Dagblaðið - 02.03.1981, Síða 16

16
DAGBLAÐIÐ. MÁNUDAGUR 2. MARZ 1981.
Sigurður Gíslason ökukennari:
ÖKUKENNSLAN ER MÖRG-
UM ÁRUM Á EFTIR TlMANUM
— hefur rekið sinn eigin ökuskóla um tíu mánaða skeið
,,Ég hef verið við ökukennslu í tíu
ár og á þeim tíma hefur fræðslan,
sem nemendum er veitt, eiginlega
alveg staðið í stað. Kennslugögn eru
því eins og gefur að skilja orðin
fremur gömul. Það var meðal annars
af þessari ástæðu, sem ég ákvað að
stofna minn eigin skóla,” sagði Sig-
urður Gíslason ökukennari er blaða-
maður Dagblaðsins ræddi við hann.
Hann rekur skóla sinn einn. ,,Met)n
hafa áður reynt að standa að svona
skóla saman, en einhverra hluta
vegna hefur það ekki gengið,” sagði
hann.
Sigurður hefur nú starfrækt
skólann í um tíu mánuði. Áður en
hann réðst í það fór hann til Dan-
merkur og Þýzkalands og kynnti sér
með hvaða hætti fræðslan fer fram
þar.
,,Þá sá ég fyrst almennilega hve
langt við erum orðnir á eftir hér á
landi,” sagði hann. ,,Ég fékk þarna
úti mikið af kennslugögnum, bæði
kvikmyndir, skyggnur og fleira.
Þjóðverjar og sérstaklega Danir voru
boðnir og búnir að gera allt fyrir mig,
sem þeir gátu.”
Námskeiðin hjá Sigurði Gíslasyni
standa í þrjú kvöld, allt upp í fjórar
klukkustundir á kvöldi. Hann kvaðst
mjög ánægður með árangurinn því
að fallprósentan hjá nemendum
sinum væri sáralítil.
„Það eru ekki allir ökukennarar
ánægðir með þetta framtak mitt,”
sagði Sigurður. ,.Stéttin er dálítið
íhaldssöm og þegar einhver fitjar upp
á nýjungum finnst hinum að hann sé
að reyna að stela frá sér nemendum.
Því er ekki að neita að með því að
auka fræðsluna í ökuskóla sparast
tímar, sem fara i að kenna í bílunum
og þar með verður námið nokkuð
ódýrara. •
Ekki eru allir ökukennarar þó á
móti skólanum, því að nokkrir senda
nemendur sína til mín, meira að segja
stjórnarmaður í Ökukennarafélag-
inu.”
Námskeið í fræðslumiðstöð
Ökukennarafélagsins hafa hingað til
tekið tvö kvöld. Nú stendur til að
fjölga kvöldunum upp í þrjú. Á nám-
skeiðunum er oft mikill fjöldi
nemenda. Sigurður takmarkar
fjöldann hjá sér við tuttugu manns.
— „Ég tel að betri árangur náist ef
fjöldi nemendanna er skikkanlegur,”
sagði hann. „Bezt væri auðvitað að
hafa nokkra litla skóla i stað eins
stórs, en ég býst ekki við að þróunin
breytist í þá átt á næstunni.”
Sigurður Gislason var að lokum
spurður hvort umferðarmenningin á
íslandi og sérstaklega i Reykjavik,
sem flestir eru sammála um að sé
ærið léleg, væri slæmri fræðslu að
kenna.
,,Það er ekki neitt eitt atriði, sem
veldur því að umferðarmenningin hér
er slæm,” svaraði hann. „Fræðslan
er eitt þeirra. Kröfurnar, sem gerðar
eru til ökukennara, prófdómara og
prótaka í almennu bifreiðarstjóra-
námi, eru þær sömu og fyrir um það
bil tuttugu árum. Við vitum hve
miklar breytingar hafa orðið á öilum
hlutum á þeim tima. Ökukennarar og
prófdómarar þurfa enga sérmenntun.
Velflestir kennarar hafa annað
aðalstarf. Svona mætti lengi telja.
Á meðan ekkert er gert til aðbæta
kennsluna og fleiri atriði batnar
umferðarmenningin ekki. Það gerist
ekki fyrr en hið opinbera vaknar. Ég
setti skólann minn ekki á stofn til að
auka nemendafjöldann hjá mér,
heldur einungis vegna þess að mér
blöskraði ástandið. Fræðslan hérna
hjá mér miðast ekki við það að koma
nemendunum á sem auðveldastan
hátt í gegnum bilprófið, heldur að
þeir séu ögn betur undir það búnir en
fyrr að leggja út í umferðina.” -ÁT-
SÍRurftur Gislawn: — i.nyin von á úrbólumfyrr cn hið opinhcra vaknar.
-DB-mvnd: Þorri.
Hreiðarsskóli á Akureyri jafnaður við jörðu:
Þaðan ómaði bamasöngur
óslitið í átján vetur
Við öll hús tengjast einhverjar
mannlegar tilfinningar. Gömlu húsin
eru kannski sérstök að þessu leyti.
Þeim eru tengdar margar minning-
arnar. Og þegar húsin hverfa rifjast
lljónin Jcnna of> Hrciðar Stefánsson eru kunnir barnahókarilhöfundar. Þau
eru einnif; kunnfyrir kennslustörf sln itf• Akurcvrinyar þekkja Hreiðar velfrá þvi
að hann rak Hreiðarsskóla. DB-mynd Bjarnleifur.
Nú cr húsið horfið ok minninyin um Hreiðarsskóla ein eflir..
DB-mvnd Guðmundur Svansson, Akureyri.
þær jafnan upp. Vafalaust eiga
margir minningar frá gamla Verzlun-
armannafélagshúsinu á Akureyri.
Það hús þekkja allir Akureyringar,
að minnsta kosti þeir sem eru komnir
eitthvað til ára sinna, undir nafninu
Hreiðarsskóli.
Hreiðarsskóli var starfræktur í
hvorki meira né minna en 18 ár. Það
var Hreiðar Stefánsson rithöfundur,
sem rak forskóla fyrir 5 og 6 ára börn
í húsinu. Má nefna fólk eins og Sig-
rúnu Stefánsdóttur fréttamann,
Guðmund Inga Kristjánsson frétta-
þul og Jörund Guðmundsson eftir-
hermu, sem sátu á skólabekk i
Hreiðarsskóla ásamt mörgum fleiri
sem þekktir eru í þjóðfélaginu.”
Hreiðarsskóli stóð við
Gránufélagsgötu 9. Á hverju ári
komu þangað 120—140 börn til að
læra að lesa og hlusta á sögur
Hreiðars. Hreiðarsskólinn var
stofnaður 1945. Áður hafði Hreiðar
kennt um tima hjáísaki ísaksskóla.
Hreiðarsskólinn varð því ísaksskóli
þeirra Akureyringa.
,,Mér þykir leitt að heyra að búið
sé að rífa gamla Verzlunarmanna-
félagshúsið. Frá þessu húsi á ég ljúfar
minningar frá starfsárum mínum á
FÓLK
Akureyri,” sagði Hreiðar Stefánsson
er við spjölluðum við hann um
skólann. „Það er óhætt að segja að í
þessu húsi hafi verið gleði og söngur
óslitið allan veturinn.
Á hverjum vetri var ég einn með
120—140 börnum og skipti ég þeim i
4—5 deildir. Hver deild sat í einn og
hálfan tíma á dag. Ogum leiðogein
deildin fór kom önnur inn. Fyrstu
árin var ég á neðri hæðinni, þar var
einn stór salur og eitt herbergi. Þá
var hitað upp með stórum kolaofni.
Ég man að ég sat oft með börnunum
fyrir framan ofninn og sagði þeim
sögur,” sagði Hreiðar.
„Seinna flutti ég á efri hæðina og
hafði ég hana þá alla. Þar voru tveir
samliggjandi salir, tvö herbergi og
eldhús. Þarna var nægt rúm til að
fara í leiki við börnin, enda lét ég þau
aldrei sitja lengur en í 10—15
mínútur í einu.
Litlu jólin voru alltaf dálítið sér-
stök hjá okkur, þá komu í kringum
200 börn til að vera með. í þá daga
var stundum erfitt að fá epli. í eitt
skiptið þegar séð var að skipið með
eplasendingunni næði ekki til
Akureyrar fyrir litlu jólin var gripið
til þess ráðs að búa til 200
marsipansvín. Það var Björgvin
Júníusson (nú tæknimaður hjá út-
varpinu á Akureyri) sem bjargaði því
máli og auðvitað gerði þetta mikla
lukku hjá börnunum,” sagði
Hreiðar.
Hreiðar Stefánsson kennir nú
börnum i Langholtsskóla. ,,Ég hef
alltaf haft mestan áhuga á að kenna
börnum. Það er svo þægilegt að eiga
við þau. Ég er stundum spurður að
því hvort ég ætli ekki að fara að
hætta að kenna og snúa mér að rit-
störfum, en þá svara ég alltaf því til
að ég geti ekki skrifað ef ég er ekki
með börnum,” sagði Hreiðar
Stefánsson bamakennari og rit-
höfundur að lokum.
-ELA,
FÓLK
íherklœðum í
kokkteil Vigdísar
Islendingar búsettir í Kaupmanna-
höfn, jafnt betur stæðir vinnandi
menn sem fátækir námsmenn (að
ógleymdum þeim er Iiggja við akkeri
á „sósialnum”), hlökkuðu óskaplega
til að komast í kokkteilinn hjá Vig-
dísi á laugardaginn. Vandræðin voru
bara þau að margir, sérstaklega þeir
sem minna mega sín, áttu ekki spari-
klæði sem þóttu við hæft. Það sást
því gjarnan til fátækra landa af karl-
kyni skjótast á milli húsa fyrir
helgina og líta við í búðum er selja
notuð föt til að leita uppi dökk spari-
föt. Hægt var að gera góð kaup,
jakkaföt mátti fá sem kostuðu aðeins
50 krónur. Aðrir komust af með
minna og fengu klæðin gefins hjá
fatagjafadeild Hjálpræðishersins i
Höfn.
Íslenzk-amerískur
kapítalisti á
kínverskri grund
Hjörleifur Sveinbjörnsson heitir
íslenzkur námsmaður sem leggur
stund á kínversku og sögu í Peking-
borg. Hann er einn nokkurra náms-
manna sem farið hafa alla leið til Kina
til fræðaiðkunar. Hjörleifur lenti í
því í fyrrasumar að leika í kvik-
mynd sem Kínverjar framleiddu.
Kvikmyndaiðnaðurinn er heilmikið
að rétta úr kútnum eftir fall fjór-
menningaklíkunnar margumtöluðu
og menningarfasismans, sem hún
innleiddi. Hjörleifur leikur amerískan
kapítalista i myndinni, en ekki fylgir
sögunni hvort auðmaðurinn á að
tákna hið illa eða góða! Hvað um
það, mörgum þykir forvitnilegt að
sjá hvernig íslendingi gengur að setja
sig i spor bandarísks auðjöfurs á
kínverskri grund. Er nú unnið að því
að fá kvikmyndina til landsins.
Ekki kominn
heim ennþá
Þrír góðborgarar húsvískir voru
að tala saman og barst áfengisneyzla
meðalannarsi tal.
„Svo eru menn farnir að taka upp
á alls konar vitleysu. Ég frétti um
einn sem fór út með ruslið á föstu-
daginn og kom ekki heim fyrr en á
sunnudagskvöld.”
„Já, þessu trúi ég vel,” sagði
annar og bætti um betur:
,,Ég frétti af öðrum sem fór út í
búð að kaupa mjólk til helgarinnar
handa fjölskyldunni. Það spurðist
ekkert til hans fyrr en í vikunni eftir
og þá varð hann að hringja heim til
að láta konuna senda sér peninga
fyrir fargjaldinu heim.”
Var nú komið að hinum þriðja,
sem hlustaði þögull á félaga sína
hneykslast tæpitungulaust:
„Þetta er nú ekki mikið. Ég vissi
af einum, sem fór til Akureyrar 1952
til að kaupa brennivín og hann var
ekki kominn heim enn síðast þegar ég
vissi.”
(Tekið traustataki úr Víkurblaðinu á
Húsavík).
Flt’ifú-
F0LK