Íslendingaþættir Tímans - 17.01.1974, Side 7

Jóhannes J.
Reykdal
t örfáum oröum langar mig að
minnast þeirra yndislegu kynna, sem
ég haföi af þeim Reykdalsmæöginum.
Hann var dásamlega góöur viö mig,
tók mig oft á kné sér og sagöi mér æv-
intýri, og móöir hans þessi mikli
fræðaþulur, sem Reykvikingar sendu
stundum mann og hest eftir til að segja
sögur. Hún kunni stór skáldverk eftir
aö hafa einu sinni lesið þau. Ég var
alltaf að reyna að hjálpa henni af eig-
ingirni til að fá sögu að launum. Hrifn-
ust var ég af persónulegum sögum
hennar, er verið var að sækja hana að
vetrarlagi til konu i barnsnauð. Þá brá
hún sér á skiðin, stundum kom hún
með hvitvoðunginn bundinn við brjóst
sér með ullarþrihy rnunni sem var eina
skjólflikin i frosti og snjóalögum, og
hafði hann með sinum hópi, þar til
hagir bötnuðu. Svo voru það ævintýrin
og huldufólkssögurnar, sem hún kunni
svo mikið af, en aldrei sagði hún mér
trölla- risa- eða draugasögur. Henni
hefur ekki fundizt það við barna hæfi.
Jóhannes Reykdal festi sér perluna
dýru, Þórunni Böðvarsdóttur, kvænt-
ist henni 15. mai 1904, þá var hann bú-
inn að byggja þeim fegursta húsið,
sem ég tel að hafi verið byggt i
Hafnarfirði.
Þeim Þórunni og Reykdal varð 12
barna auðið 8 þeirra létust, sum i
bernsku og önnur um tvitugt og ein
dóttir fullorðin. Hin 4 urðu öll mætustu
borgarar i Garðahreppi. Jóhannes fór
ekki dult með það, að sitt mikla lán
hafi hann átt að þakka sinni góðu móð-
ur og siöar sinni framúrskarandi eig-
inkonu, er báðar studdu við bakið á
honum af mikilli fórnfýsi og festu i
bliðu og striðu.
Móðir hans lézt að heimili þeirra
hjóna 1905, og hafði lifað þá miklu
stundfrá lýsiskolum i rafljósadýrðina.
Blessuð sé minning hennar.
Jóhannes Reykdal og fósturfaðir
minn voru einlægir trúmenn. Reykdal
stóð fyrir byggingu frikirkjunnar, og
ég efast um, ef þeirra brennandi á-
huga hefði ekki notið við að koma upp
frikirkju i Hafnarfirði. hefði hún ekki
átt 60 ára afmæli 14. des. 1973. Reykdal
byrjaði seint i ágúst að byggingu henn-
ar og var henni lokið 14. des. 1913.
Hann lét leggja raflögn i kirkjuna. Var
hún fyrsta raflýsta kirkja á landinu.
Ótalmargt mætti segja fleira um
hinn harðduglega bjartsýnismann er
fyrstur kveikti rafljós frá raforku. 1
tveimur ljóðum, sem hér fara á eftir.er
fóstri minn orti til hans er nánar sagt
frá hans fjölþættu störfum. Jóhannes
Reykdal lézt 1. ágúst 1946, 72 ára að
aldri.en kona hans, frú Þórunn
Böðvarsdóttir Reykdal, lézt 3. jan.
1964. Blessun drottins sé með öllum
ástvinum á landi lifsins, og afkomend-
um þeirra um framtið alla hér á jörð.
Guðrún Eiriksdóttir
Á sextugsafmælinu
18.-1. 1934
Vér komum nú, Reykdal, svo kátir i
lund
i kyrrlátu vetrarins húmi,
og óskum að mega þig ávarpa um
stund
i ylriku minninga rúmi.
Um þriðjung einn aldar vér þér höfum
kynnzt.
Þakkirnar fæðast ef á það er minnzt.
Að öndvegissúlum þú ei gerðir leit
en ákveðin settir þin merki,
hvort heldur þau yrðu við sjó eða i
sveit.það sanna þú skyldir i verki,
og hamingja og dugnaður höföu um
þig vörð,
þau hétu þér aðstoð við átökin hörð.
Þú reistir þér bústað við fengsælan
fjörð
og festir þér perluna dýru.
Við augum þér blasti hin ónumda jörö
i árdegisgeislunum skinu,
og ásmegin óx þér við dugnað og dáð,
en dulrænar hugsjónir festu þin ráð.
Þú byggðir út myrkrinu og breyttir i
ljós
svo bærinn varð skinandi fagur.
Enginn kom fyrri sem ávann slikt
hrós,
þvi orðinn var sifelldur dagur.
Skammdegiö hvarf lika og skuggarnir
eins
skapþungur enginn þá kenndi sér
meins.
Þú elskaðir landið þitt fagurt og fritt
og fyrir þaö vildir þú striða,
og óskaðir helzt að hér allt yröi nýtt
i umhverfi bæjarins viða
nú bera þess merki þin bjartsýnu ráð
að bjargföstu takmarki hafir þú náð.
A meðan að stendur hinn blómlegi bær
og blómin þar jörðina prýða
og fegursta rósin i glitskrúði grær
á gróðrarstöð vallarins friða.
Þá verður þin getið sem mætasta
manns,
i minnisbók timans um hag þessa
lands.
Jón Þóröarson Hliði (1934)
Sumarljóð
1930
A stuðlabergi stendur einn
i störfum lifsins glaður,
Jóhannes Reykdal ráöahreinn
reyndur afreksmaður.
A margt sá leggur haga hönd,
hvergi smár að verki.
Með kappi hann sin klæðir lönd
knýr fram heiðurs merki.
Ef margir yrðu makar hans
um meginlandið viða
Blómgast mundu byggöir lands,
bæir hauðrið prýða.
Einn hann reyndist áræðinn
ýmsir festu i minni,-
Hann kom með ljós i kaupstaðinn
kveikti i fyrsta sinni.
Forðast vil ég fánýtt hól,
en festi vinabandið.
Brögnum mörgum bjó hann skjól
byggði upp kalda landið.
Vel hann mældi vatnsins afl
vakti foss til iðju.
Ungur sat við unnið tafl
innst i vélasmiöju. k
.Þekktur vel að þreki og dáð
þolir ei vil né kviöa.
Hann finnur jafnan fjölnýt ráð
og fer svo vel aö striða.
Honum er lagin tröllatryggð
táp og vinafesti
Um ævidaginn er sú dyggð
ágætt veganesti.-
Jón Þórðarson, Hliöi.
íslendingaþættir
7