Lesbók Morgunblaðsins - 14.05.1972, Qupperneq 10

ÞANNIG
KOMST ÉG
LÍFS AF
Hrakningasaga Juliane
Koepcke, sem lifði af
flugslys í Græna vítinu, einu
illfærasta svæði Amazon-
skógarins.
Einkaréttur — Niðurlag
Juliane Koepcke í Fucallpa ei'tir björerunina
Stúlkan, sem aldrei varð hrædd
Við sitjum ásamt Juiiane Ko-
epcíke í forskálan'um á bótel-
hýsi við Yarimacochavatnið,
skammt frá Pucalipa. Juliane
er kátari en biaðamaðurinn,
þvi að rétt áður en hún kom
hafði ég verið að elta kónguló
þama í hýsinu. Hún var á
stærð við stóran pening og eru
þá ótaldar löngu, loðnu lapp-
irnar — og enn er hún á sve:mi
einhvers staðar á næstu grös-
um.
Auk þess er ég bullsveittur,
en það er Juliane ek'ki og hún
er brosandi. Við eigum í stöð-
<ugri og vonlausri baráttu við
þessa óþolandi maðka og flug-
ur, en Juliane virðist akki
verða þeirra vör. Þegar só’in
sezt við vatnið og alls konar
óróvekjandi hljóð fara að heyr
ast úr skó’ginuim, segir hún: —
>ú veizt að stórborg er miklu
hættulegri en frumskógorinn.
Ég mótmæli þessu í huganum
— ég er búinn að sjá boa-
kyrkislöngu, tveggja metra
langa, og að gildleika á við
mannshandlegg. Kannski ligg-
ur hún einhvers staðar í myrkr
inu, hérna rétt fyrir utan.
Juliane hefur alltaf haft
gaman af hossinu í flug-
vélum. En varð hún ekki
gripin skelfingu á aðfanga-
dagskvöldið, þegar henni
var þeytt út úr vé’., sem hafði
sprungið á háa lofti, og vaKn-
aði síðan í frumsikóginum ? —
Nei, ekki verulega.
Hún varð ekki hrædd, er
hún á öðrurn degi frumskógar
göngu sinnar rakst á flugvélar
sæti með þremur dauðum
stúlkum í, en suðandi hræ-
flugur hömuðust. Hún
varð heidur ekki hrædd,
þegar hún sá risagamm-
ana og vissi þá, að þarna
skammt frá, í rökum skóginum
hiaut að vera fjöidi líka. Hún
varð ekki einu s;nni hrædd
þegar hún óð út í ána og sá
krókódilana.
Missti hún aldrei kjarkinn,
þegar hver dagurinn af öðrum
leið og hún var matarlaus og
ekki vottaði fyrir neinni mann
veru eða mannaubústað, né öðru
sem gæti gefið henni neina
von?
— Nú. . ég hugsaði bara: nú
jæja, í dag hef ég ekkert fund
ið, en líklega verð ég heppnari
á morgiun.
En þegar hún sá leitai-véiarn
ar — fékik hún þá einhverja
von, og missti hún hana svo aft
ur, þegar þær hurfu? — Ekki
verulega. Ég held ég hafi veif-
að til þeirra. Var það ekki
bjánalegt? Fluigmennirnir gátu
ekki einu sinni séð miig.
En þegar hún svo smám sam
an missti mátt og 50 f’.ugnaiirf-
ur voru að éta sig lengra og
lengra inn í holdið — þegar
hún var tvær nætiur í röð á
sama staðnum — að þvi er
henni varð siðar ljóst — og
'bólginn handleggurinn giidn-
aði enn, hélt hiún þá ekki, að
hún mundi deyja? — Nei,
hreint ekki. Jafnvel að ferða-
lokum, þegar skógarhögigs-
mennirnir fundiu mig, átti ég
enn eftir mátt i mér til að
þrawka tvo eða þrjá daga i við
bót.
Og þegar hana tók ioks að
svengja, eftir níu daga, sá hún
þá ekki i huganum kveijandi
sýnir, þar sem var matborð,
hnvkað alls konar réttum? Nei,
vitanlega ekki. Hún hugsaði
bara um samlokur með pyisu í
og smjöri.
Mánuði eftir flugsiysið var
Juiiane með háan hita. Lækn-
irinn var áhyggjufullur því að
margir mannanna, sem höfðu
farið á slysstaðfnn höfðu farið
að þjást af einhverjum duiar-
fullum sjúkdómi. En Juliane,
með brennheitt enni og g’er-
kennd augu, sagði. — Ég er
alls ekki með neitt þvi líkt.
Hitinn á svæðinu þar sem vél
in féll til jarðar, hafði komizt
yfir 30“ C, og rakinn hafði kom
izt upp í 100%, sem er ban-
vænt. — Hitinn lék mig
ekkert grátt. Ég gekk venju-
lega í skugganum, eða þá í
vatni. —-
Bitur þá kannski ekkert á
hana? Jú, hún kunni þvi iila
þegar blaðamenn „komu hing-
að eins og hraegámmar og skrif
uðu svo alla þessa vitleysu um
mig.“ En það sem hún þoldi þó
verst er það, að vegna sótthit-
ans og brotna viðbe’nsins hef-
ur hún ekki mátt fara aítur til
rannsóknarstöðvarinnar Pangu
ana, við Lluila-pichis-ána. Þar
hefur faðir hennar, dr. Hans-
Wilheim Koepcke, umhverfis-
fræðingur, ásamt konu sinni,
dr. Marie Koepöke (sem fórst í
fiugsiysinu), nafnkunnum
fuglafræðingi i Perú, verið ár-
um saman að rannsaka lifsskii-
yrði og hegðun dýra í regn-
skógum hitaheltisins.
Juiiane er ekkert áfjáð í að
taia um slysið og göngu sina
gegn um frumskóginn. En hún
taiar með ánægju um árin tvö,
sem hún var hjá foreldrum sín
um i rannsóknarstöðinni, svo
að segja á hala veraidar, i
fimm timburkofum í frumsíkóg-
imum.
Pöddur hafa falieg augu, seg
ir hún. Einu sinni, i Panguana,
var hún að skríða á f jórum fót-
um að leita að pöddum, þegar
húr. var ailt í einu komin aug-
liti til auglitis i svo s,em fets
fjarlægð við eitursiöngu. 1 ann
að sinn þegar móðir hennar var
að elta risavaxna svarta kóngu-
ló, sem hafði setzt að í bóka-
herberginu þeirra — með átta
lappir, hnefastór, og auk
þess eitruð —: þá voru þau öll
hiæjandi meðan á eitingaleikn-
um stóð. Hún hiær, er hún seg
ir: — í kofanum okkar er það
algengt, að kóngulær, leðurblök
ur og eðiur detti ofan úr loft-
inu niður á borðið hjá okkur.
Og hún hlær við tithugsunina
um öil þessi kvikindi á mat-
borðinu.
Juiiane viðurkennir, að hún
geti orðið hrædd — „en bara
stundum, og í rauninni mjög
sjaidan" — í stórborg, eða þeg
ar hún verður að fá sprautu
hjiá lækninum. Einu sinni þurfti
hún að fá 20 sprautur í röð,
við hitabeitis-sjúkdómi, sem af
myndar manninn en þennan
sjúkdóm fékk öll fjölskyidan
samtímis. „Ég kunni þessu ilia“
segir hún, og nú er hún að
minnsta kosti hrædd við allar
sprautur.
Jafnvel útförnustu frum-
skógamönnum á þessum haia
veraldar, undir trjánum eða á
bökkum ieirugu ánna, finnst
Juiiane vera hreinasta undur.
„Að sleppa ósködduð úr flug-
slysinu," segir til dæmis Clyde
Peters, „er i sjálfu sér krafta-
verk. En að ganga svo í niu
daga, ofan á allt annað, það er
varla hægt að trúa þvi.“
Clyde Peters, sem er háif-
fertugur maður með vaxtarlag
og nef hnefaleikamanns, veit
hvað hann synigur. Eftir að
Juliane fannst, stökk hann í
fallhlíf niður á slysstaðinn, til
þess að ryðja lendingarstað fyr
ir þyrlurnar. 1 stökkinu missti
hann rafmagnssögina sina og
ferðin misheppnaðist. Hann fór
svo einn sins liðs að leita að
þeim, sem kynnu að hafa iifað
siysið af. En þá villtist hann,
gat e'kki ratað á staðinn þar
sem hann hafði skiiið eftir
Frá skóladögnm í Lima. Juliane er í miðju í fremri röð. llún
hefur í hyggju aö nema dýraí'ræði í Þýzkalandi.
k
10 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS
14. maí 1972