Íslendingaþættir Tímans - 07.02.1974, Page 11

Guðjón Jónsson
bifreiðastjóri
Guðjón Jónsson bifreiðarstjóri, Stór
holti 23 i Reykjavik, andaðist i Lands-
spitalanum 2. janúar 1974. Guðjón var
fæddur á Minnivöllum i Landmanna-
hreppi 2. október árið 1905. Foreldrar
hans voru hjónin Guðrún Sigurðar-
dóttir og Jón Sigurðsson frá Rauðafelli
undir Eyjafjöllum. Guðrún var dóttur-
dóttir Sigriðar i Skarfanesi og manns
hennar Magnúsar, og voru þau fræg
hjón á sinni tið fyrir dugnað og
myndarskap, og er margt manna frá
þeim komið.
Guðjón ólst upp hjá foreldrum sinum
á Minnivöllum og vann við bú þeirra
en ungur að árum fór hann á vertið á
veturna, eins og aðrir fleiri á þeim
árum. Um tvitugsaldur mun hann hafa
farið frá foreldrum sinum og fór þá
nokkur ár vinnumaður til Guðna Jóns-
sonar bónda i Skarði i sömu sveit. Þar
undi hann hag sinum vel. Ekki mun
hann þó hafa ætlað sér að verða
sveitabóndi eða gera sveitastörf að
ævistarfi sinu, heldur hefur sjórinn
heillað hann á þeim árum. Var hann
nú ráðinn i að verða togarasjómaður,
og féll honum það vel, en svo má segja
kærleika. Hún átti gott og kærleiksrikt
hjarta og hlýjar og fórnfúsar hendur.
Hún bar ljós og yl, kærleika og fegurð
inn á heimili sitt og inn i lif ástvina
sinna og vina.
Guðrún var óvenjulega fáguð, hátt-
vis og kurteis i allri framkomu. Hún
var hógvær og glaðleg, góðlynd og
jafnlynd, hlý og alúðleg i viðmóti og
viðkynningu. Yfir svip hennar og fasi
var hreinleiki og birta, góðvild og
mildi. Hún var trygglynd kona og vin-
föst. Um það get ég vitnað af eigin
reynslu. Sem barn og unglingur
dvaldist hún i 16 sumur hjá afa minum
og ömmu á Kópareykjum i Reykholts
dal. Þá voru ættarböndin treyst og
knýtt, þau bönd sannrar vináttu og
tryggðar, sem aldrei hafa rofnað, né
komið brestir i, en staðið hafa óhögguð
og traust milli fjölskyldnanna allt tið
siðan. Vinátta Guðrúnar var fölskva-
laus, hrein og sönn, byggð á þeim kær-
að enginn ræður sinum næturstað.
Eitthvað kpm það fyrir, að hann varð
að fara I land, mig minnir að hann
hafi fengið slæma graftarigerð i hendi.
leika, sem ekki leitar sins eigin, og
þeirri fórnfýsi, sem aldrei bregzt. 1
hugum vina hennar mun geymast
grómlaus, björt og hrein mynd
fagurrar og góðrar konu, sem ávinn
ingur var að kynnast og þekkja og
verða samferða i lifinu, þvi að þó að
hún sé dáin, þá deyr ekki minningin
bjarta og fagra, ekki kærleikurinn og
fegurðin, trúin og vænin. —
Guðrún Sigurðardóttir andaðist i
Sjúkrahúsi Akraness aðfaranótt hins
20. nóvember s.l., og var útför hennar
gerð frá Akraneskirkju 28. sama
mánaðar að viðstöddu fjölmenni.
Hún átti góða heimvon. Guð mun
launa henni góðvild hennar og fórn,
kærleika og móðurást og búa henni
eilifan bústað á landi hinnar eilifu
fegurðar, eilifa lifs og ljóss.
Blessuð sé minning góðrar og
göfugrar konu.
Jón Einarsson, Saurbæ.
Varð hann að vera nokkurn tima i
landi út af þvi. Hittist þá svo á, að sá,
sem hefði sérleyfi frá Reykjavík
austur að Skarði i Landsveit, vildi
losna við það og selja bila sina. Fór
það svo, að Guðjón keypti af honum
bflana og fékk sérleyfið, og þar með
var búið með sjómennskuna hjá
honum, og varð bifreiðaakstur hans
lifsstarf siðan. Þá voru vegir allir
mjög illa gerðir, og myndu ekki nú
þykja ökufærir, einkum voru af-
leggjararnir, sem lágu út frá þjóð-
veginum, — sérstaklega á veturna og
fram eftir vori. Kom sér þá vel, að
Guðjón var gætinn, rólegur og hæfur
bllstjóri. Komst þvi venjulega tafalitið
sina leið. Þá voru ekki heimilisbilar
komnir á hvern bæ eins og nú er^voru
rúturnar þvi aðalsamgöngutækin.
Guðjón var ákaflega vinsæll I starfi, og
hlóðust á hann miklar bónir. Verzlaði
hann mikið fyrir Land- og Holtamenn
i Reykjavik. öllum bónum tók Guðjón
vel, en málmargur var hann ekki.
Aldrei sást hann skrifa neitt sér til
minnis, en allt, sem hann var beðinn
um, kom með beztu skilum. Svo sér-
stakt minni hafði hann, að aldrei þurfti
hann að leita að bögglum: allt var á
sinum stað, raðað niður eftir þvi hvar
þurfti að skila þvi af sér, og hann var
sérstaklega áreiðanlegur i öllum
viðskiptum.
Eflaust hefur þaö veriö mikil vinna
og timi, sem hann hefur þurft til að
sinna öllum þeim bónum og erindum,
sem hann var beðinn um. En aldrei
heyrðist orð um það frá hans hendi.
Hálfkassabfl notaði hann öðru hverju
meþ rútunni, eftir þvi sem flutninga-
þörfin óx, sérstaklega haust og vor,-
Þetta starf stundaði hann 112 ár. Eftir
að hann hætti þvi ók hann leigubifreið
á Hreyfli á veturna, en á sumrin var
hann oft með rútuna sina I hópferöum
um landið þar til nú hin siðustu ár, að
hann hætti þvi og stundaöi þá alveg
akstur hér i Reykjavik.
Guðjón var mikill gæfumaður i sinu
starfi, ekki kom neitt fyrir hjá honum
eða neitt óhapp á hans langa starfs-
ferli enda var hann sérstaklega gætinn
islendingaþættir
11