Íslendingaþættir Tímans - 18.10.1980, Page 6

Lilja
Akranesi
Fædd 15. janúar 1909.
Dáin 5. september 1980.
Kveðja frá Kirkjunefnd kvenna á Akra-
nesi.
„Oss héOan klukkur kalla
svo kailar Guö oss alla
til sln lir heimi hér.” (V.B)
Ævistarfi mikilhæfrar konu er lokiö.
Hinn 5. september sl. lést 1 Sjúkrahúsi
Akraness Lilja Pálsdóttir fyrrv. prófasts-
frú hér i bæ.
Hún hét fullu nafni Jónina Lilja og var
fædd d ísafiröi 15. janúar 1909. Foreldrar
hennar voru hjtínin Pálina Jdnsdóttir og
Páll Einarsson bátasmiður, sem lengi
voru búsett i Reykjavik.
Hún hlaut í vöggugjöf flesta þá kosti,
sem gtíöa konu má prýöa. Hvar sem hún
fór fylgdi henni hógværö, fegurö, friöur
og einstæöur y ndisþokki, sem entist henni
ævina Ut.
Ungaðárum gekk hún að eiga glæsileg-
an og gáfaöan guöfræðing. Jón M.
Guöjónsson. Farsæl sambúö þeirra stóö i
hálfa öld. Þau voru glæsileg ungu prests-
hjónin sem fluttu að Holti undir Eyjafjöll-
um á vordögum áriö 1934. Söfnuöurinn tók
þeim opnum örmum, dáöi þau og virti. 1
þá daga áttu margir leið á prestssetrin,
samgöngur voru ekki eins greiðar þá og
nú og iöulega varö aö taka á móti gestum
fyrirvaralausti matog gistingu. Oft hefur
þvi reynt mikiö á húsfreyjuna ungu i
Holti, en hún var vandanum vaxin. Allir
sem þangað komu, rómuðu alúö hennar
og gestrisni. Þegar þau hjón komu aö
Holti var þar fyrir miðaldra maöur „stórt
barn”. Hann hafði dvalist þar í skjóli
fyrirrennara séra Jóns, hann fékk að
vera þar áfram, viö honum var ekki am-
ast, heldur varö „Kunningi” eins og einn
af fjölskyldunni, á meðan þau hjón sátu
staðinn. Þetta sýnir eitt af mörgu, hve
hjartarúm Lilju var stór. Arin iiöu, ITtil
börn hlupu um varpa og lifið brosti við
þeim. En skyndilega dróg ský fyrir sólu.
Prestskonan unga veiktist alvarlega, leit-
aövar lækninga I Reykjavik.en án árang-
urs, enginn mannlegur máttur gat
hjálpað henni. Hún fór heim aftur til litlu
barnanna sinna og eiginmanns. Daprir
dagar ftíru i hönd, en treyst var á forsjón
hans sem öllu ræður. Kraftaverk skeöi,
hún fékkheilsuna aftur. Hlutverki hennar
hór i heimi varekki lokið og lifiö brosti við
fjölskyldunni á ný.
Þaö var með söknuöi, viröingu og þökk
6
Pálsdóttir
aö Eyfellingar kvöddu hin ástsælu prests-
hjón og fallega bamahópinn þeirra eftir
12 ára þjónustu áriö 1946, en þá haföi séra
Jóni veriö veitt Garðaprestakall á Akra-
nesi. Hve mikil gifta þaö var fyrir Akra-
nes, aðþauhjón komu hingaö, veröur ekki
lýst hér, en svo mikiö hafa þau markaö
spori menningarmálum bæjarins að seint
mun fyrnast. Þaö var sama hvar heimili
þeirra hjóna stóð, hvort var i Holti eöa á
Akranesi, þá fylgdi þvl svo sönn hlýja,
góðvild og gestrisni aö aldrei gleymist
þeim, sem áttu þvi' láni aö fagna aö vera
gestur þeirra.
Okkur I Kirkjunefndinni, fannst alltaf
vera hátiö aö koma inn á fallega, listræna
heimiliö hennar, og þaöan eigum viö
margar dýrmætar minningar er geymast
I þakklátum hugum okkar. Oft óskuðu
sóknarböm eftir að kirkjulegar athafnir
færu fram á prestssetrinu og þrátt fyrir
miklar annir var hún ætiö viðbúin aö
veröa viö bón þeirra.
Móðurhlutverk Lilju var mikið og fag-
urt. Heimiliö var henni heilagt. Þann reit
ræktaði hún vel, svo vel aö einstakt má
telja. Börnin hennar tiu bera þess vitni aö
hún var I hópi þeirra mæðra, sem skilja
að heimiliö er sá vermireitur sem yljar,
mótar og þroskar barnssálina til undir-
búnings lifsstarfinu.
„Sem móöir hún býr I barnsins mynd
þaö ber hennar ættarmerki.
Svo streyma skal áfram lffsins lind
þó lokiö sé hannar verki”.
Einn er sá þáttur i ævistarfi Lilju, sem
ekki hefur veriö minnst á, en það var starf
hennarfyrir kirkjuna okkar. Kirkjunefnd
kvenna barst góöur liösauki, þegar hún
flutti hingaö. Störf hennar þar eru ómæld
en öll voru þau unnin i kærleikaog af alúö.
í mörg ár var hún formaður nefndar-
innar, þaö starf rækti hún, eins og annað,
sem hún tók aö sér meö miklum sóma.
Þar minnumst viö hennar ráðhollu og
hógværu forystu. Hún lét sér mjög annt
um aö kirkjan væri sem best búin fögrum
munum og messuskrúða, og bera þeir
munir sem kirkjunefndin hefur gefiö og
valdir voru fyrir hennar forystu, þess
merki, að þar var valiö af kunnáttu og
smekkvisi.
Fermingarkyrtlar voru fyrst teknir I
notkun hér á landi viö Akraneskirkju, og
átti Lilja mikinn þátt I aö þaö var gert.
Einnig átti hún verulegán þátt I að lista-
hjónin Greta og Jón Björnsson voru feng-
in til að skreyta kirkjuna. t kirkjunni okk-
ar er þvi margt, sem minnir söfnuðinn á
frumkvæöi hennar.
Nú er komið aö kveðjustund. Fögru lifi
er lokiö. Klukkurnar hafa kallað okkar
elskulegu félagssystur til starfa f æöra
heimi. Við konur i Kirkjunefnd Akranes-
kirkju þökkum henni af klökkum huga
samfylgdina og öll störfin i þágu kirkj-
unnar okkar. Við lyftum hugum okkar i
bæn og biðjum Guö að blessa minningu
hennar. Astvinum hennar, barnahópnum
stóra og eiginmanninum aldna, vottum
við innilega samúö. Anna Erlendsdóttir.
t
Frið I sjón og horsk i hjarta
höfðingslund af enni skein,
svipur athöfn allt nam skarta,
af þvi sálin var svo hrein.
Þessar ljóðlinur þjóöskáldsins
Matthlasar Jochumssonar vil ég gera að
yfirskrift nokkurra minningarorða, sem
mér koma i hug vegna andláts minnar
góðu vinkonu og starfsfélaga, frú Lilju
Pálsdóttur, en hún lést i sjúkrahúsi Akra-
ness eftir langa og erfiöa sjúkdómslegu
þann 5. sept. s.l. Þetta ljóð skáldsins þó
ort sé um aöra konu lýsa henni svo vel, að
betur veröur það ekki gert i svo fáum orö-
um.
Þaöer svomargt likt með þeim sem vel
eru af Guði gerðir.
Þegar ég flutti til Akraness fyrir 20 ár-
um, kom ég hér i ókunnugt umhverfi og
þekkti fáa. Ég vænti þess þá að mér yrði
vel tekiöog ég fengi aö kynnast góöu fólki-
Sú von brást heldur ekki.
Ég eignaöist heimili I næsta nágrenni
við Kirkjuhvol, heimili prestshjtínanna.
Fljótlega hófust kynni min viö þau hjónin.
Þau tóku mér eins og gömlum vini, þö ég
væri þeim þá með öllu ókunnug, buöu mig
og börnin min velkomin I nágrennið og
vildu allt fyrir mig gera.
íslendingaþættif