Morgunblaðið - 29.10.2005, Blaðsíða 3

Af um 200 stelpum sem sóttusteftir að fá að taka þátt í þessumikla Nylon-ævintýri voru
aðeins 4 valdar. Ástæðan fyrir því að
einmitt Alma, Emilía, Klara og
Steinunn urðu fyrir valinu voru ekki
eingöngu sönghæfileikar þeirra.
Þær hafa gífurlega mikla útgeislun
og eru einstaklega einlægar í fram-
komu og þar af leiðandi góðar fyr-
irmyndir.
Það er óhætt að segja að stelp-
urnar hafi slegið í gegn nánast á
einni nóttu á sínum tíma og dreymir
margar ungar stelpur um að feta í
þeirra fótspor. Við hvetjum alla
krakka til að vera duglegir að æfa
sig í því sem þeir vilja leggja fyrir
sig því það skilar án efa árangri. Til
dæmis æfði Klara sig tímunum sam-
an ein inni í herbergi og það hjálpaði
henni örugglega að ná þeim árangri
sem hún hefur náð í dag.
Nylon-stelpurnar
Morgunblaðið/Signý
Nylon-stelpurnar eru allar góðar vinkonur og þess vegna gengur
þeim svo vel að vinna saman.
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 29. OKTÓBER 2005 B 3
börn
REGN
ROK
SKÝ
SNJÓR
SÓL
VEÐUR
VINDUR
ÞRUMA
Skúraský
Á Íslandi fáum við að kynnast alls konar veðri sem þið ættuð að þekkja
ansi vel. Getið þið fundið þessi orð sem eru tengd veðri. Orðin eru falin
ýmist lóðrétt, lárétt eða á ská.
Felumynd
Litaðu svæði merkt bókstaf en hafðu svæðin merkt
tölustaf ólituð. Hvað skyldi leynast á myndinni?
2 A
C
7 1A3 2
Kötturinn með höttinn er búinn að týna fallega
hattinum sínum. Hann er afskaplega leiður. Get-
urðu hjálpað honum að finna hann?
Hvar er hatturinn
minn?
hann, einmitt á sama fótinn og
svifdiskurinn hafði lent á.
Hann rak upp stríðsöskur.
Nýju nágrannarnir komu
hlaupandi að girðingunni til að
sjá hvað hafði gerst.
Ég og Lísa bárum grillið af
fætinum á pabba og litum á hann.
Það var stór bólga á hnénu og
hann var með fullt af marblettum.
Pabbi lá eldrauður í grasinu,
með gleraugun skökk á sér og
bölvaði.
Þegar hann sá glitta í nágrann-
ana hoppaði hann upp. En nei.
Pabbi er ekki þannig.
Um leið og hann hoppaði upp,
fann hann svo mikið til í meidda
fætinum að hann rann á rassinn.
,,Eh, pabbi,“ sagði ég.
,,Já,“ urraði hann.
,,Ég hef víst gleymt að hreinsa
hundaskítinn í síðustu viku eftir
hundinn hans Jónasar frænda.“
Pabbi stóð upp með erfiðis-
munum, með bakið í nágrannana.
Og nágrannarnir byrjuðu að
hlæja.
Við Lísa kíktum hvað væri
svona fyndið.
Pabbi hafði verið í hvítum bol.
Hann var hvítur að framan, en
brúnn að aftan.
Og rauðu stuttbuxurnar voru
sömuleiðis brúnar.
,,Falleg föt,“ kallaði einhver af
nágrönnunum.
Pabbi reyndi að brosa framan í
þau. Hann gekk til þeirra.
F
yrri hluti: Þetta gerðist í
júlí, eða 15. júlí á afmæl-
isdegi litlu systur minnar.
Hún var að verða 5 ára og
við vorum að undirbúa veisluna.
Mamma og pabbi höfðu ákveð-
ið að halda veisluna úti.
Í fyrra rústuðu nefnilega allir
gestirnir húsinu. Allt brothætt
brotnaði.
En nú átti allt að verða full-
komið. Pabbi ætlaði að grilla
pylsur og mamma að baka kökur.
Lísa, litla systir mín, hafði boðið 7
krökkum úr hverfinu og auk þess
kæmu nokkrir ættingjar.
Pabbi hafði pantað risastóran
hoppkastala og látið setja hann í
miðjan garðinn.
Þau héldu að allt væri orðið
fullkomið – en þá komu þau.
Nýju nágrannarnir.
Þau höfðu flutt inn í gær og
sátu nú úti.
Konan lá í sólbaði, karlinn var
að klippa runnana sem liggja að
girðingunni okkar, og krakkarnir
voru í fótbolta, strákur og stelpa.
Kannski 10 ára.
Ég og Lísa vorum að kasta
svifdiski milli okkar. Lísa kann
ekki enn að láta hann svífa heldur
þrusar honum í áttina að mér.
Ég stóð við endann á húsinu,
en Lísa við hoppkastalann.
Lísa tók svifdiskinn og þrusaði
honum hátt upp í loftið í átt að
mér.
Ég vildi að sjálfsögðu ekki fá
hann í mig, svo ég beygði mig nið-
ur.
En pabbi.
Hann er svo hrikalega óhepp-
inn.
Auðvitað þurfti hann að birtast
fyrir aftan mig með nýja gasgrill-
ið.
Um leið og hann sá svifdiskinn,
koma í átt að sér, lyfti hann grill-
inu til að skýla hausnum á sér.
En hann hafði gleymt að hann
væri í stuttbuxum.
Í staðinn fékk hann diskinn
beint í hnéð.
,,ÁÁÁÁÁÁÁÁÁ!
Hann öskraði og sparkaði í
diskinn, með þeim afleiðingum að
hann brotnaði í tvennt.
Hann hefði ekki átt að gera
það. Því að grillið hrundi þá á
,,Góðan dag,“ sagði hann og
rétti fram höndina.
Enginn tók í hana, hún var út-
ötuð í hundaskít.
Pabbi lagaði gleraugun sín.
,,Ég heiti Jón,“ sagði hann svo.
,,Og þetta eru dætur mínar,
Lísa og Anna.“
Hann benti á mig og Lísu.
,,Ég heiti Friðrik,“ sagði karl-
inn.
,,Þetta er konan mín, Fríða, og
tvíburarnir okkar, Fanney og
Fúsi.“
Hann brosti framan í pabba,
gervibrosi.
Pabbi benti á tjaldvagn sem
var úti í garðinum þeirra.
,,Fallegur vagn,“ sagði hann.
,,Þessi?“ spurði Friðrik
hneykslaður.
,,Þetta er vagn
Fanneyjar og
Fúsa. Við notum
hann bara í garðin-
um. Hann er bara
með litlu sjónvarpi
og DVD.“
,,Lísa mín er 5
ára í dag. Ykkur
er velkomið að
koma klukkan
fimm,“ sagði
pabbi og reyndi að virðast eiga
fullt af tjaldvögnum.
Lísa sparkaði í sköflunginn á
pabba.
Hann gretti sig.
,,Ég ætla að þrífa mig,“ sagði
hann með skrækri röddu og
haltraði inn.
Framhald í næsta blaði.
Afmælið
Eftir Anítu Vestmann, 12 ára.
12 litlar kanínur fóru að leika sér í Öskjuhlíðinni. 5 þeirra eru systur og
eru alveg eins. Finndu þær og litaðu. Lausn aftast.
Fimm eins