Þjóðviljinn - 25.08.1974, Síða 2

2 SIÐA — ÞJ6UVILJ1NN SunnMdagwr 25. égúst 1974.
Litið við
í skóla-
görðum:
Leiðinlegast
að reita
arfann
Flestir starfshópar eiga
sinn annatima einhvern
tíma á árinu. Nú er að
hefjast annatími garð-
yrkjufólks um allt land, en
hæst stendur hann fyrstu
tvær vikurnar i september
þegar kartöflur eru teknar
upp. Þó er til hópur garð-
yrkjufólks, og hann ekki
lítill, sem ekki hefur tíma
til að bíða fram í septem-
ber til að annast upp-
skeruna, þá er nefnilega
hafinn hjá því annars-
konar önn, og ekki svo létt-
væg, sjálf skólagangan.
Þessi hópur er krakkarnir
sem stunda garðyrkju f
skólagörðum Reykjavíkur.
Þeirra uppskerutími
stendur nú sem hæst, verk-
inu verður að vera lokið
áður en barnaskólarnir
hefja göngu sina í byrjun
september. Einn góð-
viðrisdaginn í vikunni
heimsóttum við krakkana í
Laugardalsgarði, sem
voru þá að Ijúka við að
taka upp allt nema
kartöflurnar, en upptaka
þeirra er geymd til síðasta
dags. Og það var sitthvað
skemmti legt sem
krakkarnir fræddu okkur
um þann tíma sem við
stóðum við.
Róbert Gunnarsson sem fékk 9,8, og Elfas Gubmundsson sem fékk 19.
Eg fékk 9,8 — ég 10
Um það bil sem við vorum að
yfirgefa skólagarðinn i Laugar-
dal hittum við tvo snaggaralega
stráka, RóbertGunnarsson 11 ára
og Elias Guðbrandsson 12 ára, og
greinilegt var að á milli þeirra
var nokkur keppni um hvor hirti
sinn garð betur og fengi hærri
einkunnir.
— Ég fékk 9,8 fyrir minn garð
siðast, sagði Róbert. — En ég
fékk þá 10, sagði Elias. — Ég fékk
nú lika 10 þar áður, svaraði þá
Róbert og var eölilega nokkuö
rogginn.
En hvort heldur þeir fengu 9,8
eða 10, þá báru garðarnir peirra
það með sér að þeir höfðu báðir
vandað sig sem mest þeir máttu i
allt sumar, enda lét árangurinn
ekki á sér standa, bæði næpur
þeirra og rófur svo og annað
grænmeti var mjög vel sprottið,
og þeir voru um það bil að ljúka
við að taka upp, allt nema
kartöflurnar.
Framhald á bls. 13
Skemmtilegast að taka upp sagði unga garðyrk jufólkið
Ólöf Adda til vinstri, en hún á garðinn. Meft henni er vinkona hennar
ofan úr Breiftholti, Sigrún Á Gunnarsdóttir
Ekkert mjög gaman
Gunnar Valdimarsson tv. og Pétur Valgeirsson, en þelr voru aft hjólpa
systur Gunnars, sem er á skátaskóla.
Tvær litlar vinkonur áttu i sýni-
legum erfiðleikum með að koma
uppskerunni fyrir i plastpoka
einum all-stórum, og það var
kannski ekki nema von að þetta
væri erfitt þegar þess er gætt að
þær eru bara 7 ára og 8 ára. Þær
heita Ólöf Adda Sveinsdóttir, sem
á garðinn, og hún á heima i
Njörvasundi og er bara 7 ára, en
hin heitir Sigrún A. Gunnarsdóttir
og á heima uppi Breiðholti og er 8
ára. Sigrún var þarna aöeins til
að hjálpa vinkonu sinni.
— Við erum vinkonur af þvi að
ég átti einu sinni heima i Njörva-
sundinu, þegar við vorum litlar,
og siðan erum við alltaf vinkonur,
sagði Sigrún.
Ólöf sagði að það væri ekkert
mjög gaman að eiga garð, og hún
sagðist helst ekki ætla að fá garð
næsta sumar, en Sigrún sagði
aftur á móti að hún væri alveg
ákveðin i að fá sér garö uppi
Breiðholti. — Þar eru nefnilega
lika skólagarðar, sagði hún.
Ólöf sagði það það væri mest
gaman að taka upp, en sér hefði
fundist heldur leiðinlegt að setja
niður, einkum fræið, — Þá var rok
og það fauk allt saman, sagði hún.
Og svo var nú allra verst að reyta
arfa, alveg ógurlega leiðinlegt.
— Hvað hefurðu fengið i
einkunn fyrir garðinn þinn?
— Ég fékk 7 siðast
Og með þaðkvöddum við þær
vinkonurnar, og okkur fannst það
mjög gott hjá svona litilli hnátu
að fá 7 i einkunn fyrir að annast
heil 5 beð með margvislegu
grænmeti.
r
Eg er
bara að
hjálpa
systur
minni
— Blessaður, ég á ekkert i garð-
inum, hún systir min á hann, en
hún er á skátaskólanum ‘á
Olfljótsvatni og ég mátti til með
að hjálpa henni, þar sem það varð
að taka upp núna, sagði Gunnar
Valdemarsson 8 ára, en hann og
vinur hans Pétur Valgeirsson 6
ára voru að taka upp rófur og
næpur i grið og erg.
— Hjálpaðir þú henni kannski
lika við að setja niður i vor? '
— Já, já, ég gerði það, en ég
reytti ekki arfa, það er svo svaka-
lega leiðinlegt.
— Veistu hvað hún ætlar að
gera við alla þessa uppskeru?
— Við borðum þetta heima, og
svo gefumvið lika afa og ömmu
með okkur, þau eru voða fegin að
fá nýtt grænmeti hjá okkur.
— Af hverju fékkst þú þér ekki
garð sjálfur?
— Ég gleymdi þvi og varð of
seinn, en ég ætla alveg ákveðið að
fá mér garö næsta sumar. — Og
ég lika og ég ætla að selja alla
uppskeruna og græöa, sagði
Pétur.
— Heldurðu að það sé hægt að
græða á að hafa garð og selja
grænmeti?
— Areiðanlega. Margir
krakkarnir gera það, þau ganga
bara i hús og bjóða rófur, næpur
og kál, og fólk kaupir af þeim og
þá fá þau miklu meira fyrir en ef
þau seldu það i matarbúðir.
— Ætlar þú lika að selja þina
uppskeru, Gunnar, ef þú færð
garð næsta sumar? .
— Ég veit ekki, ætli það, okkúr
þykir svo gott að borða þetta
heima.