Lesbók Morgunblaðsins - 14.05.1972, Blaðsíða 5

Læknirinn minn
Eftir
Sigurð Anton
Friðþjófsson
Það er undalegur maður
Lseknirinn minn. 1 gegnum ár-
in hefur kunningsiskapur okk-
ar þróast upp í það, sem nán-
ast má kalla vináttu, ef hiægt
er að tala um vináttiu við mann,
sem sjaldnast svarar manni
öðru en hálfkærimgi, jafnvel
.filkyrðum.
Framúrskarandi orðljótur
maður læknirinn minn. En þótt
hann sé þessi hrossabrestur,
virðist hann ekki sikor'ta sjúkl-
inga, ef dæma á eftir þeim
fjölda, sem jafnan er á undan
manni á biðstofiunni hans. Þar
sitja sjálfstæðisimenn, sem teija
hann bölvaðan kommúnista, og
þar sltja réttlinukammúnistar
.sem segja að þetta sé rakinn
heivískur fasisti, og sverja
þetta við nafn Stalins og Len-
ins.
Ákaflega umde'ldiur maður
læknirinn minn.
En þó er kvenfó’kið óumdeil
anlega i mikluim meiriihluta.
Flestar almúgatoomur, komnar
yfir miðjan aldur. Konur, rneð
dökka bauga undir augum, og
löng þunn nef svolitið rauð í
broddinn, undan vasaklútnum.
— MatVur varðmr svo vlðkvaHn-
ur, þegar taugarnar eru í ó'agL
„Sérlega viðfelldinn maður
læknirinn," sagði e'n konan.
„Ákafiega nærgætinn lækn-
ir,“ svaraði önnur.
Þið ijúgið laig'lega núna, hugs
aði ég, þar sem éig sat og rifjj-
aði up-p hættulegustu sjúkdóms
einkenni, sem ég hafði orðið
var við á árinu. Ég var að fara
í maína árlegu skoðun. Ég var
sá síðasti þennan dag, og þeg-
ar konan, sem var á undan mér
giekk út, kallaði læiknirinn á eft
ir faairni:
„Láttu svo kallinn sjá uim
■uppvaskið, þá skriður þú
kannski saman." — Alltaf sjálí-
um sér likur blessaður.
„Jæja,“ sagði hann, þegar ég
kom inn. „Hvaða tegund af
móðursýki þjáir þig?“
„Bara venjuieg skoðun,"
svaraði óg.
Læikn'irinn mældi miig út.
„Það er nú svo sem ekki m'ik-
ið að skoða. Rífðu þig úr.“
Ég fór úr jakkanum, skyrt-
unni og nærboi'nuim og byrj-
aði að ieysa skóreimarnar.
„Svona. Þetta er gott, þú
ert svo sem ekki nein fyrir-
sæta." sagði hann. Siðan þreiff-
aði hann á mér, banikaði, bar®
og hcistaði. Síðast sagði hann
mér að gapa.
„Jæja,“ sagði ég. „Hvernig
lízt þér á?“
„Þú kemst á þitt gam’.árs-
kvöidsfyllirí," sagði hann, og
þá fvissi ég að allt var í lagi.
Simin'n hringdi c»g læfcnirinm
greip tólið. „Jamm, jiæja, sei,
sei, óg kem.“ Svo grýtti ’hann
tótmu frá sér. „Vitjum," sagði
hann. „Og þú verður að aka
nuér-4' Minin biliL er í muslj, eijas
og alit þetta amerdska toffila-
drasl.“
„Af hverju íærðiu ,þér ekki
rússneskaia?" spurði ég.
„Þeir ■eru eirn verri.“‘
„En evrópskanT“
„AigJört jármawrsL'"
Ég gaffst wpp, ©g við ókuim
aí stað. Ég reyndí að hefja sam
ræður á lei>SlninL
„Það Uýtmr að vera lífvæin-
legt að stumda þsssar iæfcnmg-
ar.“
„Nel. Fjamdakornið setiá að
það sé MtfVEemfegit. l>edr sem
eiga pehimga, >eru ekfci .svo vit-
laus'ir að .eyða þeim i lækmaL, og
Mndr, » rauinvær'iatega eru
veifcir, 'ena svo vitlausir að eóga
enga peninga."
Við lókum a® ffögru tvílyftu
eimbýUsfaiúsi, imeð stórum trjá-
'garðL þar sem djósgeislarnir
stuMtu eáns og strákar að leik,
imiilibi smjók'Iasamiraa á iKarrtrjlán-
„Hann er dkki blankur
þessi„“ sa@K ég.
„Veðmr i pemimigum," svaraði
iæknlrinni, um ieið og hann
faríngidi dyrafajjvöiilimimi. Hús-
ffmeyja toom ibi!l dyra <»g vírt-
ist rnjöfg æst. „Æ, það er gott
að þú ert konaámn. Hann Eggur
inná 1 rúmi. Rama til á tröppun-
«uum„ þe-gar faamn koim heim af
veiiðiffélagsffundlnuim. Rann 131,
da.it ag missti meðvltund. Xwer
eru sro hálar þessar tröpipur,
þegar sra jér er á J5eám.‘“
sagði læknirinn,
„Við skulum lila á Ihaiin.“
Kiomam teit á mn'g etfiims á sv.p
„Hann kermur með,“ sagði lækn
irinn. Húsbóndinn lá í rúm-
inu. Stór maður, og í góðum
ho'.dum, en með sjúklegan and
litsliit. Ég öfundaði hann af rúm
inu. Læknirinn tók bráða-
bjrgðajjimbúðir af annarri auga
brún og iánm mannsins, hreins
að! sáiim og íjjé aftiur um.
„Eiminndtit,“ sagði hann, þegar
þessu var lokió- „Svo hann var
á Veiðiiffé!fflg?sffundi já. Og kom
mátttúrlega faedm á bílnum?“
„Já„“ svaraði konan. „Og svo
ramm faamn til á trö . . .“
„Það er ekki eiitt snjókorn á
þiessimm tröppum. Það veiztu
-uéa,** greip Iseknirinn fram i.
„Hamm íurasaði ekki í snjó.
Hann datt, vegna þess að hann
var dauðadrukkinn." Læfcnir-
inn var orðinn heífftuig'ur. „Hve
margir ’heMuur Jsiúi ffnú min góð,
að faaE sótt þemman firad? —
Þrjátiu. — Fjörutíu. — Og hve
margir edrú? — Sárafáir. —
Oig i þessum fcópi enu íjölmarig
ir, sem eiga að .sjá uum, aó
ákvæðum -iaga sé fframíylgt-
Sumir jafmvel i auðsföðiu fil þess
að dtema aðra fyrir sama afbrot
og þeir sjálfir voita að ífremja
réttíþessu. iHvilíkuT andskotí.
Og það í mestiu umíerðimnL JÞað
ættá að hen.gja þettta helvitis
pákk eins og það leggur s'ig.“
Hann faeinfi á sterklega .gr.eni-
greim ffyrir uitam g'In.g'gamm.
„Húm mundi þola hann þessi,“
.sagði hann um leið »g hann leit
á maminiiMii í .rúimiimtiL.
„Guð fajálpi þér,“ hrópaði
konan.
„TTarnim gerir það. Emgún
hætta á -öSru,“ svarað; iækrair-
inn. „En sem sagt.. Hann datt„
íleiðraði si'g í amdliifi og werður
oinSin'n jafegwSmr, þegar hamn
er búlnn að soffa úr sér. Eff
liainin á þá ékki vin i húslmu,
'dretekjur það, og dafibar miSaar
tröppurmaT afftor. En ég er far-
inn. Vertu sæl.*8
„Á ég ekki að borga þér?“
spurði konan.
„Nei. Algjör óþarfi. Ég áitti
leið framhjá," svaraði læiknir-
■inn og gekk til dvra. Læfcmir-
inn var þumgbrýnn, þegar við
gengum út að biinum.
„Og rann í snjónum," taut-
aði hann. „Að helvítið skyldi
ekki hálsbrjóta siig. Það hefði
verið landhreinsun."
„Varstu nú ekki fullharður
við konugreyið?" spurði ég.
„Ég harður. Nei. 1 svona til-
felium er maður aldrei nógu
haröur. Au’k þess er gott að
ausa úr sér annað slagið, þeim
mun rólegri er maður, þegar
þess þarf raur.vc ilega við.“
„En þú gazt að minnsta ko&ti
tekið borgiun," sagði ég.
„Ég þarf vist að þvo mér
mógu oft um hemdurnar án
þess.“
Ég bauð lækninum hsim, upp
á ltaffi. Hann þáði ,boði,S„ og
seni við sáfiMm þarma yfír kafffi
' faoltaiKiin, a-g rsedidMiim fíliásófiu,
kom dótt'ir mim l.tla grátamdi
inn. Or .smlskeTna á fimgri
kreisti hún einn og einn blóð-
dropa.
Lseknirinm .spratt upp. ,,Hver
ósköpim, faver ósköpin," hróp-
aði hann. „Komdu h-érna Ijúff-
an imín, komdu faérna, og
íræmdi skal laga þet.ta." Hin
hrjúfa rödd hans malaði, nú
eins og lækur í vorleyángtum.
Og inman litiliLar stumdar voru
þessi fimm áxa hmáita og hrossa
brestuxinn, sem v'ddi láta
faenigja heiztu góðtoorgara oikk-
ar, sokkin ni'ður í leyndardóma
Hjppokratesar, og vlrbasí tma
sér mætavel.
„SérJega viðffeMiant maður,
læknirinn," haffði önnur konan
SELgt-
„Afskaplega nærgsetinn lækn
ir,“ svaraði him.
Kannski sögðiu þær satt.
Björn f»órleifsson
. . . eða hvað?
Gefcuur það veiið 3>rottinun minn
að þn Iseyrir tál mín
er rödd mm svo hveli
og hávser
eða hvaS?
Er þér emnþá Drottinn minn
kunnugt um mína tilveru
kemurðu á mig auga
eða hvað?
Ég óttast
skal ég segja þér Drottimi minn
að Jnávaðiimit ffrá nmfferðimii
©g Miðairmm í fólJdnu
yfirgniaeffi wkM :mína
ég hverfi í mamngrúaim
rykið
neykinii
og óhroðaun
D.rotitinn minn
sénðu mig emn og heyrir
þrátt fyrir þetta allt
eða hvað?
14. mal 1972
LESBÓK MORGUNBLAÐStNS 5