Vísir - 16.10.1978, Blaðsíða 9

9
vfsm
Mánudagur 16. október 1978
LEvrsmÆm
SNiom^m
IBLÁU DENIM OG FLAUELI
/UvOnigaltobuxur
Levi’s
LEVIfS EÐA EKKERT
Varist eftirlíkingar
Lougavegi 37 Laugavegi 89 Hafnarstrsti 17
12861 13008 Í33Ö3
Glerougnadeildin
Austurstræti 20 —Simi 14566
kröftum á hemlana 90 metra frá
hindruninni, en vegna þess að
nýju griphemlarnir sáu um að
hjólin læstust ekki föst, hægði
billinn mun betur á sér en svarti
Benzinn.
Þremur billengdum frá hindrun
lagði bilstjórinn á þeim hvita ein-
faldlega á stýrið um leið og hann
stóð af öllu afli á hemlunum, og
sjá»honum tókst auðveldlega að
sveigja fram hjá hindruninni, án
þess að hjólin skrikuðu.
Ótrúlegt- en engu að siður staö-
reynd.
Dýrir, en geta borgað sig.
Um árabil hafa griphemlar á
flugvélum hjálpað flugmönnum
við að stytta hemlunarvegalengd
flugvéla á hálum brautum og
aukið öryggi um leið og komið
hefur verið i veg fyrir slit og jafn-
vel eyðileggingu á hjólbörðum,
þvi að ekki þarf nema eina nauð-
hemlun með hjólin læst til þess að
1 eyðileggja dýran barða.
Nú geta þeir, sem kaupa dýr-
ustu Benz-gerðina, lika keypt sér
þetta öryggi.
En það er dýrt, aö minnsta
kosti ennþá. Griphemlarnir
myndu hækka verðið á Mercedes-
Benz 450 SEL 6,9 um hálfa milljón
króna hér á Islandi.
Þeir eru dýrari en sjálfskipting.
En þeir geta lika sparað mikið.
Ef svona bil er nauðhemlað á 170
kilómetra hraða og hjólin látin
læsast föst, getur ein hemlun leitt
af sér meira en hálfs sentimetra
djúpt far i barðann.
Og fjögur stykki af þeim á
Benzinn geta kostað allt að 250
þúsund krónur.
Þvi miður telja Benz-sérfræð-
ingarnir ekki mögulegt að lækka
verðið að ráði á grip-hemlunum,
jafnvel þótt reiknað sé með, að
tæpur helmingur þeirra, sem
kaupir dýrustu gerð af Benz,
kaupi bilinn með hinum nýju
hemlum. En griphemlarnir verða
ómetanlegir, þar sem oft er hálka
og hratt er ekið.
Auðvitað koma þeir ekki i veg
fyrir, að billinn geti skrikað út á
hlið, ef of krappt er beygt.
Og þeir eru hefndargjöf, ef öku-
maðurinn hyllist til að aka ógæti-
legar en fyrr, þeirra vegna.
En að öðru jöfnu geta þeir spar-
að stórfé, jafnvel þótt þeir komi
ekki að notum nema á 5000 kiló-
metra fresti. Og þeir geta bjargað
fleiru, þvi sem ekki verður metið
til fjár-mannslifum.
Arftaki Mini i dulargervi. Það fullyrða breskir bilaljósmyndarar,
sem tóku þessa mynd.
verði undir i samkeppninni sé að
sameina þær frönsku Renault-
verksmiðjunum eða itölsku Fiat-
verksmiðjunum.
Það er álit þessara fróöu
manna, að samsteypa framleið-
enda þurfi að smiða minnst eina
og hálfa milljón bila á ári til þess
að geta staðið sig. Segja þeir, að
ekki þýði að einblina á það, aö
British Leyland hafi verið i tækni-
legri forystu fyrir tuttugu árum,
þegar verksmiðjurnar séttu Mini
á markað og siöar smábila, þró-
aða upp úr honum. Það sé tim-
anna tákn, að verksmiðjan hafi
ekki getu til þess að koma fram
með arftaka Mini, svo mikið
tæknilegt og fjárhagslegt átak
þurfi nú til þess. British Leyland
sé merk fjölskylda, en engin ætt
lifi, nema séö sé til þess, aö hæfir
erfingjarkomi fram á sjónarsvið-
ið.
Þarf Leyland að giftast Renault
eða Fíat til þess að eignast
arftaka Mini'?
Ef eitthvað er á niðurleið
í Bretlandi, er það bila-
f ramleiðslan. Erlendir
bílaframleiðendur selja æ
f leiri bíla þar, og það er af,
sem áður var, er Bretar
framleiddu nær alla bíla
sina sjálfir og fluttu auk
þess grimmt út. Nú er svo
komið, að þeir framleiða
varla helming þeirra bíla,
sem seldir eru nýir í land-
inu.
A sinum tima tóku Chrysler-
verksmiðjurnar að sér Rootes-
bilaverksmiðjurnar, en nú er búið
að selja þær Peugeot og Citroen. 1
Loksins var þó hægt að flytja eitt-
hvað út, sögðu skopteiknarar
í bresku blaðanna. Og nú ku stolt
breskrar bilaframleiðslu British
Leyland, siðasta vigi sjálfstæðrar
breskrar stórframleiðslu á bilum,
i þann veginn að falla i valinn.
Sérfræðingar segja, að eina leiðin
til þess að forðast það, að þessar
verksmiðjur dragist aftur úr og