Þjóðviljinn - 21.03.1943, Blaðsíða 3

Þjóðviljinn - 21.03.1943, Blaðsíða 3
Sunnudagur 21. márz. 1943. ÞITÖÐVlLJlNlf HiaoviMimi Útgeíandi: S«memmgarflokkuc albífiu SósíalistafUkkurinn Ritstjórar: Einar Olgeirsson (ék.) Sigfús Sigurhjartarsoa Ritstjórn: Garðantræti 17 — Víkitigsprent Sími 2270. \fgreiðsla og auglýsiogrskrif- stofa, Austurstræti 12 (1. hsaC) Sími 2184. Víkingsprent h. f. Garðarstræti 17 Bruno Freí: Framtíð Þýzkalands Bruner Frei, hinn kunni, þýzki blaðamaður, ræðir í eftir- farandi grein um fortíð og framtíð þjóðar sinnar. Alþýðutryggin garnar og auðvaldsþioð- félagið Það hafa verið skipaðar tvær þýðingarmiklar nefndir til þess að leggja grundvöll að trygg- ingakerfi framtíðarinnar á ís- landi. Önnur á að endurskoða alþýðutryggingalögin og skila á- liti fyrir haustið. Hin á að rann- saka möguleika á enn víðtækari þjóðfélagstryggingum. Ut af nefndum þessum og verkefnum þeirra hafa spunnizt nokkrar umræður milli Morgun blaðsins og Alþýðublaðsins, eink um út af því að Alþýðublaðið hafði komizt svo að orði að Beve ridge-tillögurnar ensku myndu gera England að fyrirmyndar- þjóðfélagi og hæðist Morgun- blaðið þá að því að Alþýðublaðið skuli viðurkenna auðvaldsskipu lag í Englandi sem fyrirmyndar þjóðfélag. Það er nauðsynlegt í sam- bandi við þá baráttu, sem al- þýðan heyir fyrir tryggingalög- gjöfinni að hún geri sér sem bezt ljóst, hvert verkefni slíkrar lög- gjafar er og hve langt hún getur náð í auðvaldsþjóðfélagi. Tilgangurinn með trygginga- löggjöfinni er að tryggja fólkið gegn vissum afleiðingum auð- valdsskipulagsins, svo sem at- vinnuleysinu og draga . úr því f járhagslega tjóni, sem sjúkdóm ar o. s. frv. baka mönnum, með- an það þjóðfélagsskipulag ríkir, sem á annað borð gerir læknis- hjálp og lyf að verzlunarvöru. Alþýðutryggingarnar bæta því afkomu alþýðunnar með því að skipuleggja samhjálp hennar á þessum sviðum og með því að leggja fram fé úr ríkissjóði til þessara framkvæmda, tekið með sköttum, eða með því að láta at- vinnurekendur greiða til trygg- inganna. Tryggingarnar draga því úr skakkaföllum þeim, sem almenningur verður fyrir af hendi auðvaldsskipulagsins, — en ekki nema að vissu marki. Hér á landi eru t. d. engar at- vinnuleysistryggingar enn. Og í Englandi er reiknað með því að, þó Beveridge-áætlunin verði framkvæmd, þá fari hún úr skorðum, ef tala atvinnuleys- ingja verður yfir ÍVz milljón. Alþýðutryggingarnar draga úr afleiðingum meinsemdanna, sem búa í þjóðfélagsskipulagi voru, en þær lækna það ekki. Til þess þarf róttækari aðgerð- ir, útrýmingu á orsökum mein- semdanna: eignarrétti örfárra Tíu ár eru liðin síðan Hitl- er hrifsaði til sín völdin í Þýzkalandi með stuðningi þýzka. fjármáíavaldsins. Nazistar hnepptu fyrst í þrældóm hina þýzku þjóð og síöan aörar þjóðir Evrópu. Eftir takmarkalausar þján- ingar og fórnir, roðar nú fyrst fyrir hinum komandi sigri. Hvarvetna spyrja stjórn málamenn og þjóðir: Hvaö á aö veröa um Þýzkaland þegar Hitler hefur verið sigraður? Hvernig á að koma í veg fyr- ir svo svívirðilega giæpi í framtíðinni? Þýzkir heiir hafa vaöið yfir Evrópu tvisvar á 20 ára tímabilí og valdið öðrum þjóðum dauða og eyöileggingu. Fram úr þessu verðum vér að ráða einarð- lega, ef vér eigum að ná var- anlegum friði og koma í veg fyrir aö slíkar ógnir endur- taki sig. Sú spurning, hvern- ig friðurinn verði tryggöur er óaðskiljanleg annari spurn ingu: hvernig gat svona far- ið? Þetta vandamál veröur því aðeins leyst til frambúö- ar, að vér gerum oss grein fyrir orsökum að yfirgangs- stefnu þýzka fasismans. Sú skoðun er mjög út- breidd, aö landagræðgi sé þýzku þjóðinni í blóð borin. Þessi kenning boðar, að of- stopinn sé þýzkt þjóðarein- kenni. Ef þetta væri hið rétta sjónarmið væri lausnin að- eins ein: alger tortíming hinn ar þýzku þjóðar. Slíkur hat- urs- og hefndarhugur er ó- sköp skiljanlegur, ef litiö er á hina viðurstyggilegu glæpi nazistanna, en ef við ölum í brjósti slíkar tilfinningar í garð þýzkrar alþýðu, þá eru þær oss fremur til hindrun- ar en hjálpar, er vér reynum að komast fyrir rætur máls- ins og finna raunhæfa lausn. Það leikur ekki á tveim tungum, að Hitler og þrjótar hans eiga ekki einir sök á þeim fáheyröu hryöjuverkum. sem nazistar hafa framið og fremja nú. Bakhjarl hans, herrar hinna þýzku auðhringa, stór- j arðeigendurnir, hernaöarklíka junkaranna og háttsettir em- bættismenn stjórnarinnar. sem studdu Hitler til valda fyrir 10 árum, eru jafn sek- ir. Meira að segja hvílir á- byrgðin af þessum hryöjuverk auðmanna á aðalframleiðslu- tækjum þjóðanna. Þá fyrst er hægt að koma í yeg fyrir krepp- urnar og aðrar verstu afleiðing- ar auðvaldsskipulagsins, sem al- þýðutryggingarnar, svo ágæt- ar sem þær eru, — eðlilega fá ekki úr bætt frekar en deyfandi meðal útrými meinsemd, þó það lini kvalirnar sem hún veldur. um á allri þýzku þjóðinni meöan hún gerist ekki frá- hverf nazismanum og rís öndverð gegn honum í virkri baráttu. En þó að bent sé á hina miklu ábyrgö þýzku þjóðar- innar á misgerðum Hitlers fer því fjarri, að með því sé Hitler og þýzka þjóðin eitt og hiö sama, eins og sumir fullyrða af mikilli grunn- færni. Ef Hitler væri ímynd þýzku þjóðarinnar, þá hlyt- um vér að draga þá álykt- un, að slík þjóð væri ófær til sjálfsforræöis. Súhugmynd, aö Þjóðverjar séu að eðlis- fari valdasjúkir og illir, er af sama sauöahúsi og kynþátta fordómar Hitlers. En stríð og friður stafa ekki af kynþátta- sérkennum þjóða, heldur af streitu andhverfra þjóðfélags- afla. Pólitík er ekki fyrir- brigöi, sem heyrir dýrafræð- inni til heldur hagfræðinni. Hinir ábyrgu leiötogar sam- einuðu þjóðanna hafa und~ antekningarlaust lýst sig and víga því að rugla saman Hitl- er og Þjóöverjum. í Fánadagsræðu sinni ári'ð sem leiö, lét Roosevelt í ljós þá trú sína,, að þýzka þjóðin, ,,sem böðlar nazista drottna enn yfir", myndi frekar kjósa „málfrelsi, trúfrelsi og öryggi gegn skorti og ótta" en ,,ný skipan nazista". Og í dag- skipan sinni 23. febrúar 1942, á afmælisdegi rauða hers- ins, sagöi Stalín: „Reynzla sögunnar sýnir að hitlerar koma og fara, þar sem þýzka þjóöin og þýzka ríkiö er hins- vegar til áfram". Þessi aðgreining á Hitler og Þjóöverjum, sem er flutt svo einróma, er vafalaust ein hliöin á stríösrekstri hinna sameinuðu þjóða, til þess ætl- uö aö stytta stríðið og flýta fyrir falli Hitlers. Það er ljóst aí' gagnráöstöfunum þeim, sem dr. Göbbels hefur grip- ið til í áróöri sínum, aö þessi stefna er heppileg, því ekk- ert eflir eins viðnámsvilja Þjóðverja og sú hugmynd, aö hinar sameinuðu þjóöir séu ráönar í að afmá Þýzkaland. En ef þýzka þjóðin og Hitl- er eru ekki eitt og hið sama þrátt fyrir þátt þeirra í á- byrgöinni, sem hún hefur gengizt undir með því að umbera giæpi Hitlers, og ef kynþáttakenningin skýrir ekk ért, hverjar aðrar orsakiv -8'8'ja þá til þess yfirgangs Þjóðverja, sem hefur hleypt af staö tveim heimstyrjöld- um á 28 árum? Báöar heirnsstyrjaldirnar hafa sýnt að í Þýzkalandi er til yfirgangsöm og samvizku- laus yfirráðastétt staðráðin í aó brjótast til heimsyfir- ráða, stétt junkara, voldugra iðjuhölda og bankajöfra, sem notað hefur Vilhjálm keisara og Hitler til að koma upp tröllaukinni hernaðarvél. Klíka þessi var þess albúin að fórna mannslífum, gögn- um og gæðum þýzku þjóðar- innar til hins ýtrasta og jafnvel sjálfri tilveru þjóðar- innar, fyrir ránsmarkmið sín. Og. úr þessum jarövegi óx prússneska herforingja- stéttin. Hvernig gat þessi ó- aldarlýður óðra stríösæsinga- seggja, risið upp? Hvernig gátu þeir náð og tryggt sér drottnunarvald yfir þýzku þjóðinni? Og hvernig er hægt að koma þeim fyrir kattarnef? Þetta er á máli sögunnar og stjórnmálanna inntak spurn- ingarinnar: hvernig er hægt að tryggja friðinn? Þegar Þýzkialand lagði út í baráttuna um heimsyfirráð- in höfðu önnur stórveldi þegar skipt heiminum á milli sín, án þess að spyrjá þýzku kapítalistana, hvoi-t þeir gerðu einnig kröfur til þess a'ð fá „sæti sólarmegin". Bnezka nýlenduríkiö „var full- komnað" á árunum 1860—80, þar sem Þýzkaland fékk ekki l'yrstu nýlendur sínar, Togo og Kamerun fyrr en 1884. Um flldamótin 1900 áttu stór- veldin 90,4% af AfríkUi 98,9% af Suðurhafseyjunum, 56 % af Asíu, 100% af Ástralíu og 27,7% af negralandi Ameríku Þýzka borgarastéttin átti að- eins óverulegan hluta þessara nýlendna. En um þessar mundir hafði hin unga borgarastétt Þýzka- lands, sem lét seint til sín taka á þessum vettvangi, dregið hröðum skrefum á Vesturveldm í iðnþróuninni. Á árunum 1851—70 rísa upp í Þýzkalandi 295 hlutafélög meö höfuöstól er nam til samans 2,400,000,000 marka. Viö hin sigursælu úrslit fransk-prússneska stríðsins (1870—'71) og viö þaö, aö fjármagniö safnaðist í hendur fárra sérleyfishafa, komst enn meiri skriður á iðnaöinn. .Frá l 1890—1913 þróaðist þunga- iðnaöurinn ferfalt hraðar í Þýzkalandi en í Engiandi, eins og Lenin hefur sýnt í bók sinni Imperialisminn. Ár- ið 1912 var hrájárnframleiðsl- an í Þýzkalandi næstum helmingl meiri en í Bretlandi. Þessi hraöa efling þungaiön- aðarins í Þýzkalarídi æröi upp nýlendusult þýzku heims- valdasinnanna. „Var ekki á grundvelli kapítalismans stríð ið eina úrræöiö til að jafna misræmið milli eflingar fram- leiðslutækjanna og auðsöfn- unar annarsvegar og skipting ar nýlendnanna og hagsmuna svæðanna hinsvegar". Þessa spurningu bar Lenin upp 1916, í fallbyssugný i'yrri heimsstyr j aldarinriar. Ofstopi hinnar þýzku heims valdastefnu, sem heimtaði endurskoðun á skiptingu ný- lendnanna, kemur berlegast í ljós af hinum feiknalegu vígbúnaðarútgjöldum síðustu árin fyrir heimsstyrjöldina fyrri. Þýzka fjármálaauðvald- ið var ákafara af því þaö hungraði meir í völd og ráns feng. Þarna eru upptök landvinningaáforma stór- þýzku hreyfingarinnar, fyrir- rennara nazisma Hitlers, sem hafði þá þegar myndað sér hugmyndakerfi eftir kyn þáttakenningu Deuhrings, er Engels réðst sem hatramleg- ast gegn. Formælendur stór-þýzku stefn unnar, studdir af stóriðjuhöld- unum og junkurunum frá Aust- ur-Elbu, höfðu hamrað áform sín um heimsyfirráð frá því um miðja 16. öld. Bismarck segir í endurminningum sínum frá því, að hópur junkara frá Austur- Elbu, undir forystu Roberts von der Goltz greifa, hafi þegar á Krímstríðsárunum útbýtt ávarpi í þeim tilgangi að neyða Man- teuffel ráðherra til að segja af sér, því hann var andvígur land- vinningastríði. „Markið sem þessi hópur setti", segir Bis- marck, „var — úr því að það varð hlutskipti Prússa að verða forystuþjóð Evrópu — að bola Rússum frá, innlima Eystrasalts löndin, ásamt Sankti Pétursborg, í Prússland og Svíþjóð, innlima mestan hluta pólska lýðveldis- ins og skipta leifunum sundur í Stóra- og Litla-Rússland. Sú hugmynd, sem þeir beittu mest þessu til réttlætingar, var sú kenning Haxthausen-Abten- burg's fríherra, að þessi þrjú landsvæði með öllum gögnum og gæðum, sem 100 millj. Rússa framleiddu, myndu, ef þau væru sameinuð, tryggja yfirdrottnun Prússlands í Evrópu." „í sam- ræmi við þessa kenningu", held- ur Bismarck áfram, „varð þörfin á bandalagi við England sjálf- sögð, auk þess sem gefið var í skyn, að England hlyti fyrir sitt leyti að styðja stefnu Prússa, ef Prússland veitti Englandi lið gegn Rússlandi." Hvorki Hitler né Ludendorff hafa gert neina uppfinningu, allt og sumt sem þeir hafa gert, er að færa í aukana áform junk- aranna og fjármálaþjarkanna um heimsyfirdrottnan. En því fer fjarri, að framvindan hefði óumflýjanlega þurft að leiða til nazisma. Það lágu aðrar leiðir út úr ógöngunum. Bismarck, stjómmálamaður raurisæispóli- tíkurinnar, barðist með góðum ár angri gegn ævintýramönnunum, sem heimtuðu stríð gegn Rúss- landi. Hann gerði sér ljósa þá áhættu, sem stríð milli Þýzka- lands og Rússlands myndi hafa í för með sér. En járnkanzlarinn hataðist, eins og allir junkarar, Framliald á 4, síðu.

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.