Íslendingaþættir Tímans - 07.02.1974, Blaðsíða 7

I
Þóra Jónsdóttir
t
Fædd: 25. júni 1913
Dáin: 17. desembér 1973
Hinzta kveðja frá vinkonu.
Þegar jólin nálguðust, og allir fóru
að fegra heimili sin og hugarfar,
Frelsara sinum til lofs og dýrðar kom
dauðinn sá miskunnsami endir og
leysti frá kvalafullu sjúkdómsstriði þá
sérstæðu konu, sem hér verður litil-
lega á minnzt með djUpum söknuði.
Þóra var fædd við Vöðlakoti i Flóa
og voru foreldrar hennar þau hjónin
Ingibjörg Arnadóttir frá Arnarhóli i
sömu sveit og Jón Einarsson ættaður
af Álftanesi við Reykjavik. En hann
var náskyldur Guðmundi Kamban,
skáldi og rithöfundi.
Foreldrar Þóru voru mestu myndar-
og ágætishjón, vel gefin og vönduð i
allri sinni framkomu, og vildu ekki
vamm sitt vita i neinu, og á meðan þau
bjuggu að Vöðlakoti, sem mun hafa
verið um 40 ár, nutu þau virðingar og
hin mesta aflakló, til sögunnar, og
bjargaði þvi sem bjargað varð, svo við
fengum að fljóta með fram að slættin-
um. Jóhann skipstjóri var valmenni.
Svo skildu leiðir, ævin leið, sennilega
ein sextiu ár. Fundum okkar ölafs bar
aldrei saman. Satt að segja vissi ég
ekki, hvort þessi æskufélagi minn var
dauður eða lifandi, hugsaði ekkert um
það i amstri daganna.
Þá var það einn dag i sumar, að ég
var staddur á Hrafnistu, dvalarheimili
aldraðra sjómanna. Þar rakst ég á
Ölaf. Ég þekkti hann varla. Við vorum
báðir orðnir rosknir menn, gráir og
guggnir karlar. En minni ólafs var
óskert. Hann fór að rifja upp sjó-
mennsku okkar á Arney og veruna i
Látrum. Stundin leið fljótt. Ég ætlaði
að hafa tal af honum seinna. Þá var
mér sagt að hann væri á sjUkrahUsi.
Þaðan átti hann ekki afturkvæmt.
Annað veit ég ekki um Ólaf Andrésson.
Hann var gæðadrengur og frábær
heiðursmaður alla ævi, að sögn þeirra
sem lengst voru með honum. Dóttir
hans býr fyrir vestan.
20/11974
B. Sk.
væntumþykju allra sinna nágranna og
sveitunga, er til þeirra þekktu.
Þau eignuðust sex börn og eru nU
aðeins tvö eftir á íifi. 1 ársbyrjun 1939
giftist Þóra eftirlifandi manni sinum
Kjartani Bjarnasyni, lögregluvarð-
stjóra og voru þau þvi bUin að vera i
hjónabandi i 34 ár er Þóra lézt.
Börn þeirra eru: Bjarni, mjólkur-
fræðingur, giftur Þórunni Gisladóttur,
tækniteiknara, Birgir gullsmiða-
meistari, kvæntur Friðnýju
Ingólfsdóttur og Emilia, póstnemi gift
Svavari MagnUssyni, blikksmið.
Þó að ég þekkti ekki hjónaband Þóru
og Kjartans, frá byrjun þá fullyrði ég,
að það var gott og farsælt alla tið, þvi
að þó þau væru bæði stór i lund, þá
munu engin þau ágreiningsmál hafa
komið upp i þeirra löngu sambUð, sem
þau voru ekki fær um að leysa á
farsælan hátt, en slikt er aðeins á valdi
þeirra hjóna, sem elska hvort annað i
bliðu og striðu.
Foreldrar Þóru, sem bæði eru látin
fyrir mörgum árum, munu hafa verið
góðir uppalendur ba.rna sinna, það bar
Þóra greinilega með sér alla ævi, og
þá einkanlega þegar mest á reyndi.
Það sýndi hUn meðal annars i sinu
móðurhlutverki, sem hUn tók mjög
alvarlega, og áleit aldrei neitt auka-
starf að ala upp börn sin og gera þau
að góðum og nýtum þjóðfélags-
þegnum, og eftir að uppeldi barna
hennar lauk og þau voru farin Ut i lífið
á eigin spýtur, þá reyndi Þóra fram á
siðustu stund að vera barnabörnum
sinum svo góð sem hUn gat og
aðstoðaði þau, ef með þurfti svo sem
henni var frekast unnt, þó að hUn væri
farin á heilsu og stundum sárþjáð og
mega nU barnabörnin hennar sárt
sakna, sinnar góðu og fórnfUsu ömmu,
en amma kemur ömmu i stað, sem
ekki mun láta sitt ömmuhlutverk eftir
liggja. Það er þvl ekki ofmælt að Þóra
var fyrirmyndar móðir og amma og
munu hennar eigin börn það lengi sýna
að svo hafi verið, eins og hUn sýndi
ávallt sjálf uppeldi foreldra sinna.
Stundum mun Þóra hafa verið
einmana, þegar maður hennar var við
skyldustarf sitt og verður mér það
lengi i minni, er ég eitt sinn sem oftar
kom á heimili hennar og var ég þá að
fara I sumarferðalag Ut á land og
veðrið var svo gott og fagurt, en þá var
Þóra nýkomin heim af sjUkrahUsi,
eftir mikla skurðaðgerð i annað sinn,
en hUn mun hafa gengizt undir fjóra
holskurði áður en yfir lauk, og eftir að
ég hafði kvatt hana i umrætt sinn,
settist hUn máttfarin mjög, hljóð og
döpur við stofugluggann sinn og starði
sinum fallegu augum Ut i sumarið og
veðurbliðuna, sem henni var varnað
að njóta vegna veikinda sinna. Þegar
ég var komin Ut, gekk ég upp að
glugganum hennar, til að endurtaka
kveðju mina sá ég þá tárin hrynja af
sjUklega fölum vöngum hennar. Þessi
sjón kom svo við hjarta mitt, að ég fór
aftur inn til hennar og dvaldi hjá henni
góöa stund. Þetta var eina og siðasta
skiptið, sem ég sá Þóru svo hrygga,
þvi að kjarkmikil var hUn og andlega
sterk i sinu langa sjUkdómsstriði, en
mikið andlegt þrek mun hafa þurft til
þess að heyja vonlausa baráttu i 6 ár
við ólæknandi sjUkdóm og halda þó
óskertri sálarró eins og Þóra gerði til
hinztu stundar, en hUn átti góðan
íslendingaþættír
7