Dagblaðið Vísir - DV - 17.05.2000, Qupperneq 2

18
MIÐVIKUDAGUR 17. MAÍ 2000
Hönnun með heildarmynd í huga
Sigurþór Aðalsteinsson
arkitekt tók mib af hug-
myndum bandaríska arki-
tektsins Richards Nautra
þegar hann byggbi hús
sitt fyrir nokkrum árum.
Nautra var þekktastur fyr-
ir ab gera sem minnst úr
skilunum milli húss og
nánasta umhverfis.
„íbúðarhúsnæði er 1 raun mjög
mikilvægt vegna þess að þar ver
fjölskyldan tíma saman. Á öldinni
sem er að kveðja hefur oröið gifur-
lega mikil breyting á samsetningu
fjölskyldunnar, sem og húsnæðisins
sem hún býr i. Upp úr 1920 kom
fram svoköUuð „fúnksjóns“-hugsjón
eöa nytjastefna sem hafði þau áhrif
að aUt skraut og aUur óþarfi var
tekinn úr íbúðum og reynt var að
hnitmiða hin ýmsu svæði íbúðar-
innar við sérstaka notkun. Þessar
hugsjónir gengu svo langt að til
dæmis var farið að reikna út upp-
röðun heimUistækja í eldhúsi
þannig að öU vinna þar yrði sem
skilvirkust. Húsmóðirin átti því
sem næst að geta staöið kyrr og
sinnt sínum störfum í u-laga eldhús-
inu. Þetta gUti líka um íbúðimar
Sigurþór Abalsteinsson arkitekt.
gamla tímann og heiðra gömlu
mennina sem hjuggu þetta grjót í
sveita síns andlitis.
Útsýni yfir fjörbinn
og nafio
Veggurinn tekur á móti manni
þegar komið er að húsinu norðan-
verðu. Þá blasir aðalinngangurinn í
húsiö við. í gegnum rúðuna má sjá
að veggurinn liggur áfram inn í
húsið. Þegar inn í anddyrið er kom-
ið kemur í ljós að veggurinn heldur
áfram í gegnum húsið og út i garð
sunnan megin þar sem sólpaUurinn
er. Við enda veggsins eru síðan tvö
tré sem undirstrika enn frekar
tengslin við náttúruna. Gengið er
inn í húsið á jarðhæð og leiðin upp
á efri hæð liggur eftir veggnum og
upp tröppur. Tengingin við garðinn
er á stigapaUinum. Gluggamir ná
alla leið niður þannig að strax á
neðri hæðinni blasir garðurinn við
í augnhæð. Þar sem húsið stendur í
haUa uppi í brekku er útsýnið gott.
Víðáttan blasir við þegar upp er
komið því þar er stór gluggi. Til að
leggja áherslu á þetta ferli hafði ég
innganginn mjög þröngan, ekki
nema 150 cm frá vegg í vegg og með
lítiUi lofthæð. Þegar inn er komið er
rýmið mjög þröngt og afmarkað.
Þegar komið er inn ganginn er vegg-
urinn tekinn tU hliðar þannig að
rýmið víkkar og horft er inn í garð-
Á
teikningunni sést glögglega hvernig hlabni veggurinn hefur hlutverki ab gegna bæ&i innan- og utandyra.
Þegar inn í anddyrib er komið kemur í Ijós a& veggurinn heldur áfram í gegnum húsi& og út í gar& sunnan megin þar
sem sólpallurinn er. Vi& enda veggsins eru sí&an tvö tré sem undirstrika enn frekar tengslin vi& náttúruna.
sem heUd. Þar sem áður höfðu ver-
ið byggð hús í anda stórfjölskyld-
unnar, með aukaherbergjum fyrir
gesti og jafnvel leigjendur, voru
byggðar íbúðir sem sniðnar voru að
þörfum fjölskyldunnar en ekkert
fram yfir það. Takmarkið var að ná
hámarksnýtingu út úr rýminu.
Veqqur úr qömlum
hússökkli
Ég er alinn upp, þ.e.a.s. faglega,
af mönnum sem fylgdu þessari
stefnu af hugsjón. Ég kynntist auð-
vitað öðrum stefnum, m.a. hug-
myndum bandaríska arkitektsins
Richards Nautra. Hann var fúnk-
sjónalisti en jafnframt mjög náttúr-
lega sinnaður. Hann var ekki eins
harður í sínum fúnksjónalisma og
t.d. Mies Van der Rohe. Nautra
varð frægastur fyrir að tengja sam-
an garð og hús og gera sem minnst
úr skilunum milli hússins og um-
hverfisins. Ég setti hlaðinn vegg í
gegnum mitt hús til heiðurs þess-
um hugmyndum Nautra .en vegg-
urinn hefur hlutverki að gegna
bæði inni í húsinu sem og í garðin-
um. Hann er því bein tilraun til að
tengja útrýmið og innrýmið. Vegg-
urinn er gerður úr gömlum hús-
sökkli sem ég fékk þegar húsið við
Laugaveg 53 var riílð. Grjótið átti
að flytja niður í uppfyllinguna við
Skúlagötu. Ég fékk að beina vöru-
Bárujárni& á þakinu teygir anga sína inn í bor&stofu og endurspeglar ví&átt-
una, hafi& og himininn.
bílunum á auða lóð vestur í bæ.
Mér fannst það skylda min að
varðveita þessar menjar um ákveð-
ið tímabil byggingarsögunnar sem
hófst með byggingu Alþingishúss-
ins árið 1881. Grjótið í því er til-
hoggið af Dönum en íslendingar
lærðu að sprengja og höggva til
grjót og byggðu fáein hús úr svona
steinum. Ég og félagar mínir hjá
Húsnæðisstofnun sáum að þama
voru menningarverðmæti aö fara
forgörðum og byrjuðum á því að
geyma grjótið. Þetta grjót átti ég
síðan þegar ég fékk úthlutað lóð
fyrir mitt eigið hús i Hafnarfirði
nokkrum árum síðar. Þá notaði ég
það til að tengja saman náttúru og
íbúð. Ég náði að tengja mig við
inn. Á efri hæðinni víkkar rýmið
enn meira og útsýni er yfír fjörðinn
og hafið. Mér fannst eðlilegt að stór
gluggi, sem snýr aö hafinu, kláraði
þessa mynd. Því lét ég hann ná al-
veg upp í þak þannig að maður sér
ekki bara fram heldur einnig upp.
Svoleiðis bjó ég til tengingu milli
jarðarinnar og stigans og garðsins
og suðursins. Bárujárn, sem er á
þakinu og framhlið hússins, teygir
anga sína inn í húsið og skapar
þannig tengingu við himin og haf.
Ég var með öðrum orðum að reyna
að ná öllu umhverfmu, bæði því
sem nær er og fjær, inn í húsið með
áþreifanlegum hætti. Ég er nefni-
lega svo áþreifanlegur maður.“
-ÓSB