Íslendingaþættir Tímans - 07.02.1974, Qupperneq 5

væru ekki mörg hér, varst þú örugg-
lega reiðubúinn til fararinnar, sem
bíður okkar allra. Þú varst einn af
þeim útvöldu sem sendir eru okkur til
blessunar, ég man þig aldrei öðruvisi
en elskulegan, geðgöðan og hjálp-
saman við allt og alla, þú máttir
ekkert aumt sjá, varst alltaf
reiðubúinn til hjálpar, hvar og hvenær,
sem þér fannst einhver hjálpar þurfi.
Já, svo varst þú til siðustu stundar.
Það var mikil tilhlökkun og gleði á
heimili foreldra þinna og systkina og
sonanna þinna, að fá ennþá einu sinni
öll i sameiningu að halda heilaga jóla-
hátið, en þér var ætlaður annar staður
til hátiðahalds. Þú varst kallaður
heim.til guðs vors föður, þar var þér
búin jólahátiðin. Þin góða sál, kölluð á
guðs þins fund.
Davið Pétursson fæddist 14. septem-
ber, 1940, sonur hjónanna Jóhönnu
Daviðsdóttur frá Patreksfirði og
Péturs Ólafssonar úr Reykjavik. Hann
var elztur sex systkina, og hverfur nú
fyrstur á braut, hin eru Hrefna, Haf-
liöi, Hugrún Pétur Kúld og Ólina
Björk. Davið var tvigiftur, fyrri kona
hans var Hrefna Guðmundsdóttir og
áttu þau saman tvo drengi, Guðmund
12 ára og Sigurð 8 ára, stjúpdóttur
sinni Helgu reyndist hann sem besti
faðir. Davið og Hrefna slitu samvist-
um. Seinni kona hans var Inga Dóra
Guðjónsdóttir.
Og að endingu Davið minn, vil ég
biðja algóðan guð að styrkja foreldra
þina, börnin þin, systkini, ömmur,
systkinabörn og aðra aðstandendur.
Biöja hann að þerra tregatárin og bera
sitt máttuga klæði á sorgarsverðið,
gefa þeim huggun i harmi, <og að
aðeins lifi eftir minningin um elsku-
lega drenginn, Davið, sem þau aftur
hitta, er þeirra dagsverki likur hér.
Þér bið ég blessunar guðs og góðrar
ferðar og heimkomu til fyrirheitna
landsins.
L.G.
f
Þegar mér bárust þær fréttir, að
Daviö bróðir minn væri látinn, fannst
mér allt hrynja i rúst hjá mér. Ég
hafði fulla hugmynd um, að Davið var
ekki heill heilsu. Hann vildi og reyndi
að gera litið úr veikindum sinum, eins
og hans var vandi. En foreldrar okkar
buðu honum og hans konu hingað til
Reykjavikur, til að halda jólin með
okkur, og til þess að Daviö færi til full-
kominnar rannsóknar vegna sins
meins.
Hann kom til min á Þorláksmessu-
dag, kyssti mig á kinnina, eins og hans
var vandi, þegar við hittumst, og
sagði við mig um leið. „Hebba min,
svo sjáumst við á aðfangadagskvöld,
elskan, ég hlakka til að borða góðan
mat hjá þér, og halda jólin með pabba,
mömmu systkinunum og öllum litlu
krökkunum og ömmu.” En úr þessu
varð ekki, þvi Guð hefur ætlað honum,
að halda jólin hjá sér.
Við vorum alltaf vön að hittast öll
fjölskyldan á aðfangsdagskvöld. En
fjölskyldukærleikur, eins og hjá okkur
rikir, er að minum dómi vandfundinn.
Davið átti tvo syni frá fyrra hjón-
abandi, elskulega drengi, Guðmund,
sem er 12 ára og Sigurð, sem er 8 ára,
sem nú sjá á bak ástríkum föður. Og
svo min eigin börn, Hafþór 12, ára,
Jóhanna 8 ára, og Ásdis 6 ára, þau
elskuðu Davið og dáðu sem væri hann
faðir þeirra. En Davið elskaði öll börn,
og öll börn hændust að honum. öllum,
sem þekktu hann, þótti vænt um hann.
Hann var alltaf glaður og kátur og
hvers manns hugljúfi. Á ég honum
mikið að þakka hversu hjálplegur
hann var mér, þegar ég átti i erfiðleik-
um. Þannig var hann, ef einhver átti
bágt, var hann kominn til að hugga.
Við, sem eftir lifum, höfum mikils að
sakna.
Við komum ekki svo saman systkini
og foreldrar, að við „tækjum ekki
lagið.” Davið elskaði söng og söng
mjög vel. Við sungum ýmis falleg lög,
og Davið og faðir okkar sungu oftast
milliraddirnar, sem þeir fóru svo vel
með sameiginlega, og mun skarð
Daviðs verða vandfyllt jafnt á þvi sviði
sem öðrum.
Davið var fyrsta barn foreldra
okkar, Jóhönnu Daviðsdóttur og
Péturs H. Ólafssonar. Hann fæddist á
Patreksfirði 14. sept. 1940. Efast ég
ekki um, að margir þar, muni eftir
litla fallega drengnum, sem bæði söng
og jóðlaði svo vel.
Vil ég biðja góðan Guð að styrkja
elsku Sellu ömmu i sorg sinni, sem
verður nu að sjá á eftir drengnum sin-
um, sem var svo mikið hjá henni, sem
barn. Guð gefi ykkur elsku foreldrar
minir, systkini, synir, eiginkona,
mágur, mákona, Ólina amma og
Helga min sem var stjúpdóttir Daviðs
styrk i sorg ykkar. Ég þakka þér elsku
bróðir fyrir allt. Ég veit, að þú þjáist
ekki meir. Ég óska þér góðrar ferðar
yfir landamærin, þar mun verða tekið
vel á móti þér. En sorg min er mikil *
vegna brottkalls þins. En ég veit að
Guð gefur mér styrk til að bera
sorgina. En ég á góða minningu um
systkinakærleika, sem rikti á milli
okkar alla tið. Ég þakka þér samveru-
stundirnar. Hvil i friði.
Með ljóðlinunum, sem faðir okkar
fór með við rúm þitt, þegar þú varst
Iltið barn, kveðjum við þig.
„Nú er ég að sofna, pabbi minn,
segir hann Dabbó litli
og býö þér þvi góða nótt, pabbi minn,
og þér lika, elsku mamma.”
Vertu sæll ástkæri bróðir okkar.
Þin systir Hrefna
f
Þegar mér var tilkynnt á aðfanga-
dagskvöld, að dáinn væri Davið vinur
minn, varð mér mjög bilt við. Ég átti
erfitt með að trúa þvi, sem i eyrum
mér hljómaði.
Davið kynntist ég þegar hann var 18
ára gamall, þrekvaxinn, glæsilegur
ungur maður, með fallegt yfirbragð.
Við urðum mjög góðir vinir. Hann var
trygglyndurog góðhjartaður, og alltaf
boðinn og búinn til að hjálpa ef til hans
var leitað. Ætið var hann hrókur alls
fagnaðar i vinahópi og söngelskur
mjög, hann hafði létta lund.
I gegnum árin höfum við ýmislegt
rætt, og mörgu kynnzt sameiginlega.
Hann var mér alltaf mjög góður félagi.
Ég bið góðan Guð, að styrkja syni
hans tvo i hinni miklu sorg þeirra, svo
og Helgu, sem þótti vænt um Davið
sem hann væri faðir hennar. Guð gefi
styrk foreldrum, stystkinum, ömmum
og öðrU'Skyldfólki, að þurfa að sjá a'
bak svo góðum dreng.
Ég hafði góð kynni af fólki þinu
Davið minn, góðmennsku og hjálp-
semi þakka ég þeim öllum. Velgengni
mina i dag á ég mikið þér að þakka.
Ég syrgi mjög brottför þina héðan
frá okkur öllum. En i hjarta minu á ég
góða minningu um þig. Hún er mér
kærust alls elsku Davið minn.
Kveðja frá æskuvinkonu.
f
Það kom eins og reiðarslag yfir mig
að hann Davið dóttursonur minn væri
látinn, og ég er varla búinn að átta mig
á þvi eða trúa þvi ennþá. Hann var
nýbúinn að tala við mig, glaður og
hressilegur eins og hann alltaf var, þó
svo að eitthvað bjátaði á.
Davið fæddist 14. sept. 1940 dáinn 24.
des. 1973. Hann var sonur hjónanna
Jóhönnu Daviðsdóttur og Péturs
Ölafssonar, bæði af góðum breiðfirzk-
um ættum. Davið gekk ekki alltaf heill
til skógar og pindi sig oft til að vinna.
Hann vann á stórum atvinnutækjum,
svo sem krönum og þess háttar. Og
íslendingaþættir
5