Þjóðviljinn - 19.06.1959, Side 6

ISií) — ÞJÓÐÍVILJINN — Föstudagur 19. júhí 1959
r-------------------------—N
þiómnuiNN
Út.gefandl: Samelnlngarflokkur alþýðu — Sóslallstaflokkurlnn. — Rltstjórari
Magnús KJartansson íáb.), Slgurður Quðmundsson. — FréttarltstJórl: Jón
BJarnason. — Blaðamenn: Ásmundur Sigurjónsson, Eysteinn Þorvalo.sson»
Ouðmundur Vigfússon,, ívar H. Jónsson, Magnús Toríi Ólaísson, Sigurður
V. Friðbjófsson. — Auglýsingastjóri: Ouðgeir Magnússon. - Ritstjórn, af-
sretðsla, auglýsingar, prentsmiðja: Skólavörðustíg 19. — Sími 17-500 íi
línur) — Áskriftarverð kr. 30 á mánuði. — Lausasöluverð kr. 2.
•w -------------------------
Kjör sjómanna
{^ins og Þjóðviljinn hefur
-*-** skýrt frá einn blaða hefur
xíkisstjómin ákveðið að auka
að miklum mun framlög úr Ut-
flutningssjóði vegna síldveið-
anná í sumar. Miðað við afla-
áætlun síðasta árs nemur
hækkunin á greiðslunum um
30 milljónum króna og hún
getur að sjálfsögðu orðið miklu
mejri ef vel veiðist. Þetta fé
rennur fyrst og fremst til at-
vinnurekenda, og bá einkum
til síldarsaltenda og síldar-
bræðslustöðva. Svo myndarlega
bæ-tir1 ríkisstjórnin kjör at-
vinnurekenda á sama tíma og
knup al’ra launþega hefur ver-
ið skert um 13,4% — og sú
upphæð einnig afhent atvinnu-
rekendum. En milÞónatugun-
vm nýiu er ávísað úr Útflutn-
ingssjóði án þess að nokkurra
tekna sé aflað á mótj — al-
rrjenningi verður Eert að greiða
þá fúlgu eftir kosningar ofan
á allt annað.
piöð Sjálfstæðisflokksins og
Alþýðuflokksins hafa þagað
s^m fastast um þetta nýjasta
dæmi um örlæti stjórnarvald-
anna, að því. undanskildu að
heildsalablaðið Vísir segir að
skrif Þjóðviljans sýni að hann
sé andvígur kjarabótum til sjó-
manna!! Nú er það að vísu svo
að örh'tið brot af þessari*fúlgu
rínnur til sjómanna þar sem
ekki varð hjá því komizt að
hsekka verðið á síld um 10 kr.
á mál og tunnu og hækkar
hlutur sjómanna því ppm þessu
svarar, en það er lítil upphæð
hjá því sem atvinnurekendum
er greidd. Og ástæðan er sú ein
a3 samkvæmt gildandi kjara-
samningum varð ekki undan
þessu komizt þegar ákveðið
var að hækka síldarverð til út-
gerðarmanna.
innars er það seinheppilegt
hjá Vfsi að minna á af-
stöðu flokkanna til kjara sjó-
manna. Það er alkunn stað-
reynd að í tíð vinstristjórnar-
innar voru kjör sjómanna stór-
lega bætt, svo að nam 30%
launahækkun hjá bátasjómönn-
um. Orlof sjómanna var hækk-
að um helming og lífeyrissjóð-
ur togarasjómanna lögleiddur.
Tvisvar va.r samið um útsvars-
og skattfríðindi sjómanna. All-
ar þessar kjarabætur leiddu til
þess að áhugi íslendinga á sjó-
sókn jókst til muna og þurfti
því mun færri erlenda sjómenn
á flotann — í andstöðu við það
sem áður gerðist í valdatíð í-
ha’dsjns þegar segja má að
markvjsst væri stuðlað að því
að reka íslenzka sjómenn í land
af skjpunum. Og ekki höfðu í-
haldið og Alþýðuflokkurinn
fyrr mvndað núverandi stjórn
'■n brotnir voru á sjómönnum
nýgerðj.r samningar og kjör
þeirra skert til mikilla muna
með jækkuðu fiskverði. Sú
hækkuti sem nú kemur til
framkvæmda á síldveiðum
nemur aðeins litlu broti af þvf
ráni.
Sjómenn hafa því nákvæmlega
sömu reynslu af samvinnu
■'balds og Alþýðuflokks og aðr-
ir launþegar í landinu. og þeir
vita einnig að sú kjaraskerð-
i.ng sem komin er til fram-
kvæmda er „aðeins fyrsta
skrefið" ef þessir tveir flokk-
ar fá aðstöðu til að stjórna
landinu saman að kosningum
loknum ;
Siðblinda
Tjtilboð Alþýðublaðsins um að
hað skyldj þegja um ej.n-
hvsrjar meintar ávirðingar fyr-
þ-’vorsmánna Alþýðubanda-
l-'*rín® ef Þjóðviljjnn vildi
hmúá að skrifa um fjárhags-
h-evksli Alþýðuflokksjns hef-
rr að vonum vakið mikla at-
bvrri; Mönnum blöskrar sá af-
brotamánnamórall sem birtist
í slíkúm hugsunarhætti. það
eleera skynleysi á rétt og
rangt sem virðist rík.ia í for-
vstuliði Alþýðufjokksins.
Menn grunar að vísu að slík
viðskipti hafi oft farið fram
á Islandi, þannig hafa Sjálf-
stæðisflokkurinn og Fram-
sóknarflokkurinn t.d. alltaf
jafnað deilur sínar um olíu-
gtóðanh óg hermangið eftir
nokkurn tíma með gagnkvæmri
þögn, en það hefur áldrei gerzt
áður að slíif viðslcipti séu boð-
iu fyrir opnum tíöldum eins og
siálfsagður kauþskapur.
IT'f til vill hefur ekkert dæmi
sýnt eins glöggt hvernig nú
er komið fyrir ráðamönnum
Alþýðuflokksins. Menn þekkja
að vísu hina löngu sögu af at-
höfnum þeirra, hvernig hug-
siónum var skipt fyrir bitlinga
og metorðastrít, hvernig póli-
tísk stefna þeirra var föl hæst-
hióðanda á torgum, einum í
dag og öðrum á morgun. Menn
vissu að þeir voru siðlausir,
en tilboð Alþýðublaðsins sýn-
ir að þeir eru orðnir sið-
blindim þeir sjá ekki lengur
greinarmun á réttu og röngu,
þejr eru meira að segja hætt-
ir að kunna að skammast sín.
Engir eru þjóðinni hættulegri
en slífeir rhenn í æðstu váTda-
stöðum; — hversu margir
kjósendur vilja stuðla að því
að haída þeim þar?
Hannibal Valdimarsson:
Þjóisnautnr þrífst aldrei
Hannibal Valdin^arsson svarar svívirðilegum dylgj-
um Alþýðublaðsins í sambandi við milljónar fjá,rhvarf
úr sjóðum Gagnfræðaskóla Austurbæjar og lubbaleg-
um tilrauniun blaðsins til að kon*a bletti á nafn hans
í sambandi við það, að hann var ritstjóri Alþýðublaðs-
ins og formaður Alþýðuflokksins á árunum 1952—1954.
Hannibal býðst til að bera vitni, ef til opinberrar
cannsóknar kæmi, o,g nokkrar líkur þættu benda til
þess, að Alþýðublaðið hefði einhvers notið af liinu
stolna fé Gagnfræðaskólans eftir ársbyrjun 1953.
Telur íslenzlc alþýða flokkinn, sem kennir sig við
nafn hennar, yfír það hafinn að gera hreint fyrir sín-
um dyrum?
Er líklegt, að íslenzlfar alþýðustéttir veiti Alþýðu-
flokknum aukið brautargengi fyrir að reyna að koma
þjófsorði á saldausa?
Það liefur vakjð alþjóðaiaf-
liygli, að af réttarskjölum, sem
nýlega hafa orðið opinber,
virðist Ijóst, að fé, sem fekið
var ófrjálsri hendi úr bygg-
ingarsjóði og öðrum sjóðtim
Gagnfræðaskóla Ausfurbaejar í
Reykjavík, hafi að miklu leyfi
runnið fil eins af fyrii-tækjum
Aiþýðuflokksins: Alþýðupr'enf-
smiðjuitnar h.f. í Reykjavik.
Út af þessu hafa eðlilega
komið fram kröfur um, að Al-
þýðuflokkurinn geri hreint fyr-
ir sínum dyrum og krefjist op-
inberrar rannsóknar á þessu
atriði málsins. — Og það ætfi
honum a.m.k. að vera Ijúff, ef
þýfið befur ekki fil lians runn-
ið.
En Alþýðuflokkurinn hefur
ekki óskað opinberrar rann-
sóknar Hann hefur heldur
ekki reynt að bexa af sér sak-
ir með rökum, en segir, eins
og skálkum er tift: Ef þið ekki
þegjð eins og steinar um þetta
fjársvikamál, skal ég fletta
ofan af ýmsum yfirsjónum
frambjóðenda Alþýðubanda-
lagsins — Hvílíkur siðferðis-
þroski!!
En málgagn Alþýðuflokks-
ins gengur enn lengra en þetta.
Þann 16. júm tekur hlaðið
fram sfærsfa fyrirsagnarletur
sitf, fii þess að reyna að
bendla mift nafn við þetfa
sfórfellda fjársvika- og þjófn-
aðármál. Og í leiðinni er reynt
að halda því fram, að méð op-
inberum umræðum um þetta
séu Moskvukommúnistar að
reyna að koma banvænu höggi
á mig, þar sem ég hafi um
tveggja ára skeið verið bæði
formaður Alþýðuflokksins og
ritstjóri Alþýðúblaðsins, og
hafi þannig aldrei verið nán-
ari tengsl milli æðstu stjórnar
flokksins og ritstjómar Al-
þýðublaðsins en þá.
Engum dylst að með þessu
vill Alþýðublaðið segja sem
svo:
Ef nokkur af forusfumönn-
um Alþýðuflokksins hefur fek-
ið við fúlgum af hinu stoina
fé úr sjóðum Gagnfræðaskóla
Ausfurbæjar, þá er það líkleg-
ast Hannibal Valdimarsson.
Þama hafa menn ennþá eitt
dæmið um siðferðisþroska
þeirra Alþýðuflokksmanna.
Út af þessu vil ég á þessu
stigi málsins aðeins taka þetta
fram:
1. Umrædd fjársvik eru tal-
in hafa verið framin á árun-
um 1944—1954.
2. Það er fyrst í ársbyrjun
1953, sem ég tek við ritstjórn
Alþýðublaðsins.
3. Ekkert af hinu stolna fé
frá Gagnfræðaskóla Austur-
bæjar, getur því hafa runnið
til fyrirtækja Alþýðuflokksins
undir minni stjórn á timabil-
inu 1944 og fram að ársbyrj-
un 1953.
3. Eg lýsi því yfir að ég er
reiðubújnn til að bera vitni í
opinberri rannsókn út af um-
ræddu þjófnaðarmáli, ef bönd-
in þættu berast að Alþýðu-
blaðinu eftir ársbyrjun 1953 á
þann hátt, að líklegt þætti, að
það hafj þá að einhverju leyti
verið gefið út fyrir fé úr
sjóðum Gagnfræðaskóla Aust-
urbæjar.
4. Alþýðublaðið var prentað
í Alþýðuprentsmiðjunni. En
eftir að ég var orðinn formað-
ur Alþýðuflokksins gekk stjórn
Alþýðuprentsmiðjunnar mjög
hart eftir því að blaðið safn-
aði ekki skuldum við prent-
smiðjuna og krafðist jafnvel
greiðslu á éldri skulcfum.
5. Útgáfa Alþýðublaðsins
var hvað eftir annað stöðvuð,
þegar ekki tókst að standa í
skilum við prentsmiðjuna.
6. Alþýðuprentsmiðjan laut
ekkí flokksstjórnjnni, heildur
hafði sérsfaka stjórn. Formað-
ur prentsmiðjustjómar var
séra Ingimar Jónsson og með
honum voru m. a. í prent-
smiðjustjórn Guðjón B. Bald-
vinsson og Emil Jónsson nú-
verandi formaður Alþýðu-
flokksins og forsætisráðherra.
7. I fjárhagsþrengingum sín-
um á árinu 1953 og þeim hluta
ársins 1954, sem ég var rit-
stjórj Albýðublaðsins, leitaði
blaðið þráfaldlega með góðum
árangn til lesenda sinna og
velunnara Alþýðuflokksins um
fjárstuðning. Einnig var þá
stofnað til umfangsmikils happ-
drættis fyrir Albýðublaðið. til
þess að úteáfa bess stöðvaðist
ekki. — Þetta hafði ekki verið
reynt áður.
8. Forráðamenn þeirra fyr-
irtæk.ia Albýðuflokksins, sem
talið var, að áður hefðu veitt
Alþýðublaðinu nokkurn fjár-
hagsstuðning töldu fyríríækin
rekin með halla á þessum ár-
um, og væru þau því ekki af-
lögufær.
9. Það mun hvorki fyrr eða
síðar hafa verið talið til
skyldustarfa formahns Albýðu-
flokksins, né heldur ritstjóra
Alþýðublaðsins, að stjórna
daglegum fjármálum blaðsins,.
heldur miklu fremur talið falla
undir verkahring formanns
blaðstjórnar. Þv{ starfi gegndi
á árunum áður en ég var kjör-
inn formaður flokksins, Guð-
mundur I. Guðmundsson nú-
verandi fjármála- og utanríkis-
ráðhérra. En !þar sem hánn-
skoraðist undan að gegna þessu
starfi ófram, tók þá við því.
Axel Krjstiánsson förstjóri Hf.
Rafha i Hafnarfirði. — Síðar
mun Guðmundur í. Guðmunds-
son aftur hafa tekizt á he.ndur
fjáröflunarstörf fyrir Albýðu-
b’aðið, en nú mun sá starfi að
miklu leyti hvíla á herðum
Áka Jakobssonár.
10. í fjárþröng Alþýðublaðs-
ins undir ritstjórn minnj lét ég;
launagreiðslur til annarrá
starfsmanna blaðsins ganga
fyrir greiðríum til Tnín. Þess-
'-.4 i'- - •• -1.1 Jt>/ ' ,} J 'uMu í '. .
vegna átti Alþýðublaðið. ó-
Framhald á 1C síðu.