Pressan - 11.04.1991, Side 4

4
FIMMTUDAGUR PRESSAN 11. APRIL 1991
Þaö telst einnig til stór-
tíðinda að nú er útlit fyrir
að í fyrsta skipti í 10 ár
komi ekki út plata með
ÁSBIRNI MORTHENS,
öðru og hinu nafni
Bubbi. Bubbi hefur und-
antekningalaust komið
með eina stóra plötu á
ári síðan hann hóf feril-
inn en nú á að vera hlé.
Hléð ætlar hann meðal
annars að nota til að
semja Ijóðabók. Þá er
hugmyndin að gefa út
síöustu plötu hans, Sög-
ur af landi, á ensku og
fylgja því síðan eftir með
hljómleikaferð um Norð-
urlöndin.
Nú fer aö styttast í stóra
daginn í Róm, 4. maí,
þegar urslitin verða
kynnt í söngvakeppni
evrópskra sjónvarps-
stöðva. Mikill viðbúnað-
ur er hjá íslenskum
hljómlistarmönnum og
útgefendum vegna
keppninnar. Steinar og
p.s. músík hafa undirbú-
ið sig og gert samninga
erlendis um útgáfu á
Nínu, lagi EYJÓLFS KRIST-
JÁNSSONAR. Lítil plata
með laginu, sungnu á
ensku, mun vera á leið-
inni út víða um Evrópu.
— Og ef vel gengur er
stór plata tilbúin.
Þórey Vilhjálmsdóttir er 18 ára stúlka úr
Kópavoginum. Hpn er í Versló og sýnir
þar aö auki fyrir Islenskar fyrirsætur og
hefur afgreitt lítillega í versluninni 17.
Þórey er Ijón og er þar að auki á lausu.
Hefur þú lesiö biblíuna? „Já, eitthvað af
henni."
Hvaö gerir þú á sunnudagsmorgnum?
„Sef út og horfi á vídeó."
Hefur þú komið til ísafjaröar? „Já, þegar
ég var tveggja ára."
Gætir þú hugsað þér aö reykja hass?
„Nei, ég held ekki."
Hvaö ætlar þú aö giftast oft? „Þrisvar."
Klæðiröu þig eftir veöri? „Nei, ekki allt-
af."
Syngur þú í baöi? „Nei, ég geri fjöl-
skyldu minni það ekki."
Sefurðu í náttfötum? „Nei."
Hvaða ilmvatn notar þú? „Kenzo."
Ertu morgun- eða kvöldmanneskja?
„Kvöldmanneskja."
Ferðu ein í bíó? „Nei, aldrei."
Á hvaða skemmtistaði feröu? „Casa-
blanca."
Trúiröu á ást viö fyrstu sýn? „Nei."
En líf eftir dauöann? „ Já, ég er alveg viss
um að það er til."
Ertu daðrari? „Já, svolítill."
Hvers konar gæjar eru mest kynæs-
andi? „Þeir sem eru með stinnan rass og
eru herramenn."
Hvað borðar þú í morgunmat? „Cheeri-
os og banana."
Hvaö langaði þig að verða þegar þú
yrðir stór? „Flugfreyja og hjúkrunar-
kona."
Hvaða hæfileika vildirðu helst hafa?
„Mig hefur alltaf langað til að geta spilað
á píanó."
Hvort finnst þér betri hamborgari eða
pitsa? „Pitsa."
Hugsar þú mikið um í hverju þú ert?
„Já, heilmikið."
Gætirðu hugsað þér að búa úti á
landi? „Nei, mér finnst það
ferlega ósjarmerandi að búa þar sem
er lítið af fólki."
Ertu hrædd við einhver dýr?
„Kóngulær."
Segir þú oft brandara? „Nei, ég
kann svo fáa."
Kanntu að elda? „Ég kann að
sjóða egg og kartöflur en lítií
meira en það."
Ferðu oft í megrun?
„Nei, mætti fara oftar."
Vændiskonubuxur úr innkaupapoka
Halda þær virkilega að
þær séu sexý stelpurnar í
svona efnislitlum buxum?
Eða er það ímyndun fata-
hönnuðarins Alaia? Takið
annars eftir efninu í pjötl-
unum, það er rauðköflótt
(þó það sjáist ekki í
svart/hvítu) eins og gam-
aldags borðdúkur. Þetta er
sama munstur og er á pok-
unum hjá Tati, ódýrustu
fataversluninni í Frakk-
landi. Mynstur sem hefur
heillað fleiri en Alaia, því
bandaríski listamaðurinn
Julian Schnabel ku hafa
greitt Tati fúlgur fyrir Ieyf-
ið til að nota það sem bak-
grunn í nokkur verka
sinna.
Hefði Alaia annars ekki
verið óhætt að bruðla að-
eins meira með efnið?
Svona vændiskonulegur
klæðnaður gerir karl-
menn víst frekar vand-
ræðalega en að þeir falli
umvörpum flatir fyrir
meyjunum.
Sannkristnir þungarnkkarar
I POKAHORNINU
Draugasaga
Nú fiska ég draugasögu upp
úr pokahorninu. Hún er eng-
inn skáldskapur heldur sönn.
Þá er fyrst aö nefna að ég er
haldinn veikleika sem mun
víst vera kominn langt með
að ríða öllum helstu sögu-
stöðum heims að fullu. A
ferðalögum mínum til ann-
arra landa hef ég alltaf laum-
að i vasann einu og öðru til
minja. Þetta er mikill ósiður.
Á skrifborðinu mínu stendur
t.d. bútur úr steinrunnu
grísku tré. Ég hafði þetta
heim með mér þótt leiðsögu-
maðurinn gæti þess að við
lægi stórsekt eða jafnvel tukt-
húsvist upp á þrumara og
feta-ost sem þarlendir éta.
Kona sem ég kannast við,
arkítekt, skrapp til Egypta-
lands með skóla sínum þegar
hún lauk námi. Ég bað hana
að hafa með heim handa mér
stein úr Keóps-pýramídan-
um. Keóps-pýramídinn er
stærsti pýramídi í heimi og
maður skyldi ætla að af nógu
grjóti væri að taka. En hinum
4.500 ára gamla pýramída
hlýtur að vera afar sárt um
steinana sína. Morguninn eft-
ir að konan kom heim til ís-
lands færði hún mér steininn
í hasti og var brugðið. Hún
haföi ekkert sofið um nótt-
ina. Hún var nýháttuð þegar
hún sá hreyfingu frammi á
ganginum. Á sömu stundu
færðist yfir hana lömunar-
ástand svo hún fékk sig
hvergi hrært. Inn á gólfiö
gengur Egypti í fornum bún-
ingi og starir á hana haturs-
fullur. Þessi sýn varði til
morguns. Alla nóttina stóð
hann á gólfinu hreyfingarlaus;
og hvessti á hana augum. í
dögun hvarf hann og hún
fékk aftur máttinn.
— Hér er steinninn þinn úr
Keóps-pýramídanum, sagði
hún og lagði í lófa minn Ijós-
gulan grjótklump. Ég tók
mátulega mikið mark á sög-
unni hennar.
Ég stóð í framkvæmdum á
þessum tíma. Var að stand-
setja gamalt hús. Nú bregður
svo við að yfir mig dynur sú
mesta óláns alda sem ég hef
frétt að hrjáð hafi einn mann-
ræfil. Og kvelur þó margt
húsbyggjendur. Allt sem farið
gat úrskeiðis fór á versta veg.
Ég nenni ekki að tína það allt
saman til. Ég get nefnt sem
dæmi að ég þurfti að láta
ryðja til grjóti og pantaði ýtu.
Þegar ýtustjórinn kom varð
mér að orði: Jæja félagi, búðu
þig undir vesen. Hér hefur
allt staðið á haus undanfarna
daga. Ekki veit ég hvernig á
því stendur. En ég er illa svik-
in ef ýtan þín bilar ekki í dag.
Ýtustjórinn sagði; hafðu
engar áhyggjur af því meist-
ari. Hún var að koma úr
general klössun. Hann stökk
um borð og byrjaði að ýta.
Ekki hafði hann nema rétt
velt við hnullungi þegar ógn-
ar brestur heyrðist. Ýtustjór-
inn hoppar út, kíkir undir og
segir furðulostinn; noj, noj,
noj. Nú á ég ekki krónu. Hér
er brotið stykki. Og það er
ekki til varahlutur í landinu
vegna þess að þetta stykki á
alls ekki að geta brotnað.
Þegar ég kom inn tók ég
eftir því að steinninn úr pýra-
mídanum var sprunginn í
tvennt. Mig fór að gruna að ef
til vill væri fótur fyrir sögu
vinkonu minnar. Ég flutti
brotin tvö út i skiír þar sem ég
geymi garðverkfæri.
Nokkru síðar kom i heim-
sókn bóndi að norðan og
kona hans. Hann spurði tíð-
inda. Ég sagði mínar farir
ekki sléttar af viðureign við
pýramída. Hann hló að. Ég
gaf honum steininn. Hann
þáði með þökkum. Ekki var
konan hans jafn hrifin.
Líður nú og bíður. Kvöld
eitt hringir síminn. Á hinum
endanum er norðankona.
— Þakka þér kærlega fyrir
steininn úr pýramídanum
mikla, segir hún. Hér hefur
enginn friður verið í þessu
húsi sem áður var svo frið-
sælt. Fé liggur dautt á tvist og
bast um fjárhúsið. Bóndi
minn er mikill fjallagarpur
eins og þú veist. Nú hefur vél-
in í fjallabílnum brætt úr sér í
tvígang. Og ekki nóg með
það. Besti reiðhesturinn okk-
ar skar sig í munni og það er
engin leið að græða sáriö.
Nokkru síðar hringdi ég
norður til að spyrjast fyrir um
hrossið. Ja, það varð ekki hjá
því komist að fella hestinn,
segir hún. — Viltu ekki senda
mér steininn, segi ég. — Nei,
hér er allt með kyrrum kjör-
um sem stendur, segir hún.
Ég fékk mér fóðrað umslag á
pósthúsinu og skrifaði á
ensku utan á: Til umsjónar-
manns Keóps-pýramídans,
Kaíró, Egyptalandi. Ég lét
með bréf og bað um að stein-
völurnar tvær yrðu lagðar
aftur í pýramídann áður en
fleiri egypskar plágur gengju
yfir heimili mitt.
Og hér lýkur þessum stutta
frásöguþætti af steinvölu úr
Keóps-pýramídanum sem fór
í íslandsför en komst aftur
heim þó í tvennu lagi væri.
Ólafur Gunnarsson
Það fer víst stundum um
sannkristna menn þegar
þeir sjá og heyra í þunga-
rokkurum. Leðrið, hárið
og tónlistin hljómar bara
alls ekki eins og kirkju-
klukkur fyrir suma þá sem
telja sig með kristna trú á
hreinu. Á köflum er eins
og um trúarbragðastyrj-
öld sé að ræða og maður á
allt eins von á að einhver
verði brenndur.
„Þetta er nú allt einhver
misskilningur. — Við erum
bara að flytja tónlist sem við
höfum áhuga á.“ sagði Guð-
mundur Þórir Sigurðsson
bassaleikari í einni þyngstu
þungarokkhljómsveit lands-
ins, Bleeding Volcano. Þar er
leðrið ekki sparað. Sveitin er
tiltölulega nýlega komin á
skrið en hefur þegar vakið
nokkra athygli fyrir þróttmik-
inn tónlistarflutning og glæsi-
legt þungarokkara útlit.
En af hverju gerast menn
þungarokkarar? „Músíkin.
Þetta er nokkurs konar lífs-
máti ef það er þá hægt að út-
skýra þetta," sagði Guðmund-
ur. Með honum í eldfjalla-
hljómsveitinni eru Hallur Ing-
ólfsson trommuleikari, Sig-
urður Gíslason gítarleikari og
Vilhjálmur Goði Friðriksson
syngur. Og hvar æfir hljóm-
sveitin? Jú, auðvitað í Tog-
hleraverksmiðju Jósafats
Hinrikssonar — þar eru
nefnilega engir nágrannar.