Dagur - 12.04.1988, Blaðsíða 15

12. apríl 1988 - DAGUR - 15
Áttræðisafmæli:
Margrét Thorlacius
frá Öxnafelli
Margrét Jónsdóttir Thorlacius frá
Öxnafelli er áttræð í dag, 12.
apríl. Þau voru tíu systkinin í
Öxnafelli, er upp konrust, börn
Jóns Thorlacíusar Þorsteinssonar
og Puríðar Jónsdóttur, er þar
bjuggu lengi, bæði af eyfirskum
ættum.
Pað átti fyrir Margréti að liggja
að verða þjóðkunn ung að árum,
vegna dulrænna hæfileika sinna
og nú hefur þessi kona stundað
dulrænar lækningar í 70 ár og
munu ekki aðrir landar okkar
eiga slíkan starfsdag að baki.
Innan tíu ára aldurs kynntist
hún Friðriki huldulækni, sem svo
er nefndur og bað hann að hjálpa
sjúkri móður sinni. Hann lofaði
að reyna það og batinn lét ekki á
sér standa. Telpan vissi ekki þá,
að Friðrik var löngu látinn
maður, en með þessu atviki hófst
ævilöng samvinna þeirra við að
lækna sjúka, lina þjáningar og
hugga, endurgjaldslaust. Pví fór
þó fjarri að hann væri fyrstur
framliðinna, sem Margrét kynnt-
ist því hún var ákaflega skyggn
strax á barnsárum og sá daglega
menn og dýr, sem ekki voru leng-
ur í tölu lifenda.
Nágrannar Margrétar í Öxna-
felli vissu snemma um dulrænar
gáfur hennar og lækningamáttur
hennar barst fljótt um hérað og
síðan um landsbyggðina alla. Og
gagnstætt því að enginn er talinn
spámaður í sínu föðurlandi, átti
konan óskorað traust sveitunga
sinna og sýslubúa og þar hefur
aldrei skugga borið á.
Konan í Öxnafelli varð brátt
umsetin, því fjöldi manns reyndi
dag hvern að ná fundi hennar
ýmist símleiðis eða bréflega, eða
þá með því að heimsækja hana
og bera upp vandkvæði sín.
Þannig hefur þetta gengið langa
ævi, hvar sem hún hefur dvalið
og engann vill hún láta synjandi
frá sér fara, enda þótt árangur oft
með þeim ólíkindum, að við ekk-
ert varð saman jafnað nema
kraftaverk.
Margrét frá Öxnafelli fór
aldrei dult með að, hún nyti
aðstoðar Friðriks huldulæknis.
Um það sagði hún fyrir nokkrum
árum: „Mér finnst því líkast að
alltaf sé símasamband á milli
okkar, eða eitthvað því líkt. Ég
þarf að skrifa niður nöfn þeirra,
sem biðja um hjálp, en ekki þarf
ég þess þó Friðriks vegna, heldur
skrifa ég þau niður fyrir sjálfa
mig. Ég finn það alltaf að Friðrik
veit hvers hann er beðinn þegar
mér er skrifað eða til mín er
hringt. Ég sé hann daglega og oft
á dag og þetta samband hefur
staðið frá því ég sá hann fyrst. Ég
bæði sé hann og heyri. Ég þekki
röddina hans og þarf ekki að sjá
hann þegar ég heyri til hans.
Margir aðrir hafa séð Friðrik,
alveg fjöldi manns. Vinkona mín
ein fyrir sunnan sagði mér frá því
þegar systir hennar, sem var fár-
veik og til mín leitaði vegna þess,
sá Friðrik koma inn til sín hvít-
klæddan með tösku í hendi. Hún
sá hann mjög greinilega og einnig
töskuna. Framhald þessarar
heimsóknar var svo ör og örugg-
ur bati, að varla þótti eðlilegt."
Margrét Thorlacius sér daglega
margt af framliðnu fólki og á
kvöldin átti hún stundum í erfið-
leikum með að sofna vegna þess
hve margt fólk var þá í kringum
hana. Mað árununt lærðist henni
smátt og smátt að loka sínum
innri augum, svo sem hún sjálf
kallar það, til þcss að loka sig frá
hinum framliðnu þegar henni
finnst þörf á. En það er líka á
kvöldin sem hún sér hina feg-
urstu liti, svo allt ljómar af litum
og birtu, þótt öðrum sýnist myrk-
ur.
Konan frá Öxnaíelli er ekki í
nokkrum vafa um, að breytni
manna hér á jörð hefur áhrif á
framhaldslífið. Hún segir að það
leyni sér ekki á fólki hvernig því
líður, þegar það er komið yfir
landamærin og að ávallt sé mikil
birta umhverfis það fólk, sem lát-
ið hafi gott af sér leiða hérna
megin grafar. Um framhaldslíf
efast hún ekki eitt andartak, segir
að svo mikið hafi hún heyrt og
séð, er sanni það fyrir sér. „Ég fæ
margar sannanir fyrir því á dag,
að framhaldslíf er til“, sagði hún
einhverju sinni. „Allir komast að
raun um það, annað hvort lífs
eða liðnir og fáu lýkur við
dauða“, segir hún.
Sem ungur maður heyrði ég
mikið talað um Margréti frá
Öxnafelli. Þeir sögðu mér frá er
höfðu náð símasambandi við
hana eða skrifað henni, eða þá
heimsótt hana og rætt við hana í
eigin persónu, hlédræga, orðvara
og milda. Um árangurinn höfðu
þeir einnig margt að segja, mjög
oft ótrúlega mikinn og skjótan,
en um það fjalla bækurnar tvær
um störf hennar, sem Eiríkur
Sigurðsson skólastjóri tók saman
og nefndi „Skyggna konan“.
Ætíð vakti Margrét traust og
virðingu og aldrei þóttu henni
störf sín of mikil, þótt oft kæmu
tugir manna til hennar á einum
degi og bæðu um aðstoð fyrir sig
eða sína og það þótti jafnvel ekki
fyrrum
fæddur 25. maí 1905 -
Ég sat heima í stofu er mér barst
sú sorgarfregn, þann 21. febrúar
að þú hafðir látist elsku afi minn.
Settist ég niður og hugsaði um
liðna tíma. Ofarlega í huga mér
var þegar ég hringdi að sunnan,
til þín á afmæli þínu í maí. Þú
varst hissa og glaður og það
gladdi ntig mikið. Og það eina
sem komst fyrir í huga mínum
þegar ég sendi þér bréfin, afmælis-
gjöfina og hringdi í þig var það
að gleðja þig eins og þú áttir skil-
ið af mér því þú hefur alla tíð
reynst mér og okkur barnabörn-
unum góður afi. Aldrei var það
svo er maður kom til þín í heim-
sókn að maður fékk ekki góðu
molana þína afi minn og sýnir
kennari
dáinn 21. febrúar 1988
það að þú gleymdir manni aldrei.
Þú áttir 9 börn sem öll eru lifandi
og búsett á Dalvík og í Svarfað-
ardal nema eitt sem búsett er í
Reykjavík. Þau eru: Stefán,
Gunnar, Jón, Helgi, Filippía,
Gerður, Kristján, Svanfríður og
Hanna Soffía. Mikil vinátta og
tryggð er með þessum systkinum
og stundum hafa verið rifjaðar
minningar frá Böggvisstöðum og
hafa það verið góðar minningar
enda hlutu þessi systkini gott
uppeldi frá þér og ömmu.
Svo kom að því að þú veiktist
alvarlega og þurftir að fara á
sjúkrahús, og er mér það minn-
isstætt er ég stóð við rúm þitt og
þú sagðir að þú værir ríkur mað-
tíðindum sæta, svona var þetta
bara, hvort sem hún dvaldi í
Öxnafelli, á Akureyri eða í
Reykjavík. Margir undruðust
þrek hennar og hugleiddu hvað-
an henni kæmi allur sá kraftur,
sem hún bjó yfir og frá henni
stafaði. Unt það sagði hún sjálf
við þann sem þetta ritar:
„Ég hef oft spurt sjálfa mig
hvaðan ég hafi kraft til að gefa
Friðriki. Ég held að svarið sé
ekki nægilega einfalt til að allir
skilji það. 'En það eru duldir
kraftar alls staðar. Ég þarf sjálf
ekki annað en rétta fram lófana
ef ég er þreytt, til að öðlast þrek
á ný, rétta fram hendur mínar,
snúa lófunum upp og biðja um
þrek. Kraftarnir streyma þá til
mín á örlítilli stundu og ég verð
sem endurnærð á fáum mínútum.
Auðvitað þarf rétt hugarfar til að
ná kraftinum og einhverja hæfi-
leika kannski til viðbótar. Og
yfirleitt þarf nú að biðja urn
kraftinn til þess að öðlast hann."
Margrét frá Öxnafelli hlaut
mikla náðargáfu í vöggugjöf, þar
sem hinir einstæðu hæfileikar,
kenndir við hin dulrænu svið og
hún átti því láni að fagna að
geta notað þá í þágu samferða-
fólksins um margra áratuga
skeið. Hún bar alla ævi ást í
brjósti til allra bágstaddra og
hafði svo miklu að miðla, að vart
verður skýrt og hún lét líknar-
störfin sitja fyrir öllu öðru.
Einhverjum þættu nú launin
hennar létt í vasa. En hún ávann
sér þökk og virðingu á langri, sér-
stæðri ævigöngu og nýtur ástar
þúsundanna á ævikvöldi.
Hið áttræða afmælisbarn, Mar-
grét Thorlacius frá Öxnafelli.,
hefur mörg síðustu árin dvalið á
Akureyri. Þótt hún sé þrotin að
kröftum leitar fólk enn á hennar
fund þegar aðrar leiðir virðast
lokaðar.
Hlýjar árnaðaróskir streyma til
hennar í dag og þakkir fyrir ein-
stakt ævistarf. Sjálfur sendi ég
henni hugheilar afmæliskveðjur
og þakkir fyrir eldri og yngri
kynni. Erlingur Davíðsson.
ur með öll þessi börn sem þú
ættir, þetta var í síðasta skipti
sem ég sá þig. Ég var við jarðar-
förina og sá ég þá hve marga vini
þú áttir enda þekktur sem bæði
kennari og skólastjóri. Og hér
með kveð ég þig í hinsta sinn og
ég votta öllum afkomendum
þínum, mínar innilegustu sam-
úðarkveðjur. Megir þú hvíla í
friði elsku afi minn, ég ntun ætíð
minnast þín í framtíðinni.
Þitt barnabarn
Sigríður Erla Sveinbjörnsdóttir.
Laus staða
Staða lektors í íslensku máli fyrir erlenda stúdenta við heim-
spekideild Háskóla íslands er laus til umsóknar.
Laun samkvæmt launakerfi starfsmanna ríkisins.
Umsóknir ásamt rækilegri skýrslu um vísindastörf umsækj-
enda, ritsmíðar og rannsóknir, svo og námsferil og störf,
skulu sendar menntamálaráðuneytinu, Hverfisgötu 6, 150
Reykjavík fyrir 7. maí 1988.
Menntamálaráðuneytið.
7. apríl 1988.
Atvinna
í sklrniaidnadi
Okkur vantar nú þegar
hresst og duglegt
starfsfólk á dagvakt
og kvöldvakt við
ýmis störf.
Unnið er eftir bónuskerfi.
Upplýsingar hjá starfsmannastjóra
í síma 21900 (222).
XSIÐNAÐARDEILD
5Ö SAMBANDSINS
GLERÁRGÖTU 28 AKUREYRI SÍMI (96)21900
SVÆÐISSTJÓRN MALEFNA FATLAÐRA
Á NORÐURLANDI EYSTRA
Vistheimilið Sc
i
Wv/7
Enn vantar í sumarafleysingar á íbúðardeildir í
20-60% stöður.
Möguleiki á að semja um vinnutíma.
Einnig vantar í afleysingar fyrir næturvaktir.
Upplýsingar í síma 21755 milli kl. 9 og 16.
Forstöðumaður.
Hf. Eimskipafélag íslands óskar
eftir starfskrafti
á skrifstofu félagsins.
Haldgóð þekking á skrifstofustörfum áskilin.
Umsóknareyðublöð afhent á skrifstofu félagsins,
Oddeyraskála v/Strandgötu á skrifstofutíma.
Umsóknarfrestur er til 15. apríl 1988.
Vantar lyftaramann
sem allra fyrst.
Allar nánari upplýsingar hjá Guðmundi í síma
96-81111 á Þórshöfn.
Hraðfrystistöð Þórshafnar.
Innilegar þakkir fyrir vináttu ykkar
og góðvild sem mundu áttræðisafmæli mitt
þann 5. apríl sl.
Sérstakar kveðjur þó til samstarfsfólks míns
í Ljósavatnssókn í söng og starfi
um liðin nær 50 ár og þá páskamessu sem
við nutum og mér eins og sakramenti
ellinnar hin gjafmilda afmælis sælukaka.
Ég bið öllum farsældar eins og unnið er til
og gleðilegs sumars.
JÓN JÓNSSON,
í Fremstafelli.