Þjóðviljinn - 03.11.1962, Síða 9

Laugardagur 3. nóvember 1962
ÞJÓÐVILJINN
SlDA
POPKORN
OG MJOLK
Flestum ykkar þykir pop-
korn mesta sælgæti.
En vitið þið það að ef þið
fyllið eitt glas af mjólk os
annað iafnstórt af popkorni
getið þið látið allt oopkomið
vfiT i • miólkurglasið án þess
að miólkin flói út úr glasine
— en bið verðið að láta bað
smátt og smátt einn bita
einu.
Þetta 'er ótrúlegt að hægt
sé að sameirfa innihaid
tveggia jafnstórra íláta i eitt
en revnið bið bara siáif
Oe mörgum finnst ponkom
og miólk. blandað saman
ágætt á bragðið
HÓLAR
Þetta er Matti músahöfðingi,
sem þess? s*»orír frá.
A hverju kvöldi þegar dimmt
er orðið, taka pabbamir
músaþorpinu hjólin sín, og halda
inn i borgina að afla matar handa
bömunum sinum.
í Þeir læðast inn i eldnusii, >-
■' enginn þekkir leiðina, sem þeir
fara, nema þeir sjálfir. Matti er
venjuiega samferða vini sínum. sem
neitir Gotti.
Kvöld eitt, þegar þeir voru að
leita að mat i einu eldhúsinu.
leyrðu þeir mannamái i næsta her-
nergi og fólkið var eitthvað að tala
im mýs.
— Þessar andstyggilegu mýs. —
sagði konan, — þær læðast inn i
eldhúsið mitt og taka þar matar-
SKRITLUR
1, landkönnuður: — Það
var svo kalt þar sem við vor.
um að íjósið fraus á kert-
inu og við urðum að brjóta
það af.
2. Iandkönnuður: — Það
finnst mér nú ekki mikið Þar
sem ég var frusu orðin á
vörum okkar og við urðum
að þýða þau til þess að geta
skilið hverr annan
★
Siggi: — Það eru alveg
ótrúlega tnargar ungar stúlk-
ur sem ekki vilja giftast.
P Pétúr: — Hvemig veiztu
það?
Siggi: — fig hef spurt svr
margar.
★
Sóveig, fimm ára gömul.
var í brúðkaupi 'með mömmu
sinni. Hénni varð afar star-
sýnt á brúðhjónin Þegar
móðirin fór að syna á sér
farársnið. sj&M’W&ÍP'' ‘
— Ætla þau nú áð fara að
eiga böm?
— Já. hVíslaðí márifiá/1
— Þá vil ég ekfci fara strax.
sagði sú litla.
★
—Hvert á maður að snúa
sér til að fá að skipta um
nafn? spurði Skotiiin Mc-
Nepp.
— Því vilt bú breyta um
nafn?
Ég fann hundrað og fimm-
tiu nafnspiöld með nafninu
McPherson.
leifar. Og stundum kroppa þær
neira að segja í nýjan mat, sem
enginn er farinn að snerta. Og þær
fara með óhreina fætur upp á eld-
húsborðið."
— Já. þessar ótætismýs eru plága
i óllu Frakklandi, svaraði maður-
rm reiðilega. Matti varð dauðskelk-
-iður, flýtti sér að ná í Gotta. sem
var þama á næstu grösum og sagði;
— Gotti, við verðum að flýja taf-
arlaust A heimleiðinni sagði Matti
vini sínum hvaö hann hafði heyrt
— Þetta er nú verri sagan. sagði
Gotti .— En fólk er fólk og mýs eru
' mýs og öll þurfum við að borða
eini staðurinn, sem mús getur leita’1.
sér matar er í húsum fólksins.
Eins og þið vitið er refur-
ínn talsvert hégómlegur. og
nú vildi hann fyrir alla muni
sýna héranum huvrekki sitt
— Hæ, hó! kallaði hann
þegar hann sá hestinn. er það
ekki þessi jarpi þaraa? spurði
hann svo.
— Jú það er einmitt þess)
hestur, svaraði hérinn. Ég
ætla að bíða héraa og horfa
á þig. En reyndar ætlaði hann
að nota tækifærið og flýja.
— Nei þú kemur með mér
alla leið, sagði refurinn. Og
þú skalt fá að sjá það að ég
er enginn hugleysingi. Mikki
refur var nú kominn i bezta
skap aftur.
Hérinn borði ekki annað en
hlýða Þeir námu staðar
spölkom frá hestinum Þeg-
ar hesturinn kom auga á þá
félaga. hneggjaði hann stutt-
aralega, að öðru levti skipti
hann sér ekki af þeim.
Refurinn leit íbygginn á
' hérann. — Nú skaltu taka
vel eftir þegar ée bít ■’ tagi
ið á hestinum eins og ekkert
sé.
Svo laumaðist hann aftan
að hestinum og beit fast \
taglið á honum.
Hesturinn varð reiður.
svona ósvifni lét hann ekki
bióða sér. Hann sló refinn
með öðrum afturfætinum sf
svo miklu afli. að hann hent-
ist { háaloft, og hann kom
niður i margra metra fjar-
iægð og vissi þá hvorld <
bennan heim né annan.
Þegar hann loksins fékk
ráð og rænu aftur, mundi
hann ekkert hvað komið
hafði fyrir.
Hræddur og skömmustuleg.
ur, og auk þess haltur 'á ein-
um fæti stauiaðist hann i
felur á bak við runna. Hér-
anum var hann búinn að
steingleyma.
En hérinn fór heim tíl
sin í bezta skapi ánæeður vf-
ir hve vel honum bafðl tek-
izt að leíka á refinn
Sá hlær bezt sem
sí&ast !.!ær
Drengurinn varð bæði glað-
ur og hissa, svo miklum
heiðri hafði hann ekki búizt
við Þetta var mikil veizla
Allir skemmtu sér vel. og
kóngurinn var i bezta skapi.
Hann talaði mikið við Lo.
og spurði hann margra
spuminga eins og hann væri
að prófa hann Drengurinn
svaraði öllum spumingum
hans skýrt og rétt. Kóngur-
inn undraðist hvað Lo var
vel að sér og háttvis og
hafði miög gaman af að tala
við hann.
Skyndilega hætti kóngur-
inn að tala við drenginn og
bað var auðséð á svip hans,
að honum hafði dottið eitt-
hvað skemmtilegt í hug.
Hann sneri sér að þjóni.
sem stóð við hlið hans og
hvíslaði einhverju að honum.
Þjónninn hneigði sifi og gekk
út úr herberginu
Kóngurinn sneri sér hlæj-
andi að Lo og sagði:
— Jæja, litli vinur. þú hef-
ur staðið þig vel. en nú ætla
ég að sjá hvort þú getur leyst
erfiðarf þraut
Drengurinn varð vandræða
legur við þessi orð. og gest-
imir voru steinhissa á fram-
komu konungsins
En kóngurinn lék á alls
oddi. og gaf enga skýringu
á þessari einkennilegu
skemmtun. Eftir dálitla stund
heyrðist fótatak á ganginum
Dyrnar opnuðust og inn kom
þiónninn. brosandi út að eyr
um og teymdi asna við hli*
sér
ÍFramhald >
Myndin af Hólum er eftir
fcma Hrólfsson 8 ára.
Ema Kristjánsdóttir sendir
öskastundinni þréf og teikn-
ingar Erna og nokkur fleiri
börn eru ekki reglulega
ánægð með Óskastundina i
nýja búningnum. Við vonum
nú samt að ykkur Hki hún
ekki síður með bessu sniði
þegar fram f sækir. Hún
hefuT stækkað talsvert. og
ætti því að geta fært ykkur
fjölbreyttara efnL En nú
reynir á ykkur að gera hana
skemmtilega með þvj að
senda henni m.yndir sögur
o.s.frv.
Kæra Óskastund!
Ég sendi þér myndir sem
ég hef teiknað.
Mér finnst gaman að fá
þig en vil hafa þig eins os
þú varst
Með kærrl kveðju
Erna Kristjánsdótt’
ára. Hjarðarholtt r
Ritstjóri: UNNUR EIRÍKSDÓTTIR
Þessi saga gerðist i gamla
daga þegar Kíns var skiþt
i þrjú konuns-tæmi. sem
nefndust Wei Wu og Shu.
Kóngurinn sem rikti í Wu "
nefndist Sun Chuen Hann
hafði í þiónustu sinni drene
að nafni Chu Kuo Lo. og var
hann sonur eins af ráðgjöf
um konungs.
Á hverju ári hélt konung-
urinn veizlu mikla til að
fagna vorinu oe bauð þá tii
sín öllum helztu mönnum rik
isins.
Þeear leið að því að Vorhá-
tíðin vrði haldin. gat öhu Kuo
Lo ekki dulið tilhlðkkun sína,
bv" í betta sinn var honum
boðið áenmt föður sinum.
Þeir feðeamir komu til
veizlunnar klæddir sínurr
beztu fðtum viðum silkibux-
um oe enllofmim ckvkkjum
Þeear beir eeneu eftir gang-
Verðlauna-
samkeppnin
Þáttt^Kan i samkeppninm
— Frásösn frá 'iðnu sumri —
virðist ætla að verða góð
Munið að frestur til að skila
sögum eða frásögnum er út-
runninn 25 nóvember.
Inum i. áttina að veizlusaln-
um áminnti - ráðgjafinn • son *
sinn um- að. haga sér vel og
kurteislega.
— Sonur minn. sagði hann '
— þetta er mikill heiður, sem
við erum aðnjótandi, og þú
ert fyrsti litli drengurinn, sem
kóngurinn býður á Vorhátíð-
ina
— Já, Bah Ba. svaraði Lo
en Bah Ba þýðir faðir.
— Þegar þú svarar spum-
ingum hélt faðir hans áfram
— vertu þá stilltur og orð-
var, háttvísi er mikíl prýði
á hverjum manni.
— Já Bah Ba ég ska'
muna það. svaraði Lo litli.
Þegar þeir höfðu gengið
eanginn á enda kom til þeirra
þjónn, hneigði sig djúpt og
bauð þeim að ganga inn í
veizlusalinn Lo sá að þar var
nikill glaumur og gleði og
margir háttsettir menn voru
þar samankomnir
Eftir dálitla stund birtist
kóneurinn sjálfur Gestimir
skipuðu ?ér i tvær fylking-
ar oe hvlltu konuneinn
Kóngurinn heilsaði drengn.
um vingjamlega og sagði
brosandí- — Mér þvkir vænt
um að sjá þig. drengur minn
þú os faðir binn eigið að ri+x-
ri^pc-f bhrfi?*
rniim
0 0
eftir S. Y. Lu Mar.
4