Þjóðviljinn - 28.03.1952, Blaðsíða 6

t ''
6) — ÞJÓÐVILJINN — Föstudagur 28. mafZ 1952
Sýklahernaður
Framhald af 5. síðu.
saurug og andstyggileg . . .
Mér finnst það fremur vera
tilfinningakennt en skyn-
samlegt mat á vandamálinu
. . . Hverju máli skiptir það
hvort maður deyr auðveid-
um eða kvalafullum dauða.
Hann deyr hvort eð er. I‘að
er ekki hægt að vera dauð-
ari en Iík“.
Og prófessorinn heldur á-
fram. Hann bendir á að bakter-
íuvopn hafi þann kost að þau
tortími lifi en ekki eignum:
„Líffræðileg vopn erhægt
að nota til að tortíma fólki
eða svifta það starfsgetu án
þess að eyðileggja eignir
þess, það er eitt mikilvæg-
asta sérkenni þessara vopna,
sem skilur þau frá kjarn-
orkuvopnunum“.
Og þetta sérkenni hafa
’bandarískir ráðamenn gert sér
Ijóst fyrir löngu. Það eru tvö
ár síðan að hermálaráðherra
Bandaríkjanna skýrði frá þvi
að Bandaríkin hefðu fimdið
upp algerlega ný vopn sem
ættu engar hliðstæður, m.a. lí£-
frasðileg og .hann hélt áfram:
„Ég get fullvissað yður
um að ríð höfum jafn
mikla gát á þeim möguleik-
um sem eru á sviði líffræð-
innar og kjarnorkufræðinn-
ar“.
Um sama leyti skýrði hið op-
inbera bandaríska hemaðar-
tímarit Army Ordonnance frá
því, að deild sú sem fjallar um
efnafræðilegan hemáð hefði
framleitt kristallað bakteríu-
eitur með snardrepandi áhrif-
um, þannig að aðeins 28
grömm af eitri þessu gætu
drepið 180.000 manns.
En það er ekki nóg að sér-
fræðingar vinni að þiví að und-
irbúa bakteríuhemað í glæsileg-
um vinnustofum sínum, það
verður einnig að reyna áhrifin
í framkvæmd. Það er nú verið
að gera í Kóreu, á sama hátt
og hundruðum þúsunda Japana
var fómað þegar kjamorku-
sprengjurnar. vom reyndar í
Hiroshima og Nagasaki.
Krossgáta
57.
Lárétt:
1 innmatur — 4 úr ull —- 5
ógna — 7 rek — 9 undir þak — 10
ræktað land — 11 púka — 13
drykkur — 15 í sólargeisla — 16
gTisju.
Lóðrétt:
1 lárétt 4 — 2 plötuspilara — 3
næði — 4 eftirskilið -—- 6 bjánar
7 allsterk — 8 ruðningstól — 12
fara á veiðar —, 14 borða — 15
fangamark.
I.ausn 56. krossgátu.
Iárétt:
1 frystir — 7 ló— 8 sóða — 9
ósa — 11 laf — 12 M.K. — 15 kall
17 rá — 18 áar — 20 skaffar.
Lóðrétt:
1 flór — 2 rós — 3 ss — 4
tól — 5 iðar — 6 rafla — 10 ama
13 kláf — 15 kák — 16 laf — 17
B.S, — 19 ra.

&
133. DAGUR
gripin stundar yl og áhuga hvort á öðru, sem lýsti sér í augna-
ráði þeirra; athugasemdum Sondru um, að Clyde gæti ef til vill
fengið tækifæri til að komast í þeirra hóp, ef hann væri hæfur
til þess líkamlega, fjárhagslega og á annan hátt; og sjálfan
dreymdi hann stóra drauma um að þetta yrði úr, þótt hann væri
tortry|ginn undir niðri og sú tortryggni lýsti sér í þunglyndis-
legu augnaráði hans, öryggi í rödd og fari, sem stafaði þó alls
ekki af sjálfstrausti, eins og hún hélt.
„Æ, nú er dansinn á enda,“ sagði hann dapur.
„Við skulum reyna að fá þá til að spila lengur,“ sagði hún og
klappaði. Hljómsveitin fór að leika fjömgt lag, og þau svifu
aftur saman út á gólfið, vögguðu sér og sveifluðu til og frá
— gáfu sig hljóðfallinu á vald — eins og tveir hefilspænir á ó-
sléttu en hættulausu úthafi.
„Ó, mér finnst svo dásamlegt að vera aftur í návist yðar —
dansa við yður. Það er himneskt... Sondra.“
„Það megið þér alls ekki 'kalla mig. Þér þekkið mig ekki
nærri nógu vel.“
„Ungfrú Finchley ætlaði ég að segja. En þér megið ómögulega
reiðast mér aftur.“
Andlit hans var aftur orðið fölt og dapurlegt.
Hún tók eftir því.
„Nei. Varð ég reið? Ég held varla. Mér geðjast vel að yður ..
sæmilega ... þegar þér eruð ekki of viðkvæmur." •
Danslagið þagnaði. Hin svifléttu dansspor breyttust í gang.
„Skyldi hann ennþá snjóa? Eigum við að gá að því?“ Það var
Sondra sem spurði.
„Já. Það skulum við gera.“
Þau smeygðu sér framhjá dansfólkinu, flýttu sér út um hlið-
ardyr og komu út í heim sem var þakinn dúnmjúkum, þöglum
snjó. Mjúkar, hægfara snjóflyksur fylltu loftið.
TU-TTUGASTT OG SJÖUNDI KAFLI
ville. Jill ætlaði sjálf að *fara með Frank Harriet og hún taldi
víst að Sondra Finchley kæmi þangað. Að vísu var búið að bjóða
henni eitthvað annað en hún ætlaði að koma ef hún gæti. En
Gertrude systir hennar vildi fúslega fá hann fyrir leiðsögumann
— og á þann hátt væri séð fyrir Gertrude á þægilegan hátt. Auk
þess vissi hún, að ef Sondra frétti að Clyde ætlaði að koma,
myndi hún reyna að koma líka.
„Tracy kemur áreiðanlega að sækja yður,“ hélt hún áfram,
,,og“ — hún hikaði lítið eitt — „ef til vill gætuð þér komið og
borðað kvöldverð með Okkur áður en við förum. Það verður
bara fjölskyldan, en okkur væri það mikil ánægja. Það verður
ekki byrjað að dansa fyrr en klukkan ellefu.“
Samkvæmið var á íöstudagskvöldi, og það kvöld hafði Clyde
ákveðið að vera með Róbertu, því að dagirrn eftir átti hún að
jeggja af stað í þriggja daga jólaheimsókn til foreldra sinna —
en það var lengsti tími, sem hún hafði verið í burtu frá honum.
Og áh þess að hann vissi, hafði hún ákveðið að gefa honum
nýjan sjálfblekung og blýant og henni var mjög í mun að hann
yrði hjá henni þetta kvöld og hafði sárbænt hann um það. Og
hann hafði einnig ætlað að nota þetta kvöld til þess að færa
henni svart og hvítt burstasett. ,
En tilhugsunin um að hitta Sondru ,aftur freistaði hans svo
mjög, að hann ákvað að svíkja loforð sitt við Róbertu, þótt
hann hefði samvizkubit yfir því. Þrátt fyrir hrifningu hans á
Sondru, var hann enn ástfanginn af Róbertu, og honum var ekki
um að hryggja hana á þennan hátt. Hann vissi að hún yrði svo
döpur á svipinn. En hann gekkst svo upp við þetta óvænta boð,
að honum datt ekki í hug að gefa Jill afsvar. Hvað þá? Að láta
—oOo— —oOo— —oOo— —oOo— —oOo— —oOo— —oOo—«
BARNASAGAN
N. N0SS0W: )
K á t / r p i I f a r
BÓSI !
Næstu desemberdagar höfðu í för með sér ánægju en um leið
óþægi’íidi fyrir Clyde. Sondra Finchley hafði fundið nýjan og
þægilegan aðdáanda, og hún hafði alls ekki í hyggju að gleyma
honum eða vanrækja hann. En af því að hún var höfð í svo
miklum hávegum í samkvæmislífinu, vissi hún ekki vel hvaða
aðferð hún átti að beita. Clyde var of fátækur og ættingjar hans
sýndu honum of lítinn sóma til þess að hún mætti sýna honum
of augljósa velvild.
En við hinn upprunalega tilgang hennar — löngun hennar til
þess að gera Gilbert gramt í geði með því að sýna frænda hans
vinsemd —- bættist nú annað. Henni geðjaðist vel að honum. Út-
lit hans og lotning hans á henni og þjóðfélagsstöðu hennar hreif
hana og kitlaði hégómagirnd hennar. Og skapgerð hennar var
slík, að hún krafðist taumlausrar aðdáunar ,eins og Clyde gat
látið henni í té. Og auk þess hafði hann andlega og líkamlega
eiginleika sem voru henni að skapi — hann var ástfanginn fram
úr hófi, en skorti þó dirfsku til að sýna henni of mikla áleitni;
hann bar mikla virðingu fyrir henni, en leit þó á hana sem
mannlega veru; allt hans hugarfar var mjög við hennar hæfi.
Og því var Sondra í hreinustu vandræðum með það, hvernig
hún ætti að nálgast Clyde án þess að vekja of mikla athygli eða
koma af stað slúðursögum — og um þetta braut hún heilann
á kvöldin og nætumar, þegar hún var gengin til náða. En þeir
sem höfðu hitt hann hjá Trumbull fjölskyldunni, höfðu veitt hon-
um athygli vegna áhuga hennar á honum og komizt að þeirri nið-
urstöðu að framkoma hans væri þokkaleg og sómasamleg, eink-
um fannst stúlkunum hann vel frambærilegur.
Og af því leiddi, að tveim vikum síðar, þegar Clyde var að
14. DAGUR
Sumarleyfinu var brátt lokið og við skyldum
aftur setjast á skólabekk. Við hlökkuðum til þess,
því við vorum báðir hneigðir fyrir bækur.
Morguninn sem við áttum að byrja í skólanum
fórum við mjög snemma á fætur og klæddumst
nýjum fötum. Ég kom við hjá Mikka til að verða
honum samferða, og hann var þegar kominn út á
tröppur. Hann var sem sé að leggja af stað til mín.
Og þannig urðum við samferða í skólann.
í fyrstu kennslustundinni fékk kennarinn okkar,
hún Unnur Jósefsdóttir, okkur stundaskrána og sagði
okkur hvaða bækur við ættum að fá okkur. Hennr
þótti vænt um okkur og spurði hvem og einn hvern-
ig honum hefði liðið um sumarið. Hún tók okkur ekki
upp, og lofaði okkur að fara þegar hún var búin að
rabba við okkur
Næsti tími var íslenzka. Við vissum ekki betur en
það væri sami kennarinn og í fyrra ,en það kom þá
ókunnug kona inn í stofuna. Við risum öll á fætur,
og það var steinhljóð í stofunni. Er við dirfðust aft-
ur að setjast sagði konan að hún kæmi í staðinn fyrir
Jóhönnu Örlygsdóttur, sem kenndi við annan skóla
í vetur.
leita að ódýrum jólagjöfum í Starkverzlun handa foreldrum
sínum, systkinum og Róbertu, rakst hann á Jill Trumbull sem
sjálf var að verzla, og hún bauð honum að taka þátt í smásam-
kvæmi sem halda átti rétt fyrir jól hjá Vanda Steele í Glovers-
Hagtíðindi Þjóðviljans ,
Framhald af 5. síðu.
Þróunin hlaut að verða á þenn-
an veg. Hufsum td. aðeins um
Evrópu. Hún er á heimsmæli-
kvarða tiltölulega lítið landssvieði,
sem um aldir hefur verlð elninjí,
verzlunarleg-a séð. Þannig hefur
Austur-Evrópa sent hráefni og
allskonar matvæli til Vestur-Eviv
ópu, sem aftur hefur sent fullunn-
ar iðnaðarvörur þangað austur.
1 Vestur-Evrópu verður aldrei
hægt að kóma upp Iandbúnaðar-
framleiðslu í ríkum mæli, þess-
vegna verða ríkin þar ætíð háð
innflutningi á slikum vörum.
1 Austur-Evrópu hinsvegar hef-
ur risið upp stórfelldur iðnaður.
Það gerir gæfumuninn.
Naumast þai-f að taka fram
að fáar eða engar ríkisstjórnir
í Vestur-Evrópu hafa verið jafn
auðsveipar Bandarikjunum í fram-
kvæmd á þessu heimskulega
verzl unarbannl en þær íslenzku
— undir forystu, Bjarna. Bene-
diktssonar.
Síðan kom nýja, kennslukonan sér fyrir, tók sér
bekkjarskrána í hönd, og kallaði upp nöín okkar til
að vita hvað hver um sig héti. Þegar því var lokið,
spurði hún: ' •
Þið munuð hafa lært í fyrra utanbókar kvæði
Steingríms Þú bláfjallageimur?
Já, svöruðum við einum munni.
Og hverjir kunna kvæðið ennþá?
Það var steinhljóð. Unz ég hvíslaði að Mikka:
Þú kannt það.
Já, ég kann það.
Og Mikki rétti upp höndina.
Komdu hingað og segðu fram kvæðið, sagðí
kennslukonan.
Mikki gerði eins og honum var sagt og byrjaði: !