Mánudagsblaðið - 14.06.1976, Síða 5

Mánudagur 14. júni 1976
Mánudagsblaðið
5

GAIL G.:
Hanr renndi renniiásnum frá
til að geta kysst brjóst mín!
S munninn á mér og nú batt
hann einnig fætur mína saman
aftur, svo ég gat alls ekki hreyft
mig.
Hann spuröi hvort ég vildi
heldur liggja á maganum eða
bakinu. — Þú skalt ekki trúa
öllu, sem skrifað er í blöðin,-
sagði hann. — í raun og veru
baka ég fólki aldrei óþægindi ■■ ss
Svo sléttaði hann lakið og lagði
sængina yfir mig. Spurði svo að
síðustu, hvort ég lægi ekki þægi-
legá.
ÞAÐ Ieið að jólum. Þessari
indælis hátíð, þegar fólk hef-
ur ekki annað í höfðinu en að
kaupa gjafir handa hverjuni
öðrum.
Það fer ekki á milli mála
að ég hafði mikil áhrif á val
manna á jólagjöfum þetta ár.
Að minnsta kosti sögðu blöðin
að aldrci áður hefði selst önn-
ur eins feikn af varöhundum,
öryggislæsingum og gasbyss-
um.
Ég ákvað að taka Iífinu
með ró um stund. Lögreglan
var á kafi í Ieitinni að mér
og jafnvel jólaleyfi voru aft-
urkölluð. Auk þess vildi ég
halda jólin í friði og ró án of
mikilla vangaveltna. Burtséð
ftá þVí að ég hafði óvenjulega
mikið að gera í vinnunni, við
að flytja Iétt vín og áfengi til
borgarinnar.
Jólin komu og fóru. Ég hélt
mig á mottunni þar til í apríl.
Én þá gat ég heldur ekki stillt
mig Iengur. Þrettánda dag
mánaðarins fór ég niður á
Marshall Road.
Gail G. segir svo frá fundum
sínum með mér, nauðgaranum
ógurlega:
— Klukkan var eitthvað um
hálfellefu um kvöldið. Ég hafði
háttað mig fyrir nóttina og farið
í bláa náttkjólinn minn. Hann
náði niður að hné, var með breiða
axlaborða og ferkantað hálsmál
með blúndum í sama lit.
Gluggatjöldin voru dregin alveg
fyrir. Það hafði ég gert um leið
og myrkrið skall á.
Ég hljóp í huganum um húsið
til að reyna að muna hvort ég
hefði örugglega munað eftir að
læsa. Jú, ég var viss um að aðal-
dyrnár voru eins og venjulega
læstar með Yale-lás. Eldhúsdyrnar
voru Iíka örugglega læstar, bæði
með venjulegum Iykli og slag-
brandi. Ég aðgætti hins vegar
ekki gluggana. Hvorki í eldhús-
inu, baðherbcrginu né borðstof-
unni.
Ég sofnaði fljótlegá.
En skyndilega vaknaði ég. Mig
hlýtur að hafa dreymt cða fundið
í svefninum að citthvað var að.
Það var eins og dyrnar væru opn-
aðar. Ég rcis strax upp og varð
skelfingu lostin þcgar ég upp-
götvaði að dyrnar voru í hálfa
gátt. Ép mundi örugglega cftir að
hafa lokað þeim áður en ég fór
f rúmið. En það var einnig hægt
að læsa dyrunum og það gerði ég
nú. Ég tók lyk»linn úr skránni
eftir að hafa snúið honum.
Nú vissi ég að ég var örugg,
en ég var samt í miklu uppnámi.
Ef þetta hafði verið innbrotsþjóf-
ur vonaði ég að hann myndi
fara.
Mér var ómögulegt að fara
aftur í rúmið, svo ég sat á rúm-
stokknum—og hlustaði spennt.
Svo sá ég ljósglampann. Eins
og frá vasaljósi. Ljóskeilan lýsti
í kringum lásinn á dyrunum. Síð-
an kom hún aftur í Ijós við
gluggann.
Ég varð gripin skelfingu. Ó-
stjórnlegri skelfingu. Vissi að ég
var ein í húsinu. Ég kraup niður
í rúmið til að fela mig í því; hylja
mig fyrir hinni hingað til ósýni-
legu hættu sem ógnaði mér.
Mér var Ijóst, að hver sem það
var sem læddist um og lýsti fyrst
á dymár að herberginu mínu og
svo á gluggana, þá hlaut hann
að hafa opnað aðaldyrnár. Að öðr-
um kosti gat viðkomandi ekki
k.°R^ JS£> JÍfe# teSPhu
istað^. .....
Ég heyrði að þessi dularfulla
mannvera gekk upp á loftið, inn
í hcrbergi hinnar stúlkunnar, Ven-
etiu. Svo kom hann áftur að
dyrunum hjá mér. Ég heyrði bar-
ið, og svo var handfanginu ýtt
hægt niður.
Ég lá grafkyrr. Þorði vart að
draga andann.
Skyndilega heyrðist smellur,
dyrnar flugu upp og þarna stóð
hann við rúmið mitt. Hann lýsti
með vasaljósinu í andlit mitt.
Svo sagði hann:
— Snúðu þér á magann!
Ég hlýddi. Dauðhrædd. Hann
bátt handleggi mína og hcndur
fyrir aftan bak með sokkabuxun-
um mínurn sem lágu á stól við
hliðina á rúminu.
— Þú veist hver ég er. Ég er
sá sem þeir kalla Cambridge-
nauðgarann. Ég er kynferðis-
glæpamaður.
Svo lágði hann sængina yfir
höfuðið á mér. En ég fann að
ljósið var kveikt og heyrði hann
róta í klæðaskápnum mínum og
skrifborðinu.
Svo fjarlægði hann sængina aft-
ur. Herbergið leit út eins og eftir
hvirfilvind. Fötin út um allt gólf.
Hvolft hafði verið úr töskunni
minni. Ljósrauði kvöldkjóllinn
minn hafði verið breiddur yfir
lampann.
Og nú sá ég hann í fyrsta
skipti. Fullkomlcga.
Hann var ekki sérlega hár. Um
160 sentimetrar, kraftalega byggð-
ur. Að minnsta kosti ekki mag-
ur. Allur ti-eddur í svart leður.
Stuttan svtttóðin Icðurjakka, þröng-
an. Ósköp venjulcgan með renni-
lás og hliðarvösum. Rennilásinn
var opinn og ég sá glitta í grá-
græna peysu. Svo vár hann með
svarta lcðurhanska og að ég held
í svörtum leðurbuxum. Um háls-
inn var hann mcð vírbút.
Andlitið var hulið svartri leð-
urgrimu mcð götum fyrir augu
og rcnnilás, sem glampaði eins og
áfskræmdur mun»ur. Rennilásinn
var úr silfri eða krómaður.
Gríman var úr möttu skinni að
mér fannst og mér fannst eins og
jakkinn, buxurnar og gríman
væru úr sama cfninu.
Gríman náði aðoins niður á
hökubrún og ég gat glitt í eitt-
hvað sem ég áleit vera skegg.
Rauðbrúnt. Það var undarlega
klístrað, eins og það hefði ekki
vcrið þvegið lengi. Kannski var
það falskt.
Hann virtist gera sér far um
að ég tæki cftir skegginu. Að
minnsta kosti stóð hann lengi
ÚR DAGBÓK
KYNFERÐIS-
GLÆPAMANNS:
4. HLUTI
og strauk það með annarri hend-
inni.
Svo tók hann hníf úr hægri
jakkavasanum.
Ég lá á bakinu þegar hér var
komið. Hann dró egg hnifsins yfir
hálsinn á mér og sagði:
— Ef þú æpir, sker ég þig á
háls.
Hann kraup yfir mig, með and-
lit sitt að mínu. Skar hlýrana á
náttkjólnum léttilega með hnífn-
um. Það gekk svo fljótt fyrir sig
að ég fékk þá tilfinningu að
hnífurinn væri mjög beittur. Svo
skar hann kjólinn sundur að fram-
an, sneri mér ruddalega á hliðina,
reif bútana undan mér og kastaöi
þeim á gólfið.
Ég var nú allsnakin.
Hann sagði ckki orð meðan
hann afklæddi mig á þennan hátt.
En svo sagði hann:
— Af hverju veinaðirðu ekki?
Þú ert sannarlega samstarfsfús.
Hann tróð klút í munninn á
mér. Það var bæði olíulykt og
-bragð af honurn. Ég reyndi að
bíta saman vörunum, cn hon-
um tókst að fá klútinn alveg inn
fyrir tennurnar. Svo batt hann
um munninn á mér með einhverju,
sem ég komst síðar að að voru
sokkabuxurnar mínar.
Hann fór nú frá mér og gekk
að dyrunum og opnaði þær fram
í forstofuna. Það var ljós þar.
Hann stakk skó í gættina til að
halda dyrunum opnum. Annars er
hurðin stillt þannig að hún lokast
sjálfkrafa.
Svo fór hann úr buxunum, kom
upp á mig og fór hönduni urn
líkama minn. Hann kreisti brjóst
mín og kyssti þau, um leið og
hann hvíslaði: — Er ekki al.lt í
lagi með þig? Líður þér ekki
vel?
Þctta var ótrúlega fáránlegt. Ég
gat auðvitað ekki svarað, þar sem
ég var kefluð bæði með klútnum
og sokkabuxunum.
Hann neyddi fætur mína í sund-
ur. Ég lá enn á bakinu. Hann
hélt öxlurn mínum niðri með
höndunum. Svo stakk hann limi
sínum í mig.
Hann talaði næstum stanslaust:
— Hefurðu haft samfarir áður?
Þetta er gott, finnst þér það
ckki? Var þetta vont? Er þér
nokkuð illa við þetta? Ertu viss
um að þér líði almennilega?
Hann hreyfði sig fram og aft-
ur á líkama mínum. Þetta varði
aðeins í nokkrar mínútur. Satt að
segja virtist þetta ósköp tilgangs-
laust. Ég er ekki einu sinni viss
um, hvort hann fékk úrlausn.
Svo dró hann sig út úr mér.
Hann stóð á gólfinu, hallaði sér
yfir mig og hvíslaði:
— Hvar eru hinar?
Hánn tók keflið frá munni mér
og krafðist þess að ég svaraði
sér. Hann hafði enn ekki farið í
buxurnar aítur.
Hann spurði hvað ég héti og ég
sagði honum það, einnig hvar ég
ynni og hve gömul ég væri.
Svo stakk hann keflinu aftur
— Nú kærirðu mig til lögregl-
unnar, ekki satt, sagði hann. Ég
hristi höfuðið til öryggis.
Það kom síðar í Ijós að 15
pundin mín Iágu enn óhreyfð í
töskunni minni.
Eftir talsmáta mannsins að
dæma og hreyfingum giska ég á
að hánn sé einhvers staðar ná-
lægt fcrtugu. Hann lyktaði af 6-
hreinindum og óþrifnaði, og
gömlum tóbaksreyk. Þegar hann
kyssti brjóst mín dró hann renni-
lásinn frá og lokaöi honum svo
aftur.
Það tók mig tvo tíma Sð ná
keflinu úr munninum. Og það tók
mig klukkutíma til viðbótar að
komast út i eldhúsið, þar sem
mér tókst að losa mig við sokka-
buxumar sem bundu hendur mín-
ar.
Ég gát opnað gluggann og var
svo lánsöm að geta kallað til
manns sem var að koma út úr
næsta húsi. Vinkona háns skreið
inn um gluggann og gat losað
mig við síðustu fjötrana.
Peter Samuel Cook: — Eftir
þessa vel heppnuðu nauðgun kom
enn ein lýsing á „nauðgaranum
í Cambridge“. Hún hafði það
sameiginlegt með öllum hinum
að líkjast mér ekki vitund. Þær
gátu allar átt við þúsundir ann-
arra manna.
Eftir hvert verk fór ég í bað
og fleygði nærfötunum mínum.
í þetta sinn kom lögreglán
ekki eins og svo oft áður, til
að yfirheyra mig um innbrot
næturinnar.
Ég ákvað að gera lögreglunni
grámt í geði einu sinni. í þetta
skipti skyldi innbrotið framið f
björtu. Og í þetta sinn lauk ég
innbrotinu einnig með því að
náúðga konu.
BIRGIR Þórhallsson, sem verið
hefur sölustjóri SAS hér á landi
frá því að félagið hóf starfsemi
sína hér 1968 hefur nú sagt starfi
sínu lausu frá og með 1. sept-
ember n.k.
Birgir hóf fyrst störf að flug-
málum veturinn 1952, þegar hann
var ráðinn umboðsmaður Flugfé-
lagsins í Kaupmannahöfn. Hjá
flugféklginu starfaði Birgir í rúm
tólf ár — þar af scx ár í Höfn
og sex ár hér í Reykjavík sem yf-
irmaður millilandaflugs Flugfé-
lagsins.
Fyrir 15 árum stofnuðu þeir
Birgir og Snorri Snorrason flug-
maður fyrirtækið Sólarfilma s.f.
í upphafi var þar um hrcinrækt-
uð tómstundastörf að ræða. Smátt
og smátt hefir starfsemi fyrirtæk-
isins verið að aukast og nú cr svo
kornið að Birgir hyggst fyrst um
sinn starfá að frekari þróun mála
hjá Sólarfilmu.
Ekki er enn ráðið, hver tekur
við starfi Birgis hjá SAS.