Lesbók Morgunblaðsins - 16.04.1967, Síða 8

Lesbók Morgunblaðsins - 16.04.1967, Síða 8
Að byggja irmréttingu utan um glugga er ekki nýtt af nálinni, en getur farið vel, ekki sízt þegar glugginn er gatnall og rómantískur eins og hér. Þarna hefur gamalt eldhús verið gert upp og efnið í hurðunum er fura. Óneitanlega frumlegt eldhús með sperrum og bitum eins og í gömlu, íslenzku hlóðaeldhúsi. Þarna er líka notuð grjóthleðsla, en skáparnir eru ýmist málaðir hvítir eða úr liarðplasti. Stólarnir eru í spænskum stíl. / gœfu versB ögn fjölbreyfí- legri án þess að vera dýrari Það er sagt að við byggjum vönduð eldhús. Vafalaust er það rétt; dýr eru þau að minnsta kosti. Samt er eitthvað bogið við vel flest þessara nýju og fínu eldhúsa, þessar sinfóníur í harðplasti. Sum eru nánast eins og rannsóknarstofur eða jafnvel skurðstofur á spítala. Þar ar hvítt í hvítt eða í mesta lagi grátt, óhemjuiega hrein- legt, ekki vantar það. En hvað vantar þá? Persónulega afstöðu; eitthvað sem er hlýlegra og geðþekkara fyrir stærsta vinnustað þjóðarinnar. Mér finnst eðlilegt að fjöldaframleiddar, innfluttar inn- réttingar séu snelddar öllu persónulegu viðmóti. Þær eru það líka í ríkum mæli. En margir sætta sig ekki við þær og leita til innlendra framleiðenda; fá í staðinn eldhúsinnréttingu sem í rauninni er módel- smíði. En því miður er þessi módelsmíði afar einhæf og möguleik- arnir til fjölbreytni næsta fátæklegir. í amerísku blaði um nýtízku eldhúsinnréttingar gat að líta þessa yfirkrift: „Women’s tastes are as unlike as pebbles on a beach“, — Smekkur kvenna er eins mismunandi og steinvölurnar í fjörunni. Ef það er rétt, þá er víst óhætt að slá föstu hinu gagnstæða um ís- lenzkar húsmæður. Á hverjum tíma gildir afskaplega einskorðuð tízka í því efni að innrétta eldhús. Núna á undanförnum árum hefur ekkert komið til greina annað en mósaík-flísar sem veggklæðning ofan við eldhús- borð. Og varla hefur nokkur maður þorað að kaupa venjulega elda- vél. Krafan hljóðar uppá plötur í borði og ofn uppi á vegg enda þótt það sé vandséð, að slíkt hafi verulega kosti. Hinsvegar er það dýrara. Nú hef ég heyrt að fólk sé orðið svo yfir sig leitt á mósaík, að allir húsbyggj endur muni nota flísar í bili. Öfgarnar eru svo takmarka- lausar og yfirleitt lætur vesalings fólkið stjórnast í einu og öllu af því sem það sér Pétur og Pál gera í kringum sig. Tízkan ræður fremur en persónuleg skoðun. Annaðhvort hafa innréttingasmiðir ekki víðari sjóndeildarhring sjálfir, eða þá að þeir eru harla ánægðir með að láta stjórnast og hafa ef til vill litla hugmynd um hvað er á döf- inni annarsstaðar. Þegar komið er á þeirra fund til skrafs og ráða- gerða um ný efni og nýja innréttingu, þá er sjaldnast spurt, hvað maöur hafi í huga og hvers maður óski, heldur: „Fólk tekur þetta“ og „fólk vill nú gjarna hafa þetta svona“. Á síðustu árum og framundir þetta hefur naumast nokkur viður komið til greina annar en tekk og tæplega annað verið á boðstólum. Að vísu hefur tekk augljósa kosti en öllu má ofbjóða. Margar íbúðir eru af þessum sökum drungalegri en æskilegt getur talizt. Uppá síðkastið virðist mér þó að eik og jafnvel fura hafi fundið ein- hverja náð fyrir augum „fólksins“. Allur þorri húsbyggjenda lætur enn sem komið er smíða eldhús- • innréttingar á verkstæðum í stað þess að kaupa þær innfluttar. Hvernig væri að þessir svinnu menn, sem þeim iðnaði stýra, hefðu meira samráð við hýbýlafræðinga og innanhússarkitekta, sem hér er nú orðið slangur af? Það gæti þá ef til vill farið svo að eitthvað yrði fáanlegt annað en sama útgáfan yfir alla línuna. Þá væri einnig hugsanlegt að sér- smíðaðar innréttingar fengju ögn meiri fjölbreytileik en þær inn- fluttu og síður hætta á að sitja uppi með innréttingu, sem allir eru orðnir leiðir á. Gallinn við sérsmíðuðu eldhúsinnréttingarnar er sá, að þær eru oftast svo nauðalíkar hver annarri, að venjulegt, ósérfrótt fólk verður að gá í saumana til þess að geta kveðið upp úrskurðinn. Sér- smíðin er oftast fólgin í því að smíða „standard“ innréttingu, sem er frábrugðin þúsundum annarra í því einu, að munar sentimetrum á lengd eða breidd. Sýnist vera, að aukinn kostnaður sé þá orðinn til lítils. Sú skoðun hefur oft heyrzt, að þetta kosti alltsaman of milcið; að við ættum bara að nota þessar innfluttu, sem eru úr harðplasti í bak og fyrir, ellegar fjöldaframleiða hér ódýrar gerðir, sem þá yrðu staðlaðar og svo til alveg eins. Þetta er heilbrigt og skynsamlegt sjónarmið og að sjálfsögðu ætti ungt fólk, sem byrjar á að koma upp tveggja herbergja íbúð í blokk, fremur að kaupa ódýrar, fjöldaframleiddar innréttingar. En það er nú einu sinni svo, að íslendingar virðast miklir ein- g LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 16. apríl 1967

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.