Mánudagsblaðið - 15.08.1955, Qupperneq 6

MÁNUDAGSBLAÐIÐ
Mánudagur 15. ágúst 1955
Hann beygði sig áfram,
greip hendur hennar og
kreisti þær upp að brjósti
sér.
. Einmitt, ég vissi að himna
rík-i og helvíti hafa gert sam-
band til þess að eitra huga
þinn. Eg vissi að þetta bama-
lega hugarfar þitt var orðið
dauðhrætt við hinar óttalegu
sögur og að ímyndunarafl
þitt var allt í uppnámi vegna
bragða þessa eindæma viður-
styggilega hræsnara. Fi'æ
prestlegs haturs - féll í góð-
an jarðveg þar sem þú varst
fyrír. og ég sé að uppskeran
verður stórkostleg. Þú hefur
verið algjörlega hlekkjuð við
prestsetrið. En ég skal —“
Rödd hans var skjálfandi,
eins og í villidýri, sem hrak-
:ið er úr frumskógi sínum og
á sér engrar undankomu auð-
ið, en tefur þó fyrir veiði-
mönnunum, en bíður dauðans.
Stúlkuna verkjaði í hend-
urnar sem hann kreisti og
eftir að hafa gert tvær árang
ufslausar tilramiir til að losa
þær, sagði hún með stoltri en
sársaukablandinni rödd:
..Nei, fyrirlitningu mína á
þeirri tegund morða, ein-
víganna, sem kölluð eru
lögleg, lærði ég ekki á
prestssetrinu. Eg lærði
hana í æsku, áður en ég kynnt
ist sr. Hammond, og þó ég efi
-ekki, að hann sé mér innilega
iSammála í þessum efnum, þá
lief ég aldrei heyrt hann
jninnast á þau“.
„Hræsnari :— hræsnari —
.litli saklausi úlfurinn í sauð-
^argærunni. Dettur þér í hug
að þú getir blekkt mig? Held-
urðu mig það fífl, að ég láti
hlekkjast af mjúku lágu rödd
inni þinni, þegar , ég þekki
Btaðreyndirnar? Staðreynd,
sem ég mun sverja fyrir svo
Jengi sem ég lifi“.
,.Hr. Murray, ég hef aldrei
blekkt þig, og það veiztu
Jivað æstur sem þú kannt að
"verða, því ég veit að í hjarta
þínu, þá efast þú ekki um
eannleik orða minna. En á-
Stæðuna fyrir því, að þú ræðst
ailtaf á sr. Hammond, þegar
þér mislíkar við mig, get ég
ekki skilið, en ég get fullviss-
æíö þig mn það, að hann hefur
aldrei svo mikið sem ymprað
á þessu einvígismáli, síðan við
kynntumst. Hr. Murray, ég
veit að þú trúri mér fullkom-
iega, þegar ég segi þér þetta.“
feað komu rauðir dílar í
itinnar hans, eitthvað sem
:myndi hafa verið kölluð von
í andliti annara; hann skotr-
aði augunum f eimnislega und
an þykkum brúnunum, og
dálítill skjálfti þurrkaði á
brott grimmdarsvipinn.
Hann dró hana svo þétt að
sér, að hár hans snart enni
hennar, og hvíslaði:
,,Ef ég trúi þér þá — það
«r gegn betri vitund og,
xeynslu, þá mun ég einhvem-
tíma verða að þola mikið fyrir
augnabliks veikleika minn. I
kvöld treysti ég þér eins vel
■og Sampson treysti hinni
Balílu; en á morgun kemst ég‘
19.
FRAMHALDSSAGA
A. J. EVAN WILSON:
v..
að raun um það, eins og hann
gerði, að ég verðskulda sann-
arlega aðkast fyrir þennan
kjánalega trúnað minn“.
Hann kastaði höndum
hennar ruddalega frá sér, og
gekk hratt út úr bókaher-
berginu. Edna settist og' gróf
andlit sitt í sárum hönd-
um sínum, en hún gat ekki
útirökað það sem bæði gerði
hana undrandi og hrædda —
eitthvað sem vakti hroll
hennar og skelfingu svo að
hún titraði öll. Hingað til
hafði hún verið þess fullviss,
að hún skildi algerlega og
stjórnaði hjarta sínu með
samvisku sinni og viti; en
síðasta klukkutímann hafði
það gert alvarlega uppreisn
— kastað á brott allri holl-
ustu til alls — og lýst því
yfir á ósvífnasta hátt að St.
Elmo Murray væri konungur
þess. Hún gat ekki skýrt
þessa nýju tilfinningu, það
reyndist henni ómögulegt að
kalla hana fyrir æðsta dóm
'sjálfsvirðing&r sinnaií, sem
svo mjög var ofboðið. Og í
þungu skapi og full af ámæl-
um í- eigin garð, varð henni
ljóst að hún var byrjuð að
elska þennan guðlausa, synd-
uga mann, sem hafði móðgað
afa hennar, og varla þoldi
nærveru hennar í húsinu.
Þessi hætta hafði henni
aldrei orðið ljós áður, því hún
hafði alltaf haldið að ást
gæti aðeins skapast þar sem
gagnkvæm aðdáun og mat
voru fyrir; og hún var þess
vel vitandi, að skapgerð þessa
manns hafði æst upp hræðslu
hennar og óbeit frá þeim degi,
sem þau kynntust. Fyrir tíu
dögum haf ði hún ákveðið hat-
að hann og hræðst hann; nú,
henni til undrunar, fann hún
að hann skipaði æðsta sess 1
hjarta hennar og neitaði að
verða á brottu. feessi skyndi-
lega vitund, ruglaði og auð-
mýkti hana, og hún ákvað að
bola henni á brott, hvað sem
það kostaði. Þegar frú
Murray hafði spurt hana
hvort hún elskaði nokkurn
annan en hr. Leigh, þá hugs-
aði hún, nei vissi að hún hafði
svarað henni hreinskilnislega
að svo var ekki. En nú, þegar
hún gerði tilraun til að bera
þessa tvo menn saman, þá
fann hún að öll blíða hennar
var St. Elmo megin, og hroll-
kennd stuna leið frá brjósti
hennar.
Þegar hún gerði þessa upp-
götvun í fyrstu, fórnaði sam-
vizkan hondunum í hrýllirigi
végna hins kærúlatísa grá-
lyndi hans, en stuttu síðar
heyrðust enn hærri mótmæli
og þau frá kvenlegu stolti,
sem fyrirvarð sig að þola ást,
sem ekki var óskað eftir og
cinskis metin.
Meðan þessi styrjöld milli
ástarinnar og rökfærslunnar
var á hápunkti, stakk frú
Murray höf ðinu inn um dyrn-
ar og spurði:
„Edna, hvar ertu Edna?“
,,Eg er hérna“.
„Hversvegna siturðu í
myrkrinu? Eg hef leitað þín
um allt húsið.“
Hún fálmaði sig um her-
bergið og kveikti ljós, og
gekk síðan að glugganum.
„Hvað er að bamið mitt?
Ertu lasin?“
„Eg held að eitthvað hljóti
að vera að, því ég er eitthvað
svo skrýtin“ stamaði stúlkan,
um leið og hún faldi andlit
sitt í gluggakistunni.
„Er þér illt í höfðinu?“
„Nei, alls ekki.“
Hún hefði getað sagt með
sanni, að sig verkjaði í hjart-
að.
„Réttu mér hendina, svo ég
geti athugað púlsinn. Hann
slær mjög hratt, en það virð-
ist vegna taugaæsings frem-
ur en hita. Láttu mig sjá í þér
tunguna, barn, mér er sagt,
að það séu nokkur tauga-
veikistilfelli í nágrenninu.
Mikið skelfing eru kinnarnar
þínar heitar.“
„Já, ég ætla að fara upp og
þvo þær, og þá líður mér ef-
laust betur“.
„Viltu svo koma inn í setu-
stofuna strax og þú getur,
,því Estelle segir að Cliton
hafi fundizt þú vera sérstak-
lega dónaleg í sinn garð; og
þó ég afsakaði þig við hann
með því að segja, að þér liði
ekki vel, þá myndi mér þykja
betur ef þú kæmir sjálf.
Þarna, þar misstirðu vasa-
klútinn þinn.“
Edna beygði sig til að taka
hann upp, og sá að nafn hr.
Murrays var saumað á hann,
og fyrsta hugsun hennar var
að stinga honum í vasann, en
hún rétti móður hans hann í
þess stað. :
„Það er ekki minn klútur,
heldur sonar þíns. Hann var
hér fyrir stundu síðan, og
hlýtur að hafa misst hann.“
„Eg hélt að hann hefði
gengið út með Clinton. Hvers
vegna var hann hér?“
„Hann kom til þess að
skamma mig fyrir að hafa
ekki tekið í hendiria á hr.
Clinton".
,;Einmitt? Þú hlýtur áð
hafa verið ákaflega ókurteis,
ef hann tók eftir því. Skiptu
um kjól og komdu niður“.
Það var árangurslaust fyr-
ir Ednu að baða heitt andlitið
og leggja kaldar hendur við
kinnar sér. Henni fannst, sem
öll forvitin augu gætu lesið
hugsanir sínar. Hún skamm-
aðist sín fyrir að koma fram
fyrír f jölskylduna — og lang-
mest hr. Murray. Hingað til
hafði hún sneytt hjá honum
vegna þess að hún hafði and-
úð á honum. Nú langaði hana
að sneyða hjá homim vegna
þess, að hún var byrjuð að
finna að hún elskaði hann, óg
vegna þess að hún óttaðist að
spyrjandi augnaráð hans
myndi komast að hinu fyrir-
litlega, og í hennar augum, ó-
kvenlega veiklyndi.
Hún tók með sér inn í stof-
una, saumadót sitt, og settist
við miðborðið, en yfir því
hékk stóra ljósakrónan.
Ednu fannst, sem veik-
lyndi sitt væri nú alþjóð kunn
ugt, og hún beygði höfuð sitt
riiður í saum’akassa sinn, og
lézt þurfa að leita að ein-
hverju þar.
Estelle rírtist í kvöld í sér-
lega góðu skapi, og talaði
hratt unz hr. Murray virtist
allt í einu allt í einu vera far-
inn að taka eftir þýðingu sam
talsefnisins, og sagði henni
stuttlega að takmarka tal
sitt við það efni, sem hún
bæri betra skyn á og þekkti
betur.
Rödd hans og framkoma
vakti undrun hr. Clintons
Allsons, og hann sagði:
„Væri ég keisari myndi ég
gefa út keisaralega tilskipun,
myndi ég láta hlekkja þig þar
til þú lærðir að brúka þær
reglur, sem mönnum býður er
þeir ræða málefni við konur.
Sannast sagt, St. Elmo, þá
talarðu eins og mesti ruddi
við ungfrú Estelle. Maður
mætti ætla, að þú hefðir. ver-
ið nógu lengi í góðum félags-
skap til þess að vita að svona
orðbragð og hranaskap mál
alls ekki nota í skeggræðum
við konur.“
,,Þegar konur setja upp
box-hanska og sýna andlit
sitt í box-hringnum, þá biðja
þær um illa meðferð, og verða
venjulegast ekki fyrir von-
brigðum.“
„Ungfrú Estelle, er þetta
fyrsta, önnur eða þriðja pun-
verska styrjöldin þín? Þú og
St. Elmo, eða réttar, frændi
hinn, iHnn Þrætugjami, virð-
ist berjast á ekta kartagósk-
an hátt“.
„Eg hef aldrei skrifað und-
ir friðarsáttmála, og þar af
leiðandi hef ég ekkert bók-
hald.“

FRANSKUR VARALITUR
-'•‘jÉhfetuðSCl'
Fæst víða
Heildsölubir^ðir:
fslenzk- erlenda verzlunarfélagið
Garðastræti 2 — SMi 5SS3

^■■•“•••■•••■•■•••••••■•■••••■•■••■•■■•■■•••••••••■••••••••••■••••••••■■■•■■•,
!■■■■■■■■■»•