styrktarfé-
lögum félagsins mun nú gefinn
kostur á að kynna sér á fimmtu
dagskvöldið kl. 8.30, þ. 5. apríl.
Eins og menn vita rúmar bíóið
ekki nema 300 í sæti. Þeir sem
hug hafa á að tryggja sér styrkt
armeðlimaréttindi í Tónlistarfé
laginu snúi ser sem allra
fyrst til Haraldar Sigurðssonar
bankagjaldkera, sem mun sinna
afgreiðslustörfum fyrir félagið
um afhendingu aðgöngumiða í
Varðborg (skrifstofunni uppi)
næstkomandi miðvikudags-
kvöld kl. 8—9 e. h. og á fimmtu
dagskvöld við innganginn til
þeirra, sem þá eigi hafa fengið
miða heimsenda.