Tíminn - 15.11.1968, Qupperneq 11

FÓSTUÐAGUR 15. nóveimber 1968.
TIMINN
11
DENNI
— Pabbi! Villi er þarna.
— Hvað ert þú að gera á rakara
DÆMALAUSI sl°,u'Tm‘!
Ráöleggingarstöö þjóðkirkjunnar
um tvjúskaparmál er að Llndar-
götu 9, 2. hæð. Viðtalstíml læknis
miðvikud. kl. 4—5. ViðtaLstimi
prests þriðjudaga og töstudaga kl.
5—6.
Kvenfélag Kópavogs
Mætum allair f Ásgrímssafni,
Bergstaðastræti 74, Laugairdaginn
16. nóv. kL 3.
Nemendasamband Löngumýrarskóla
miiTiniir á að fyrirhugað náiqaskeið
ttm val á snyrtivörum og meðferð
þeirra, hefst eftir miðjan nóvember.
Upplýsingair hjá Jóhönnu, sími
12701, Kristrúnu, sími 40042, Þuriði
frimi 32100, Láru, sími 30686.
SJÖNVARP
Föstudagur
20.00 Fréttir.
20.35 Árin og seglið.
Þessi fræðsluþáttur var
kvikmyndaður á sýningunni
íslendingar og hafið, sem
haldin var í Reykjavík í
vor og lýsir, eins og nafnið
bendir til, upphafi sjóferða.
Þetta er fyrsti þáttur af
þremur um íslendinga og
hafið Umsjón: Lúðvík
Kristjánsson.
20.55 Virginíumaðurinn.
Nýr myndaflokkur úr villta
' vestrinu. Aðalhlutverk: Jam
es Drury, Sara Lane, Doug
McClure, Charles Bickford,
Don Quine og Lee Cobb.
fsl. texti: Kristmann Eiðss.
22.10 Erlend málefni.
22.30 Dagskrárlok.
Laugardagur
16.30 Endurtekið efni.
Frost um England.
Skemmtiþáttur David Frost.
fsl. texti: Guðrún Finnboga-
dóttir. Áður fluttur: 6. okt.
1968.
17.00 Enskukennslan.
Leiðbeinandi: Heimir Ás-
kelsson. 32. kennslustund
endurtekin. 33. kennslu-
stund frumflutt.
17.40 fþróttir.
HLÉ.
20.00 Fréttir.
20.25 Hér gala gaukar.
Svanhildur og Sextett Ólafs
Gauks flytja skemmtiefni
eftir Ólaf Gauk.
20.55 Grannarnir.
(Beggar my Neighbour)
Brezk gamanmynd eftir Ken
Hoare og Mike Sharland.
Aðalhlutverk: Peter Jones,
June Whitfield, Reg Varney
og Pat Coombs. fsl. texti:
Gylfi Gröndal. ,
21.25 Síðasta brúin.
(Die Ietzte Brúcke)
Þýzk kvikmynd. Aðalhlút-
verkin leika Maria Schell.
Bernard Wikki, Barbara
Rútting. fsl. tezti: Guðrún
Finnbogadóttir.
23.15 Dagskrárlok.
gins- Falli ég, fær sá næsti hana.
— Hún er mér mjög kær, hélt
hann áfram, oft og lengi verið
mér griðarstaður, er ég hef leitað
friðar. Stundum sigli ég henni um
fjörðinn en hann þekki ég vel,
hef siglt um hann frá því að ég
var smá drenguir.
Hann hjálpaði henni út úr bíln-
um, og þau gengu niður bryggj-
una, þar sem lítill hraðbátur lá
bundinn.
Gamall maður, auðsjáanlega af
sígaunaættum, með rauðan höfuð-
klút, reis upp í bátnum og hjálp-
aði Lusiu um borð.
— Við látum bílinn vera þar
sem hann er, sagði Kasimir, þá
getum við notað hann þegar við
komum í land aftur.
— Ég vona að þér séuð orðin
svöng? Það er ég að minnsta
toosti.
— Ég er glorhungruð, viður-
kenndi Lusia. Ég fékk að vísu
smurt brauð í virkinu, en ég hafði
ekki lyst á því, né heldur vín-
inu sem mér var fært.
— Það hefur sannarlega verið
farið illa með yður, sagði hann.
Vélin fór í gang, og bátuiv
inn skar vatnsflötinn í átt að
snekkjunni. Þegar þau nálguðust
snekkjuna, sá Lusia áhöfnia á
þiljum. Kasimir kallaði eitthvað
til þeirra, á máli sem hún skildi
ekki. Kaðalstiga var rennt niður,
gamli maðurinn greip í endann
og hélt bátnum að. Kasimir hjálp-
aði Lusiu upp. ‘ og" fýígdr*'fast á
eftir. Lusiu gekk vel að komast
upp, og hún naut þess að finna
ferskt sjávarloftið lei'ka um vit
sér.
Hjálpsamar hendur lyftu henni
á þilfar, og Kasimir stóð við hlið
hennar. Hún horfði inn yfiir borg-
arljósin og flugeldasýninguna sem
þar stóð yfir. Glitrandi stjörnur
þutu upp á himinhvolfið, héngu
þar augnablik, sprungu svo í
neistaflugi . . Síðan sáust and-
litsmyndir, baðaðar kastljásum,
og Lusia gat auðveldlega greint
sitt andlit og Kasimirs.
Og þrátt fyrir fjarlægðina, gat
Lusia gert séi í hugarlund fögn-
urðinn er andl!t einvaldsins sást.
Samt var hann sagður óvinsæll,
og í kvöld hafði einhver reynt að
myrða hann. Það var eitthvað
skrítið við þetta, eitthvað ósam-
ræmi í þessu.
Hún fann handi hans á hand-
legg sér.
— Eigum við að koma inn,
spurði hann. Ef yður langar að sjá
flugeldasýninguna hefi ég mjög
gott sjónvarp hérna, og þar getið
þér fylgzt með öllu saman.
Efkki langaði hana sér-
staklega til að sjá sýninguna, en
hún fylgdist með honum inn í
lítinn bar, og áfram, þar til kom
að stiga. Stiginn var mjór. en
mjög haganlega gerður Handrið-
ið var fagurlega útskorið, og féll
sérlega vel inn í umhverfið. eð-
an við stigann var gangur og við
enda hans dyr Er dyrnar opnuð-
ust, blasti við stór káeta. búin út
sem setustofa. Þó ekki af þeirri
gerð sem venjulega er í snekkj-
um milljónamæringanna. Hér
hafði allt verið valið aí frábærri
smekkvísi, bannig að það félli
sem fagurlegast í víðarinnrétting-
una.
Lusia stóð og litaðist um áður
en hún settist bar sem hann
bauð henm. Hún sat undir opn-
um ferhyrntum ljóra og andvar-
inn lék um vanga hennar.
Kasimir rétti fram heilu hend-
ina, og hjálpaði henni úr slánni,
og lagði hana hjá henni.
— Ég er alveg sammála bíl-
stjóra yðar, sagði hún, þér ættuð
ekki að" reyna á handlegginn. Haf-
ið þér annars ómakað yður til að
lát læknir líta á betta?
Hann yppti öxlum.
— Þeir gerðu miklu meira úr
þessu, en ástæða er til. Þetta er
ekki svo alvarlegt. Þeir sótthreins
uðu sárin, gáfu mér svo sprautu,
og létu mig borða einhverjar
bragðvondar piHur- Þetta er allt
í lagi, sár hafa alltaf gróið svo
fljótið og vel á mér. Ég vildi bara
að þeir hefðu sýnt jafn mikla um-
hyggju fyrir sumum hraustu fé-
lögunum, sem börðust fyrir mig,
hvenær sem var, reiðubúnir að
fórna lífinu. En svona er það, hafi
maður vö'ldin, virðist líf manns
þýðingarmeira.
— En þér hefðúð getað látið
lífið, í kvöld, mótmælti hún.
— f því tilfelli, var einhver
skaði skeður? Maður kemur í
manns stað, kannski betri maður.
nóg er til af beim í landinu.
— En samt sem áður . . byrj-
aði hún, en hann stöðvaði hana
með því að bjóða henni sígarettu.
í þetta sinn þáði hún hana. Hann
kveikti í fyrir hana, og settist
síðan við hlið hennar á leður-
klæddan bekkinn. Hann ýtti á
bjölluhnapp, og einn af áhöfninni
kom inn. Hann færði þeim sval
iadi drykk, í háum döggvotum
glpsuip.
Sámræijur, þeirra gengu slitrótt.
Lusia hafði það á tilfinningunni
að hann vænti einhvers. Kannski
beið hann annarra gesta, en hann
hefði þó sagt, að hann vildi tala
við hana í einrúmi? Jæja nú var
tækifærið, varla var hann svo
hrifinn af samræðum hennar
núna. Alveg síðan að atvikið skeði
í óperettunni, hafði hún verið
eins og lömuð, svo tóm. Mest af
öllu langaði hana til að komast í
rúmið, og bara sofa. Bara að hnn
hefði heldur boðið henni út á
morgun. Hún litðist um. Nú kom
hún auga á málverk, í hinum
enda káetunnar. Málverkið var í
fullri stærð, af mjög ungri konu,
varla meira en 22ja, 23ja ára. Það
hlaut að hafa verið málað íyrir
nokkrum árum, að dæm eftir
sniði kjólsins.
Konan var ekki falleg, en al-
varlpgu dökku augun, voru stór
og áberandi. Döikkbrúnt hárið
bylgjaðist beint aftur frá sléttu
enni, og hendurnar fagurlega
formaðar .héldu á veldissprota al-
settum perlum. Varir konunoar
voru eins og bakgrunnur við bros-
ið, sem var það eftirtektarverð-
asta við málverkið Konan virtist
svo róleg og glöð. en samt sem
áður myndi Lusia ekki segja hana
hamingjusama Hún stóð upp og
gekk nær málverkinu.
— Vekur bað áhuga yðar?
spurði hann. — Hún lifir ekki
lengur. Hún var með mér í höf-
uðborginni, pegar kommúnistar
tóku völdin- Er ég var settur i
falgelsi, létu beir hana í triði,
þvi að hún var með barni. og
hér er litið á hvert eitt ófætt
barn. sem mögulegan hermann.
Hún afbar ekki aðskilnaðinn. né
allt hið illa sem hún komst ekki
hjá að sjá. Hún missti fóstrið og
dó.
— Var hún konan vðar? spurði
Lusia.
— Já, veslings litla Mireille.
Kona, sem 4g sízt hefði átt að
velja mér sem eiginkonu. Því
að ég var ævintýragjarn. og óðfús
á að gripa tækifærin. En hún var
allt öðruvísi. Hún hefði betur gifzt
manni, sem gat fært hénni kær-
leiksríkt og rólegt líf, eins og
hún hafði vanizt. En við vorum
hamingjusöm, svo lengi sem það
varði, mjög hamingjusöm. Ég veit
ekki hvernig það hefði verið núna,
líklega hefði ég verið skilinn við
hana fyrir löngu.
— Ó nei, sagði Lusia. — Ekki
ef þér virkilega elsikuðuð hana, og
voruð fús á að fórna hluta af
lífi yðar vegna hennar.
— Það fer nú eftir því hvaða
hluta, og ég er hræddur um að
það hefði aldrei gengið. Nei, það
er víst bezt eins og komið er.
Þótt ég væri ekki hjá henni, síð-
ustu stundirnar er mér sagt að
hún hafi verið hamingjusöm. Hún
var jörðuð við bústað minn uppi í
fjöllunum.
Þótt ég væri flóttamaðuir, og fé
lagt til höfuðs mér, lögðu vinir
mínir sig í þá hættu áð jarðsetja
hana þar.
— Já, en jafnvel harðsvírustu
stjórnir, sétja sig ekki á móti
sMku, sagði Lusia.
— Fólk hefur verið hengt eða
skotið fyrir minna, og þeir sem
réðu þá í Legin, hefðu með stök-
ustu ánægju gripið hvert tækifæri
til að handfjalla vini mína, á
sinn hátt.
Hann þagnaði aðeins, spurði síð-
an rólega:
— Ungfrú Lusia, hvernig gátuð
þér fengið af yður að láta blanda
yður inn í þetta morðsamsæri á
mér?
II.
Lusia sneri sér snöggt við og
leit í augu hans, náföl í framan.
— En ég hafi ekki verið við
riðin neitt samsæri, andmælti hún
— Eg er listamaður, ekki laun
morðingi. Það eina er mig skipt
HLJÓÐVARP
Föstudagur
7.00 Morgunútvarp: Veðurfregnir
12.00 Hádegisútvarp. Dagskráin-
13.15 Lesin dagskrá næstu viku.
13.30 Við vinnuna: Tónleikar.
14.40 Við, sem heima sitjum:
15.00 Miðdegisútvarp: Fréttir. Til
kynningar. Létt lög:
16.15 Veðurfregnir.
Klassisk tónlist.
17.00 Fréttir.
íslenzka tónlist.
17.40 Útvarpssaga barnanna: Á
hættuslóðum i ísrael, eftir
Káre Holt. Sigurður Gunn-
arsson les (6)
18.00 Tónleikar Tilkynningar.
18.45 Veðurfr. Dagskrá kvöldsins,
19.00 Fréttir Tilkynnmgar.
19.30 Efst á baugi. Tómas Karls-
son og Björn Jóhannsson
fjalla um erlend málefni.
20.00 Sönglög eftir Heise og
LaneeMuIler.
20.30 Öryrkjar og atvinnulífið.
Kristinn Björnsson sálfræð-
ingur flytur erindi um end-
urhæfingu
20.50 Bach Haydn og Bartók.
21.30 Útvarpssagan: „Jarteikn*
eftir Veru Henriksen. Guð-
jón Guðjónsson les (10).
22.00 Fréttir.
22.15 Veðurfregnir.
Heyrt. en ekki séð. I»étur
Sumarliðasoii flytur ferða-
min.nnffat eftii Skúla Gllð-
jónssnr á tiótnnnarstöðum
(9)
22.35 Kvöldhijómleikar Frá Tón-
iistarhátíðinni í Prag.
23.10 Fréttii f stuttu máli.
Dagskrárlok.