Íslendingaþættir Tímans - 07.02.1974, Page 12

Gestur Jóhannsson
Kæddur 21. júni 1320
Dáinn 14. jánúar 1374.
Kveðja frá föður og systkinum hins
látna.
Þar sem ..brimið þvær hin skreipu
sker” og þar sem lognaldan gælir við
brotna skel og fjörusand, þar fæddist
hann og þar lágu hans bernskuspor.
Gestur Jóhannsson var fæddur i
Sölkutóft á Eyrarbakka 21. júni 1929.
Foreldrar hans voru Jónina Hannes-
dóttir og Jóhann B. Loftsson, er þar
bjuggu. Hann ólst upp i stórum
systkinahópi, var 6. af 10 systkinum,
erupp komust. Gestur fór snemma að
taka þátt i störfum heimilisins og bera
umhyggju fyrir þvi og sérstaklega
fyrir systkinum sinum. Var fórnfýsin
og umhyggjan, ásamt óvenjulegum
dugnaði, áræði og þrautseigju, einn af
sterkustu þáttum i fari hans. Það, sem
öðrum virtist óyfirstlganlegt, veittist
honum oft svo auðvelt.Þegar hann var
12 ára gamall.missti hann móður sina.
Það var honum þungt áfall og
og hygginn maður. Bifreið mun hann
samt hafa verið búinn að aka i 40 ár.
Mest var þó gæfa hans, þegar hann
eignaðist sina góðu konu, Jóninu
Einarsdóttur frá Berjanesi i Land-
eyjum. Hún er hálfsystir Sigriðar
Einarsdóttur ljósmóður i Skarði. A
þeim árum þegar hann stundaði sér-
leyfiö byggði han sér sumarbústað i
Skarði. Þar var konan með börnin á
sumrin, og hann alltaf aðra hverja
nótt. Honum fannst vist alltaf Skarö
sitt annað heimili enda var hann sér
staklega tryggur við sina sveit, og sagt
er, að alltaf hafi Guðjón mætt við
hverja jarðarför, sem fram fór að
Skarðskirkju fram að siðasta sumri.
Vel fór honum við sitt fóik. Faðir hans
dvaldist hjá honum sin siðustu ár og dó
hjá honum, og móðursystir hans var
mörg ár hjá þeim og dó hjá þeim.
Þetta mun þó ekki siður mega þakka
hans góðu konu, þvi að allt reyndi það
á hana að hugsa um þetta gamla fólk,
sem sagt er að hún háfi gert með
mikilli prýði.
Fimm börn eignuðust þau hjón, sem
eru i þessar röð: Einar kvæntur Ingi-
grópaðist djúpt i sál hans, en hann var
mjög dulur að eðlisfari og vissu ekki
allir hvað honum leið.
björgu Jónsdóttur, Garðar, sem þau
misstu á öðru ári, Gerður gift
Sigurjóni Jónssyni, Guðrún gift
Sigurði Vigfússyni, Gunnar kvæntur
Diönu Þórðardóttur.
Siðasta ár var Guðjóni mjög erfitt,
og enginn veit hvað hann tók út, en
aldrei heyrðist hann kvarta. Bar hann
sinn sjúkdóm vel. Að sfðustu ákvað
hann að vera fluttur á sjúkrahús. Eftir
nokkurra vikna dvöl þar lézt hann
aðfaranótt annars janúar siðastliðins.
Málfár var hann alla tið og
geöspakur, en fátt mun honum hafa
komið á óvart, þó ekki væri á orði haft.
Hans jarðnesku leifar voru fluttar
austur að Skarði, og jarðsettar við
Skarðskirkju. Þá sást bezt hvað
Guðjón var vinmargur þar eystra, þvi
að þar var fjölmenni viðstatt. Og eitt
þótti sérstakt á þessum tima árs: þá
var þar stillilogn og bliðuveður þennan
dag.
Að siðustu þakka ég Guðjóni fyrir
góð kynni og bið Guð að blessa för hans
á hinum nýju leiðum. Konu hans og
börnum sendi ég innilegar samúðar-
kveðjur.
Vigfús Gestsson.
Á unglingsárum var hann til sjós og
um skeið i siglingum. Þvi næst lá leiðin
i járnsmiðanám og vann hann siðan
við járnsmiðar. Hann var þar sem
annars staðar hinn trausti starfs-
maður.
Hans mesta gæfa var, er hann
kynntist eftirlifandi konu sinni, Pálinu
Akadóttur frá Djúpavogi, sem hann
unni mjög. Þau eignuðust 3 börn:
Jónfnu 19 ára, Áka Brynjar 16 ára og
Jón Heiðar 13 ára. Dóttur, Þuriði,
eignaðist Gestui; áður en hann giftist,
og var hann henni góður faðir. Sem
heimilismaður var Gestur frábær,
enda kom fram sama fjölþætta
umhyggjan og við æskuheimiiið, og
var það hans mesta gleði og lifsfylling
að hlúa að heimili sinu og fjölskyldu.
Hann unni mjög ættjörð sinni og
einkum æskustöðvunum, og aðeins
örfáum dögum fyrir andlát hans var
hann sem dreginn austur af óskiljan-
legu afli til að hlusta enn einu sinni á
nið öldunnar og finna ilm hafsins.
Kæri sonur og bróðir. Við þökkum
þér sérhverja stund, sem við áttum
með þér, og alla þina fórnfýsi og
umhyggjusemi, allt frá bernsku-
dögum. Við biðjum svo góðan guð að
veita ástvinum þinum styrk og
huggun, ástrikri eiginkonu og börnum.
Minningin um góðan dreng mun
geymast sem dýr peria með ástvinum
þinum.
f
Góður drengur er genginn. Þann 14.
janúar lézt Gestur Jóhannsson að
heimili sinu i Kópavogi. Heill heilsu að
morgni. en látinn að kvöldi. Þær falla
lika hinar styrku stoðir. Þessi stóri og
hraustlegi maður, sem minnti á þaðy
sem hraustlegast er i fari mannsins,
en aldrei á þann, sem eftir gaf, ef á
þurfti að reyna i starfi eða leik.
Einkenni Gests voru tryggð við þá,
sem hann kynntist, samstarfsmenn og
aðra, er hann var samvistum við.
Fæðingarstaður hans var
Eyrarbakki. Þangað fór hann margar
ferðir og mikla ánægju hafði hann af
þvi að tala um þá góðu daga, sem hann
átti þar og ganga um þær slóðir, hlusta
12
Islendingaþættir