Þjóðviljinn - 12.02.1959, Síða 11

Fimmtudagur 12. febrúar 1959 — ÞJÓÐVILJINN —8 (ÍJ)
( Emest K. Ganní
Loftpóstarnir
48. dagur.
Hann spuröi hinnar venjulegu spurningar: „Er vélin
í lagi?“
„Já, reyndar.“
„Út meö þig. Mér liggur. á.“
Johnny hvíslari ýtti fluggleraugunum upp á enniö
og í ljós kom andlit meö sama lit og þurrkaö' kjöt og
stórt rautt hef. Hann reif af sér hjálminn og hristi
hvítan makkann. Johnny hvíslari var fimmtugur;
hann var búinn aö fljúga lengi — sumir sögöu aö hann
hefði byrjaö á undan Wrightbræðrunum.
„í hvert skipti sem ég sé þig, fæ ég nýja von. Þú
verður ljótari meö hverjum degi sem líður. Ljótari og
ljótari. Einn góöan veöurdag veröuröu settur í búr,“
sagði Stubbur. „Jæja, lagsi, hýpjaðu þig út áöur en
þeir gera það.“
„Humm!“ Johnny leit niöur á hann meö hæfilegri
lítilsyirðingu. „Þetta er starj fyrir karlmenn, ekki fyrir
piltunga. Komdu aftur, þegar þú ert oröinn stcr, litli
minn. Ef þú leggur þig allan fram, fœröu kannski eitt-
hvao aö gera hjá okkur“.
„Komdu niður.... heyriröu þaö!“
Johnny hvíslari teygöi sig og neri á sér hnakkann.
Hann var sárþrcyttur. Veöriö hafði veriö ágætt frá
Cleveland og þó var hann þreyttur. Hann skildi ekki
hvers vegna. Hann þokaöi sér upp úr flugmannssætinu
óg stundi viö.
„Ég er aö veröa gamall, Stubbur....“ Hann stanz-
aöi andartak við brúnina á stjórnklefanum, dinglaði fót-
um og leit aftur fyrir sig í vesturátt og horföi á brún-
gullinn og kóbaltbláan kvöldhimininn sem hann haföi
komiö úr. „Hundgamall, Stubbur.“ Og þótt röddin væri
sterk, sýndi kvöldbirtan veilu í augum hans, sem Stubb-
uf haföi aldrei fyrr séö.
ý „Áuðvitaö ertu aö veröa gamall. Þú ert dauður frá
háisi og uppúr, Hypjaðu þig nú út. Mér liggur á.“
Stubbur leit óþolinmóölega á úrið sitt og'leit síðan
undxandi upp, þegar Johnny lagði höndina á öxl hans
og .reímdi sér niöur og andvarpaöi þungt. Stubbur
byrjaöi aö klifra upp, en stanzaði meö fótinn á vængn-
um. Eitthváö var aö. Þetta var ekki sá gamli Johnny
hvíslari. Þetta var ekki maöurinn sem haföi flogiö
meö Locldear og Lincoln Beachy — ekki hinn ósigrandi
Johnny hvíslari, sem lifaö haföi af níu blóðug íirop og
setzt upp eftir klukkutíma til aö hella í sig hálfpotti
af whisky. Þessar lotnu herðar tilheyröu ekki mann-
iiiúm, sem háfði smíöaö sér flugvél sjálfur úr segl-
dúk og stálvír áfið 1910 og lært aö fljúga henni sjálf-
ux’. Stubbur gekk til Johnnys.
Aldrei þessu vant var rödd Johnnys lágvær. „Eg
veit það ekki, Stubbur.... Upp á síökastiö hefúr mér
stundum liðiö svo undai’lega. Kannski er þaö gamla
úrverkiö í mér. Eg hef aldrei hugsaö neitt um þaö
fyrr. Ef þér liggur ekki lífiö á, gætiröu kannski fylgt
mér upp í skrifstofuna.“
„Mér liggur varla svo á.“
„Jæja þá. Mig langar til aö leggjast út af smástund.“
Stubbur reyndi aö dylja áfall sitt meö því aö hlæja.
;,fíjá hverjum? Þaö cr ekkert kvenfólk á skrifstofunni.“
,.í þetta skipti er víst betra aö ég sé einn, Stubbur.“
. Á mölétnum scfanum losaöi Jchnny hvíslari um
flibbann sinn og kveikti sér í sígai’ettu. Andlit hans
var vott af svita, en hann var aö fá aftur raddstyrk
sinn.
„Jœja, þaö er skárra. Haltu þá áfram. Hypjaöu þig
örverpiö þitt, og skilaðu kveöju til þeirra í Albany.“
Stubbur sneri til dyra, en kom svo til baka.. „Hvaö
gehgur -aö þér? Þú ert eins og dauöinn uppmálaöur.11
„Kannski er ég það. Þaö væri þá ekki skaöi skeöur
þott ég hrykki upp af. En mundu mig um þaö, aö þú
hefur ekki séö þetta. Þú mátt ekki segja þaö neinum,
skiluröu þaö, Stubbur?”
„Allt í lagi.“
„Þú sást elcki neitt.... skiluröu það?“
„Eg skil þaö.“ Stubbur lagöi aftur af staö til dyra,
en Johnny hvíslari tók eftir svipnum á andliti hans.
,pú mátt ekki einu sinni hugsa um þaö sjálfur,
Stubbur. Þú veizt hvernig fréttir berast.... eins og
með Roland Mac Donald.“
„Hvaö er meö Roland?“
„Hann er hættur aö fljúga."
„Nei, fjandakorniö.“
„Náungi sem flýgur hjá N.A.T. sagði mér þaö í Cleve-
land. Sagöi aö Tad heföi sagt sér þ\Ö í Newark snemma
í morgun.“
• „Hvaö ætlar hann aö gera?“
,,Þaö veit ég ekki.... Hvaö gera aörir menn?....
Mundu bara .... aö þú hefur ekki séö neitt.“
„Allt 1 lagi. En ef þér líöur ekki vel, þá veröuröu aö
fara varlega, Johnny.“
„Hypjaöu þig af staö.“
Stubbur fór út og klifraði upp í Pitcairnvélina. Vél-
virkrnn haföi fyllt hana af bi’ennsluolíu. Hann skrif-
aöi undir póstkvittunina og setti bananapokann vaiiega
á gólfiö mxdir sætinu. Eftir fáeinar mínútur var hann
kominn af staö austui’ á bóginn, upp í myi’kriö efi’a.
Hann varö aö flýta sér, ef útreikningar hans voru
réttir. Þess vegna hraöaði hann hinum venjxilegu kveöj-
um sínum til vissi’a jai’Öbundinna persóna í myrkrinu
fyrir neöan. Þessar kveðjm’ voru Stubb mikils virði,
eins og svo mörgum flugmönnum öörum, því að þær
tengdu hann viö mannlegt samfélag. Hann fann ekki
eins tii einverunrxar og losnaöi viö tilfinninguna um aö
hann væii í raun og vei’u ekki lifandi, heldui’ hengdur
upp í himinrúxniö eins og draugur án samastaöar.
Hjá járnbrautarmótmium í nánd viö Batavíu stæöi
maöur aö nafni Sullivan, sem Stubbur haföi aldrei hitt
pei’sónulega, viö gluggarm í varöskúmxim sínum og biði
eftir aö heyi’a vélai’hljóöið 1 Pitcairn vélinni. Þegar
Stubbux sá ljósin í txxrninum blikka þrisvar, beindi
hann vélinni niöur á viö, blikkaöi loftsiglingaljósunum,
beindi vá’nni upp aftur og hélt áfram leiöar sinnar.
Sullivan færi aö velta fyrir sér hvaö gengi aö honum
— ekkert lágflug, ekkert hringsól, ekki neitt. Hann
ætlaöi aö bæta þaö allt upp í næstu ferö.
Svo var þaö laglega ekkjan sem bjó rétt fyrir norð-
an Churchville. Stubbur sveif yfir trjátoppana en lækk-
aöi ekki flugið. Þaö hlaut aö vex*a ekkjan sjálf sem
stóð úti á götunni og sveiflaöi ljóskeri, trygg og trú
eins og ein ekkja getur veriö. Stubbur ákvaö aö fara
oftar til Churchville.
Hamx beygöi yfir ljósunum í Rochester, sem sýnd-
ust eins og demantar útbi’eiddir á flauel. Hann setti
fullt á vélina og lækkaöi sig í suðvestur í áttina aö flug-
vellinum. Hann drap á vélinni þegar hann fór yfir
skurðinn sem lá að flugvellinum, kveikti á lendingar-
ljósunum og beindi þeim niður aö jörö. Hann lyfti stél-
inu meö vilja og hálf ók og hálf flaug vélinni yfir
grasiö.
Þegar hann kom og stanzaði nákvæmlega á réttum
staö, kom fullti’úi Mei’curyfélagsins til móts viö hann
og klifraöi í skyndi upp meö vængnum aö póstklefan-
um. Hann var mjög ungur og álxugasamur og svo
heillaöur af umhugsuninni um flug aö axxgu hans
ljómuöu í hvert sinn sem hann heyrði í flugvél.
„Flýttu þér, Kalli!“
„Hvaö liggur þér á?“
„Eg á stefnumct.“
„Veröuröu aldrei leiöur á því, Stubbur?“
„Þetta er dálítiö annars eölis.“
„Jæja — nú, jæja!“
„Flýttu þér!“
Fulltrúinn tók mjög léttan póstpoka út úr klefanxxm
og fleygöi öörum álíka léttum inn í staðinn. Hann
renndi sér niður vænginn og lyfti póstkvittuninni upp
í loftsti’axxminn fi’á slci’úfunni svo aö Stubbur gæti
undirritaö hana.
,.Uss, þetta er ljóti bissnessinn. Krakkarnir mínir
svelta og Gafferty segist’ ekki geta látiö mig hafa
kauphækkun. Stundum brýt ég heilan um hvaö ég á aö
taka til bragðs.“
Stubbur fálmaöi eftir pokanum viö fætxxr sér. Hann
var lengi aö þreifa fyrir sér í myrkrinu í stjórnklef-
anum. „Viltu banana?“
„Þökk. Þú skalt ekki halda aö ég borði hann ekki.“
Fulltrúinn fór og Stubbur kallaöi til hans gegnum
vélarhljóðiö:
„Boröaöu hann ekki allan í einu.“
Meöan hljóið úr Pitcairn vélinni fjarlægöist, skrældi
Kalli bananann sinn, en fyrst fjarlægöi hamx tuttugu
dollai’a seðilinn, sem var vafinn snyrtilega utan um
annan endann á honurn.
Erlend tíðindi
Framhald af 6. síðu.
þeirra sem nýlega .hafa lagzt á
þá sveif eru alþjóðamálanefnd
ráðs mótmælendakirknnnna í
Bandaríkjunum, en um eitt
skeið var John Foster Dulles
mestur áhrifamaður í þeirri
sfofnun, og William Fulbright,
nýorðinn formaður hinnar
voldugu utanríkismáianefndar
öldungadeildar Bandaríkja-
Þings.
TVjokkrum dögum eftir að Ful-
bright tók við nefndafor-
mennskunni kom fyrir eþia
undirnefnd utanríkismálanefnd-
ar vitni að nafni George Kenn-
an, fyrrverandi sendiherra
Bandaríkjanna í Moskva. Eitt
fyrsta verk Dullesar efti-r að
hann varð utanríkisráðherra
var að hrekja Kennan úr utan-
ríkisþjónustunni, vegna þeés að
þá greindi ó um stfefnu Banua-
ríkjanna gagnvart Sovétríkj-
unum. Síðan hefirr Kennan
haldið uppi gagnrýni á stefnu
Vesturveldanng í móluin
Þýzkalands og borið frafh tii-
lögur sem í ýmsu svipat til
þeirra sem kenndar eru': við
Rapacki, utanríkisráðherrá Pól-
lands. Fulbright, Humphrey og
aðrir hinna yngri rnanna meðal
foringja Demókrataflokksins
hafa Játið í ljós áhuga á tj!-
lögum Kennans. Á fundi undir-
nefndar utanrikismálanefndar
innar á miðvikudaginn í síð-
ustu ' iku sagði Kennari, að
hann teldi að Vésturveldin
ættu ekki að hugsa sig. um
tvisvar að taka boði Sovétríkj-
anna um gagnkvæma brottför
herja úr löndum Mið-Evrópu.
Hann kvað það ekkert áhorfs-
mál fyrir Vesturveldin að fall-
ast á að sameinað Þýzkátand
verði skuldbundið tií, að standa
utan hernaðarbaridalgga Og því
verði bannað að kjarnorku-
vopna her sinn. Með þessum
ráðstöfunum telur , Kennan
hægt áð afstýra styrja!darhætt-
unni, sem er óaðskiljanlegur
fylgifiskur núverandi ástands í
Mið-Evrópu og vígbúnaðarkapp-
hlaupsins sem áf því leiðir.
Valdstefnu Dullesar telur hann
bæði óraunhæfa og stórhættu-
lega, og því lengra sem iíður
sannfærast fleiri bandarískir
áhrifamenn um að.;þar hafi
Kennan rétt að mæia.
M. T. Ó.
1 þróttir
F’v>mUpid af síðu.
ari í f'e'*um tiifslluin, því’ að
oft hefnr mátt sjá »ð leikmenn
hafi verið daundir frá atlri
keppni i eiít að G máhuði eða
frá hausti til vors!
Rvmingarsala
Nokkir vandaðir nýir Svefn-
sófar seljast í dag með mikl-
um afslætti. Glæsilegt nýtt
sófasett á hálfvirði. — Not-
ið tækifærið.
Veskstæðið Giettis-
göfu 69.