Vísir Sunnudagsblað - 22.02.1942, Blaðsíða 1

Vísir Sunnudagsblað - 22.02.1942, Blaðsíða 1
wmmm- 1942 Sunnudaginn 22. febrúai* 1. blaö Nnga úp $andgerði. Sandgerði, Iiið fiskisæla sjó- þorp Suðurnesja, lelur fáa ibúa, en kemur mjög við atvinnu- sögu landsins og er mörgum kunnugt vel vegna verstöðv- anna er verið hafa þar um langan aldur. Mörgum fiskugganum hefir fleygt verið á land i Sandgerði, og margur örþreyttur sjómað- urinn röltir frá bátnum sínum upp að næsta verzlunarhúsi og kaupir þar öl og vindlinga sér til hressingar áður en lagt er af stað i næsta róður, Staðnæmist bann þá stundum við búðar- gluggann með sjópokann i ann- ari hendinni og vindlinginn í hinni, og starir hugsi nokkura stund. Það eru ekki olíustakkarnir, vettlingarnir eða matarílátin er vekja athygli hans, heldur höf- uðkúpur tvær, er mæna holum augnatóttum út á hafið, lífæð lands vors o'g vöggu sjómanns- ins, er hann hvorttveggja í senn óttast og þráir. Hinum unga sjómanni fljúga þá i hug hætturnar, er starfi hans fylgja, en jafnframt finn- ur hann, að hann er tengdur hafinu órjúfandi böndum. Gunnreifur leggur hann frá landi á nýjan leik og hræðist hvergi, því hann þekkir hafið. Það er að vísu~ dutlungasamt, en það á í fórum sínum ótæm- andi auðæfi handa vöggubörn- um sínum, sjómönnunum, er frá barnæsku bera óslökkvandi þrá i brjósti sér til hafsins, þrá, sem fylgir þeim út yfir gröf og dauða, eins og sagan um höfuð- kúpurnar sýnir okkur. Höfuðkúpur þessar rak á land i Sandgerði fyrir nokkur- um árum. Eigi var mönnum kunnugt um uppruna þeirra, en þess var til getið, að þær væru jarðneskar leifar sjódrukkn- aðra manna. Einhverjir tóku höfúðkúpurnar úr fjörunni og báru á land. Var þeim lítil hirðusemi sýnd og eigi voru þær grafnar í jörðu niður eða veittur annar veglegri "umbún- aður. Leið nú svo nokkur tími, að höfuðkúpurnar þoldu mis- jafna meðferð innan um alls- konar skran í vörugeymsluhúsi. En "er frá leið þóttust menn verða ýmiss varir í sambandi við höfuðkúpurnar, einkum þeir, er berdreymir og skyggnir eru kallaðir, en fálega var þvi tekið af öðrum, er ekkert dreymdi og ekkert sáu og eigi kváðust trúa á svipi eður aftur-' göngur. Hina draumskýrari menn dreymdi titt, að til þeirra kæmu menn tveir, er báðu þess, að eigi væri svo hraklega farið: með höfuðbein þeirra sem ver- ið hefði. Eigi kváðust þeir óska Eftir Pál Pálsson. „Það eru ekki olíustakkarnir, vettHngarnir eoa matarílátin, er vekjá:. athygli hans, heldur höfuðkúpur tvær, er mæna holum augnatóttum út ,á hafiö ......". \ að vera grafnir i moldu, en vildu gjarnan hvíla einhversstaðar þar, er sæi á sjó fram. Er frá leið, tóku draumar þessir að ágerast, og báðu hinir Játnu sæfarar stöðugt um það sama, að peim væri eigi meinað að horfa út á hafið. Kom það nú fyrir, að menn þóttust verða reimleika varir í vörugeymsluhúsinu og þar i nánd, einkum er nátta tók. Gerðust nú margir atburðir undarlegir og þar kom um sið- ir, að eigendaskipti urðu við verzlunina og dag einn lét hinn nýi eigandi taka höfuðkúpurn- ar úr vörugeymslunni. Var þeim smiðaður stokkur einn litill með gleri á þeirri hlið, er fram sneri og valiiin staður í aðalglugga verzlunarinnar. Þaðan er útsýni gott, þvi hús- ið stendur niður við sjó og framundan blasir við endalaust úthafið. Virðast hinir látnu una þar betur hlutskipti sínu, þvi frá þeim degi að höfuðkúpurnar komu í búðargluggann, hefir eigi borið á reimleikum. Eins og fyrr getur, skeðu ýms- ir minnisverðir atburðir i sam- bandi við höfuðkúpur þessar, og mun hér skýrt frá einu slíku fyrirbrigði, eins og sagan ura HöfuÖkúpurnar í Sandger'Si. .:-' •;•• jm-r ^jjí-u* - - .-.'•••¦.- ¦ • það gengur manna á meðal enn þann dag i dag. Aðalsöguhetjan er maðureinn, ættaður úr GarðinUm. Hann var sjómaður og munum vér eigi nafngreina hann hér, en kenna hann við atvinnu.sína. Sjómaður þessi var á bezta aldri og hraustur vel, en nokkuð þótti hann ærslafenginn og djarf- mæltur. Eitt sinn er hann steig á land í Sandgerði ásamt félögum sin- um, gekk hann þar að er höfuð- kúpurnar lágu, tók þær í hend- ur sér og skoðaði. Kvaðst hann engan ótta bera af beinum þess- um, fór um þau nokkrum háð- uglegum orðum og fleygði síð- an. Að kvöldi sama dags var ekki lagt i róður, og gekk þá sjómað- ur og félagar hans til náða i verbúðum nokkrum á efri hæð i tvílyftú timburhúsi niður við sjó. Verbúðirnar eða svefnskál- ar sjómannanna, opnast þarna allar að sameiginlegum gangi, er liggur um húsið endilangt. Bar ekki til tiðinda um kvöld- ið, en sagt er að um miðnætti hafi maður einn er í innzta svefnskiálanum hvildi, orðið þess var, að hurðin opnast og inn er gengið í skálann. Sér hann

x

Vísir Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/299

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.