Vísir - 11.03.1969, Blaðsíða 4

Dulbúinn generáll setti
lífvörðinn á annan endann

Jt
Æ ■| xifc-SSf* í

Ekkert haggar...
Englendingar eru alltaf samir
við sig, og til marks um það get-
um viö sagt ykkur frá atviki. er
átti sér stað á flugvellinum við
Donington-kastala nýlega.
Flugvél af Viscount-gerð frá
Midland Airways, sem var á leið
frá Glasgow með 52 farþega inn
anborðs, lenti f grenjandi stór-
hríðarbyl og þurfti að lenda viö
Donington-kastala, en á lendingar
brautinni brotnaöi nefhjólið og
vélin rann á maganum töluvert
eftir brautinni, áður en hún stöðv
aðist með miklu braki og brest-
um. Þá hafði þakið rifnað upp,
svo vélin var næstum í tveim
hlutum.
„Enginn lét sér bilt við verða“.
sagði Neil Coleman, sem var með
al farþeganna, en hann er maður
fimmtugur að aldri. „Ég flýtti
mér út um neyðarútganginn, enda
var ég næstur honum, og síðan
rétti ég hinum hjálparhönd á leið
þeirra út.
Fyrst var mér rétt lítið barn.
Það skellihló að öllu saman og ég
gat ekki á mér setiö, heldur rétti
því brjóstsykurmola.
Næstur kom út maður um þrí-
tugt, sem tók að gá til lofts um
leið og hann hafði rétt úr sér,
og hann spurði mig hvort ég hefði
nokkuð heyrt veðurspána.
Þannig voru allir sallarólegir."
Því segjum við það. Þaö fær
ekkert haggað tjallanum.
Ekkert svona hér, takk...
Mexíkó var alveg staðráðið í
því að láta tízkufrömuðinn Oscar
de Ia Renta, ekki komast upp
með það að sýna sínar „klúru
tuskur” þar í landi. Þegar hinn
spænskættaði tízkuteiknari lenti í
Acapulco, hafði hann meðferð-
is hlaða af gegnsæjum flíkum —
hans „spesíal" — sem ætlunin var
að hann sýndi á einkasýningu þar
í borg.
Með miklu írafári — sem hver
meðal smyglari he'ii þótzt full-
sæmdur af — voru sveitir lög-
reglu- og tolleftirlitsmanna send
ar heim til gestgjafa hans. og öll
sýningarfötin voru gerð upptæk.
De la Renta varð að aflýsa sýn
ingunni og um leið og hann steig
upp í flugvélina, á leið sinni úr
landi sór hann þess dýran eið,
„að á mexíkanska grund skyldi
hann aldrei stíga fæti sínum aft
ur“. Um leið komu tollverðirnir
aðvífandi og afhentu honum fötin
aftur, en gáfu honum þessa skýr-
ingu: ,.Við héldum, að þú mundir
kannski selja þau hérna“.
Brandarakarl í
vandræðum
Brezka brandarakarlinum,
Johnny Pace, stekkur ekki bros
á vör þessa dagana, enda ekki
því að búast, eftir það, sem kom
fyrir hann um daginn. Einhver
óprúttinn náungi brauzt inn í bíl-
inn hans og stal þaðan ferðatösku
sem innihélt 3.000 brandara í
spjaldskrárröð.
Bröndurunum, sem hann hefur
flutt um ævina. hafði hann haldið
vel til haga, og flokkað þá í „póli
tíska brandara", „heimilisbrand-
ara“ o.s.frv. og við hvem brand-
ara var merkt, hvenær hann
hafði veriö fluttur síðast og hvern
ig honum hafði verið tekið.
„Þetta er verra, heldur en þeg
ar verkfærum iðnverkamanns er
stolið", sagði Johnny. „Nú verð
eg að bjargast við 200 brandara
eða svo, sem mig rétt rámar í.‘‘
Lífvörðurinn við sænsku kon-
ungshöllina í Stokkhólmi fékk að
svitna undir flibbunum sínum um
daginn, þegar fram á sjónarsvið-
ið kom hershöföingi, sem vildi
ráðskast með allt og alla.
Með stakri smásmygli leit hann
eftir því, að einkennisbúningur
mannanna væri eins og vera ber,
og þurfti ekki mikið út af að
bera til þess að viökomandi fengi
yfir sig skammadembu. Hann
spýtti út úr sér fyrirskipunum á
báöa bóga og fór jafnvel varðstjór
inn sjálfur ekki varhluta af því.
Sá stóð beinn eins og spýta, meö
samanbitnar tennur og gætti þess
að ekki hreyföist dráttur í and-
liti hans, meðan hershöfðinginn
geisaði. (Úr glugga í höllinni
fylgdist Svíakonungur með öilu,
sem fram fór.)
Hershöfðinginn var þó ekki svo
upptekinn við iðju sína og skyldu
störf, aö hann gæti ekki gefiö
sér tíma til viötals við sænska
sjónvarpið, sem einmitt í þessu
var þarna viðstatt.
Það vakti að vísu nokkra undr
un varðstjórans, að hershöfðing-
Friðrik níundi Danakonungur
er maður einkar áhugasamur um
róðraríþróttina. eins og kom fram
þegar hann ákvað að gefa 100
þúsund kónur (danskar) sem
Kaupmannahöfn gaf honum í af-
mælisgjöf á sjötugsafmælinu, f
sjóð til eflingar íþróttinni.
Þessi áhugi konungsins stafar
frá þeim dögum, þegar hann var
einn af fremstu ræðurum róðrar-
klúbbs danskra stúdenta. Þá reri
inn gaf annaö veifið nokkuö
skrítnar fyrirskipanir, en hann
gætti þess, aö láta ekki yfirboð-
ara sinn merkja það á sér. Hers
höfðinginn skipaði: ,,Hægri snú!“
þ 0ar Gunnar Svensson liðsfor-
ingi, (varðstjórinn) skipaði: —
„Vinstri snú! Gakk!“
Þetta olli smám saman mestu
ringulreið £ rööum lífvarðanna og
varðstjóranum leið litlu betur.
Það tók þó út yfir allan þjófa-
bálk, þegar hershöfðinginn tók
,sig út úr hópnum og gaf sig á
tal við óbreytta borgara, sem
safnazt höfðu að. Að vísu urðu
skipanir hans strjálli, en Gunnar
liðsforingja fór þá að gruna
margt. Allan tímann höfðu kvik-
myndavélar sjónvarpsmanna suð
að og suðað.
Svensson, varöstjóri fór og
kynnti sér hjá æðri stöðum rétt-
mæti þess, að hershöfðinginn
væri að sletta sér fram í vakta-
skipti lífvarðanna. Kom þá í ljós,
að generállinn var öekta — hreint
og beint svikahershöfðingi.
Rannsókn var látin fara fram
og kom þá í Ijós að það voru nem
hann meðal annars með Guð-
mund Schack, núverandi form.
ólympíunefndarinnar.
En sem sagt, hann ákvað að
leggja peningana í sjóö, sem
kenndur skyldi við hann, og
styrkja skyldi róðurinn í Dan-
morku.
Þeir í samtökum róðrarfélag-
anna gáfu hans hátign í staðinn
vindlakveikjara úr gulli.
endur hjá sænska útvarpinu, sem
að þessu gabbi stóðu. Þeir á
fréttastofu útvarpsins fullyrtu að
nemendurnir hefðu fengið leyfi
heryfirvalda, ef þeir aðeins gættu
þess að trufla í engu starf líf-
varöanna. Herinn hefur hins veg
Fyrir 10 árum vakti hann öf-
und karlmanna um víða veröld,
eða hvarvetna sem hróður Brig-
itte Bardot hafði borizt. Þá naut
hann einn hylli hennar og þau
voru nær óaðskiljanleg. En ástar-
ævintýrið hlaut endi, eins og svo
mörg önnur, og hann hvarf í
skuggann.
Hinn 36 ára gamli söngvari og
gítarleikari, Sacha Distel, hvarf
ar aðra skoðun á máiinu, og
frekari rannsókn verður látin fara
fram en kvikmyndin sem tekin
var, verður ekki sýnd í sjónvarp
inu. Það var alveg skrúfað fyrir
það.
þó ekki alveg í gleymskuna, þótt
hann nyti ekki lengur hylli þokka-
dísarinnar B.B., því í Frakklandi
hefur hann alla daga verið í
flokki vinsælustu dægurlaga-
söngvara.
Hér sjáum við hann í London
ásamt konu sinni, Francine Bre-
aud frönsku skíðadrottningunni,
en þau giftust 1963 og hafa lifað
í afar hamingjusömu hjónabandi.
Hér sjáum við Friðrik 9. undir árinni, en maðurinn, sem snýr
baki í myndavélina, er Guðmund Schack, og situr hann við stýrið.
en þeir eru gamlir róðrarfélagar, hann og konungurinn.

Það er kominn
vorhugur í þá í
Chicago og
þessa mynd tók
einn blaðaljós-
myndarinn af
svönunum í
dýragarði
Lincoln Park,
því honum
þótti sem svan-
irnir væru ein-
mitt að leggja
áherzlu á vor-
rómantíkina,
þegar þeir með
löngum og mjó-
um hálsum sín-
um mynduöu
hið klassíska
merki ástarinn-
ar — hjartaö.

ÉbftflBlfSKSBESSg
Fyrrum var kóng-
urinn róðrarkarl
e-
Hvað varð um hann?
\