Alþýðublaðið - 24.11.1974, Qupperneq 2

JOHN MILES SET
Þegar Brambolt hlýddi á leik John Miles og félaga
voru þeir að leika fyrir dansi hjá Menntaskólanum
við Tjörnina ásamt Júdas inní Sigtúni. Það var reglu-
lega gaman að heyra hversu hressir John Miles Set
voru, en það er einmitt í því atriði sem munurinn á
breskum eða erlendum popphljómsveitum yfirleitt
og íslenskum er fólginn. Islenskar popphljómsveitir
eru alltof næmar fyrir þvi umhverfi sem þær eru
staddar i hverju sinni, og þar af leiðandi mjög mis-
jafnt hvernig þeim tekst upp, og hvort þær eru yfir-
leitt í stuði til aðspila það kvöldið. John Miles spiluðu
þarna af feiknakrafti lög bæði eftir sjálfa sig og svo
ýmsa þekkta listamenn, svo sem Janis Joplin (Move
over).Þarna er á ferðinni áberandi efnileg hljóm-
sveit, sem á það skilið að þeim verði sýndur sá heiður
sem þeim ber, enda mun að öllum líkindum stutt i
það að þeir verði f rægir um alla Evrópu, eftir síðustu
fréttumaðdæma. Þær eru á þá leið, að búið er að
biðja þá um að fara í hljómleikaferðalag með Neil
Diamond í janúar, og koma framáundan honum á
hverjum konsert. Hafa þeir þekkst þetta boð, og
munu koma fram undir nafninu Miles (mílur).
Brambolt óskar þeim alls góðs og vonar að þeir
standi sig.
BPiflMBQLT
UM5JQW: GJ5LJ 5VEIWW LQFTSSQtt
Lónlí blú bois gan9a aftur
MT I OG
Sinfóníupopp
Hljómsveitin Change, sem
gert hefur garöinn frægan i
Englandi nii um skeið, hefur i
hyggju að koma heim um jól-
in, og halda hér hljómleika.
Munu þeir verða I Háskólabiói
og hafa þeir fengiö til liðs viö
sig Sinfóniuhljómsveit ts-
lands, svo að búast má viö þvi
að hér verði um merkisatburð
að ræöa i okkar annars frekar
snauða tónlistarlifi.
Odetfa kemur
Þá er það komið á hreint að
bandariska þjóölagasöngkonan
Odetta, kemur hingað til lands,
og þá at) öllum likindum i mars
á næsta ári. Er Brambolt hafði
samband við ömar Valdimars-
son hjá Umboðsskrifstofu
Amunda, sagði hann Odettu
hafa haft samband við sig og
veriö óðfús til farinnar. Um
Odettu og hennar feril veit
Brambolt ekki mikið, en þó það
að hún mun hafa byrjað að troða
upp um svipað leyti og Joan
Baes og starfað svo til óslitið
siðan.
Slade og með því. . .
Þetta var furðulegt nafn
atarna, og skýtur skökku við þá
annars ánægjulegu stefnu sem
rlkt hefur að undanförnu í is-
lensku popp-tónlistarlifi, sem
felur I sér að hafa hljómsveita
nöfn uppá islenska tungu. Mikill
leyndarhjúpur umlykur hljóm-
sveitina, það mikill, að erfitt
gamia að ræða, það gamla að
þeir munu hafa troðið upp i
Vetrargarðinum þegar hann
var og hét, en mjög langt er um
liðið siðan hann leið undir lok. A
þessari plötu þeirra fáum við að
heyra velþekktan bandariskan
,,bluegrass”-slagara, „Diggy-
Liggy-ló” með islenskum texta,
— u:---------er Kurrjóða-
reyndist að afla haldgóðra upp-
lýsinga um strákana þó svo að
þjarmað væri að útgefendum,
hvar sem til þeirra náðist, og
þeirra væri tæplega getið hér, ef
ekki kæmi til nýútkomin
tveggja-laga plata þeirra, sem
er að mörgu leyti áheyrileg. Þaö
fékkst þó uppgefið, að hér er um
þaulreynda hljómlistarmenn og
glyðra” forvitnilegtlag. Þessari
plötu er greinilega ekki ætlaö að
risa mjög hátt tónlistarlega séð,
en það má ekki einblina svo á
það atriði að maður verði blind-
ur fyrir öðrum, og þessi plata er
áreiðanlega aufúsugestur á fón-
inn hjá mörgum, fyrir næsta
samkvæmi.
;§'
Tapið á tónleikum Slade mun
verða tilfinnanlegt, eða sem
nemur 2-300000 kr. En Slade
þurfa engar áhyggjur af þvi aö
hafa, og halda áfram ferð sinni
um norðurlönd i leit að stuði,
vini og vif, og við birtum hér til
gamans mynd sem tekin er
niður I höll fyrir hijómieikana,
og sýnir matar- og drykkjarföng
þau sem samkvæmt samning-
um skyldu vera til staðar til að
hressa upp á sálartetrið i þeim
félögum.
'SWIMIE'GTS |
wsémÆOBS j.sx tqtibí'
Smller/ Rod Stewart
Mercuri
Pussy Cats/Harry Ntlsson
Rca
Walls and Bridges/John Lennon
Apple
Stormbringer/ Deep Purple
Purple
McGear/Mtke McGear
WB
Rod Stewart hefur gefiö út
mjög góðar plötur upp á eigin
spýtur siöustu árin, en ekki all-
ar jafngóðar. Þannig er þessi
nýja plata hans alls ekki sú
besta, þó að hún sé að mörgu
leyti góð. Þeir sem fylgst hafa
með ferli hans, held ég að hljóti
að vera sammála mér þegar ég
lýsti þvi yfir að hann gæti gert
margfallt betur. Eflaust munu
aðdáendur hans fagna þessari
nýju plötu hans, en hún er ekki
likleg til að afla honum nýrra
aðdáenda, þar sem hún er oflfk
þvi sem hann hefur gert að und-
anförnu. Hljóðfæraleikur allur
og söngur er eins og best veröur
á kosið og auðheyrilega vandaö
mikið til alls, enda Rod ekki
vanur aö hlaupa frá neinu hálf-
kláruöu. Þó er eins og þaö vanti
broddinn i hana sem myndi
lyfta henni upp.
„Sweet Little Rock’n roller”,
eftirChuck Berry, Girl from the
north country” eftir Dylan og
lögin eftir Elton John og Paul
McCartney eru þarna mjög
skemmtilega flutt.
A þessari plötu leiða þeir •
saman hesta sina, þeir Harry
Nilsson og John Lennon, en
einnig koma þarna við sögu
Ringo Starr, Keith Moon, Jim
Keltner, Klaus Voorman og
Bobby Keys. Útkoman úr þess-
ari sambræðslu er að minum
dómi frábær, og þessi plata
svikur engan. Hér getur aö
heyra mjög skemmtilega útgáfu
á hinu gamla lagi Bili Haileys
„Rock around the Clock” og
einnig ágæta útfærslu á
„Subterranean Homesick
blues”. Þá eru þarna einnig lög
eftir Lennon, t.d. „Mucho
Mungo” og „Mount Elga” bæði
mjög góð. Það er alls ekki alltaf
sem það heppnast, þegar svona
margir færir tónlistarmenn
leiða saman hesta sina, en I
þetta skiptið hefur þeim svo
sannarlega tekist vel til, og er
það vafalaust góðri stjórn Lenn-
ons á hlutunum að þakka, ásamt
þvi aö Harry Nilsson er sannur
listamaöur.
Þaö er ánægjulegt að heyra
hér hversu vel virðist liggja á
Lennon þessa dagana, og er
vonandi að hann sjái ekki á-
stæðu til að fara langt niöur á
næstunni. Platan hefur öll yfir
sér mun léttara yfirbragð en
fyrri plötur hans og er mjög góð.
Það háir henni að visu nokkuð,
að hennar veröur ekki notiö til
fullnustu nema I góðum tækjum,
sökum mikils hljóöfærafjölda,
og henni er áreiðanlega ekki
ætlað að slá 1 gegn I útvarpi.
Spila verður hana töluvert hátt
til að ná sem mestu út úr henni
og einnig ættu menn aö hlusta á
hana nokkrum sinnum, áður en
menn leggja dóm sinn yfir hana.
Lennon er meistari I aö flétta
saman i eitt lag ólikar melódiur
og kemur þetta oft skemmtilega
út svo sem i „What ever gets
you through the night”. Annars
eru lögin öll hvert öðru betra.
Þá má geta þess, að Elton John
lætur heyra I sér á plötunni,
svona til bragðbætis.
Þá eru Deep Purple komnir
með nýja plötu, en þeir eru iönir
viö kolann, þaö er tiltölulega
stutt siðan þeir gáfu út Burn.
Þetta hefur þó engin áhrif á
gæöin, þetta nýjasta framtak
þeirra er eins og viö mátti bú-
ast, pottþétt, og mikill hval-
reki fyrir aðdáendur þeirra. Þó
að þeir hafi misst mikið þegar
Ian Gillan hætti söng sinum með
þeim, þá hefur þeim þó tekist
merkilega vel aö fylla i skaröið,
og er það ekki hvaö sist að
þakka fullkomnari og betri
röddun heldur en áður var.
Það hefur svo aftur þau áhrif á
tónlistina, að hún verður mýkri,
án þess þó að glata upphafieg-
um einkennum sinum. Þau lög
sem virka einna best á mann við
fyrstu heyrn, eru „Hold on,
Lady Double Dealer” og You
can’t do it right”. Stormbringer
er jafnvel betri en tvær siðustu
plötur þeirra Deep Purple.
Einhverra hluta vegna hættir
manni til að verða neikvæður
gagnvart þeim sem gefa út plöt-
ur, og eru nátengdir heimsfræg-
um tónlistarmönnum. Þannig er
McGear sá sem hér um ræðir
bróðir Paul nokkurs McCartney
(breytti um nafn þegar stóri
bróðir varð frægur) og hefur
hann fengið Paul sér til aðstoöar
við þessa plötu I einu og öllu.
Þaö er samt alveg óhætt að láta
öll neikvæð áhrif lönd og leiö i
þessu tilfelli, þvi að hér er á
ferðinni mjög góð plata og
skemmtileg. Það er mjög létt
yfir henni, og áhrifá Pauls koma
einna helst i ljós i útsendingum
og upptöku, enda hvort tveggja
pottþétt hér. Aberandi góö eru
lögin „Sea Breezes” eftir Brian
Ferry, „Norton”, „Rainbow
Lady” og „Simply love you”.
Lögin eru flest eftir þá bræður,
og eru mörg hver þrælgóð, og
þessi plata lofar góðu um fram-
tið Mike McGear sem tónlistar-
manns.
Ofangreindar plötur eru fengnar að láni
í Karnabæ, hljómplötudeild
Sunnudagur 24. nóvember 1974.