Vísir Sunnudagsblað

Ulloq
Ataaseq assigiiaat ilaat
Saqqummersitaq pingaarneq:

Vísir Sunnudagsblað - 14.05.1939, Qupperneq 4

Vísir Sunnudagsblað - 14.05.1939, Qupperneq 4
4 VlSIR SUNNUDAGSBLAÐ Alt hafði gengið vel á ferð okk- ar, nema livað stjórnandi veðra og vinda hafði ekki gert við okkur neinar gælur fram til þessa. En nú var öllum áhyggj- um lokið. Sólin skein og við brostum móti henni, eins og lít- il hörn. Leið okkar lá vfir heiði; eina af þessum vestfirsku heiðum, sem oft og tíðum eru stóreflis fjöll. Við vorum lcomnir upp í efstu sneiðingana og hlésum þungan. „Hér hvílum við okkur“, sagði eg. Við námum staðar, gengum út af veginum og settumst niður í svolitla grasigróna laut. Drjúg- ur tími leið án þess við mæltum orð frá vörum. Loks tók mér að leiðast þögnin og sagði: „Þú svafst heldur fast í nótt. Eg ætlaði varla að geta vakið þig. Dreymdi þig eitthvað merkilegt?“ Þögn. — „Máske hefir þig verið að drcyma um dúfuna“, sagði eg aftur. Ekkert svar. Mér varð litið til haka, yfir bygðina, sem við vorum að lcveðja. Fjörðurinn blasti við í allri sinni dýrð, baðaður í sól- skini. Sannarlega var það fögur sjón. „Er 'þetta ekki dásamlegt?“ sagði eg. Sama þögnin. „Hvað gengur að þér, mað- ur? Ertu heyrnarlaus eða mál- laus? Þú gegnir engu sem ég segi.“ Mér var farið að renna í skap. „Uss, vertu ekki að trufla mig, eg er að yrkja.“ „Yrkja? Það er líklega skáld- skapur í lagi.“ „Eg er að yrkja um-liana, ást- ina mína, dúfuna.“ „Þá var varla von að þú færir að ansa mér“, svaraði eg í miðl- ungi blíðum tón. „Viltu heyra byrjunina? Það eru ekki komnar nema tvær hendingar.“ Ilann strauk hendinni um ennið, lagaði á sér bakpokann og sagði svo með hátíðlegri rödd: „Þú komst eins og leiflur um niðdimma nótt og namst mig úr rökkursins veldi------“ „Ertu ekki búinn með meira?“ spurði eg. „Nei. Það er að segja, þriðju hendinguna vantar enn þá, en sú fjórða á að vera svona: „og fórst um sál mína eldi.“ „Þetta verður bærilegt kvæði“, svaraði eg. „Þú ferð bráðum að slaga hátt upp i Símon Dala- skáld“. Vinur minn ansaði engu. — Hann var niðursokkinn í skáld- skapinn á ný. Við héldum áfram ferð oklc- ar eins og leið lá. Um miðaft- ansleytið vorum við komnir niður til sævar og fengum okk- ur flutta norður yfir fjörðinn. Þar ætluðum við að gista á ein- hverjum bænum um nó'ttina, liina síðustu á ferðalaginu. Eftir var að eins að yfirstíga eina heiði og þá var maður kominn lieim. Klukkan var um átta, þegar við komum að heldur óárenni- legri gaddavírsgirðingu. Við settum það þó ekki fyrir okkur, heldur klifruðum ■ yfir hana. Þegar yfir lcom, vorum við staddir^á túni og á móti okkur blasti snotur og vinalegur bær, með grænmáluð þil. Tveir hundar komu hlaup- andi út á hlaðið og tóku að gella i ákafa. Rélt á eftir birtist ein- liver mannvera í hæjardyrun- um. Ilún var með fötu i hendi og slöngvaði henni í átlina til hundanna um leið og hún liasl- aði á þá. Manneskja þessi var klædd bláum nankinsbuxum og mórauðum vaðmálsjakka, sem auðsjáanlega var altof stór. Þrátt fyrir búninginn komumst við lielst að þeirri niðurstöðu, að þetta væri slúlka, en ekki karlmaður. Nú vorum við komnir lieim undir sundið milli skemmu og bæjar. Kvenmað- urinn liafði komið auga á oklc- ur, snerist þegar á hæli og hvarf •eins og byssubrend austur fyrir bæinn. „Hún er líklega á leið í fjós- ið, til að mjólka kýrnar“, sagði vinur minn. „Já, ekki væri það amalegt, að fá spenvolga nýmjólk til að svala þorstanum. Við börðum að dyrum. Það leið dálítil stund uns liurðin opnaðist og út kom roskinn karlmaður, með þykkan, úfinn hárlubba og brúnleitt yfirvara- skegg. Þetta var liúsbóndmn. Við bárum upp ei-indið án nokkurs formála. Væri nokkur möguleiki á því að fá keyptan kvöldmat og gistingu yfir nótt- ina? Bóndi kvað hvortlveggja velkomið, ef við gætum gert okkur það að góðu, sem hægt væri að láta í té. Síðan var okk- ur boðið lil stofu. Bóndi var skýr og skrafhreif- inn. Hann vildi tala uin alla skapaða lxluli, en einkum þó pólitík. Leið ekki á löngu fyr en við vorum komnjr út í ákafar samræður um lýðræði og ein- ræði. En eftir að hafa komist að þeirri niðurstöðu, að naz- ismi og kommúnismi væri sami grautur í sömu skál, skrapp bóndi fram. Hann kvaðst ætla að vita, hvort lil væri nokkur ætur biti i kotinu. Að vörmu spori kom hann aftur og fór ;i ný að tala um Hitler og Musso- lini og Stalin. Þegar umræðurnar um lim stórpólitísku mál liöfðu aftur náð hámarki sínu, var stofu- liurðin opnuð og dóttir bónda birtist í dyrunum. Það var auð- sjáanlega sama stúlkan og liafði verið að fara í fjósið, þegar við komum heim að bænum kvöldið. Nú var hún búin að skifta um föt og var komin i Ijósan sumarkjól. Hún heilsaði okknr dálítið feimnislega og fór svo að breiða dúk á borð. Þetta var ósköp geðug stúlka, stillileg í framkomu, með snoturt andlit og alls ekki ólaglegt vaxtarlag. Yið fengum þarna góðan og kjarnmikinn sveitamat. Bóndi var liinn prýðlegasti gestgjafi og liélt uppi fjörugum samræð- um meðan á borðlialdinu stóð. Var liann að lokum farinn að ræða við mig af miklum ákafa um húskap og jarðabætur. Vin- ur minn lagði sjaldan orð í belg, eftir að umræðurnar snérust inn á þær brautir, enda skorti liann víst bæði þekkingu og á- liuga fyi-ir búvísindum. Loks barst talið að kornrækt og möguleikum fyrir lienni hér á landi. Ivvaðst bóndi einmitt vera að gera tilraunir í þvi efni, og liauð okkur út með sér til að skoða akurinn. Eg ]iáði boð hans með þökkum, en vinur minn sat sem fastast og þóttist vera niðursokkinn í að lesa mánaðargamalt dagblað, sem hann liafði fundið einliversstað- ar í stofunni. Eg dvaldi góða stund úti með hónda. Ilann var auðsjáanlega framfaramaður í búskap og liafði margt að sýna og frá mörgu að segja. Það var orðið áliðið kvölds, þegar við héldum aftur til bæjar, og auðsjáanlega komið fram yf ir venjulegan háttatíma. Bóndi vísaði mér til slofu og sagði, að þar mundi okkur ferðalöngunum hafa ver- ið búinn næturstaður. Síðan bauð liann góða nótt. Eg opnaði ■stofudyrnar með mestu varúð, til að vekja ekki félaga minn, ef hann skyldi vera sofnaður. En það var ekki því að heilsa. Úti við gluggann stóðu tvær mannverur og hölluðust i- skyggilega mikið livor upp að annari. Þetta var vinur minn STRANDFÖT. Sérkennileg og snotur strand- föt, sem farin eru að liðkast á baðstöðunum í Florida strandföt af þessari gerð kom- ust.þar í tisku s.l. velur. Mynd- in er tekin í Florida, á Palm Beacli og er af dóltur eins mil- jónamæringsins, en amerískt auðmannafólk flykkist til Palm Beach á vetrum. og heimasælan í húsinu. Þau héldu á bók á milli sín og liann var að lesa eitthvað fyrir liana, sem mér heyrðist vera róman- tískt ástaljóð. Það var ekki laust við að eg findi til samviskubits jTir að trufla þessar skáldlegu sálir í bugleiðingum þeirra. Eg ætlaði ]iví að taka það ráð, að snúa við í dyrunum og forða ntér út í opinn faðm sumar- næturinnar. En eg varð of seinn. Stúlkan bafði tekið eftir því að einhver opnaði liurðina. Hún leit upp, hálf-trufluð, og snéri sér frá glugganum. „Almáttugur, hvað er eg að hugsa? Það er víst orðið voða framorðið?“ sagði hún og flýtti sér svo mikið út úr stofunni, að hún gleymdi að bjóða okkur géiða nótt. „Jæja, kannske það“, sagði eg í stríðnisróm við félaga

x

Vísir Sunnudagsblað

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.