Ísafold - 09.08.1890, Blaðsíða 3

Ísafold - 09.08.1890, Blaðsíða 3
255 orði og ærnu fje varið því til undirbúings: mörgum þúsundum króna til vagnvega- gerðar o. s. frv. Bezt færi á því, að þeir vöknuðu óknúðir og gerðu það sjer til sóma, húsráðendur allir t. a. m., að hætta algjörlega að hafa vinnukonur fyrir á- burðarklára í laugar, heldur tímdu að gjalda þessa fáu aura, sem það kostar að fiytja þvottana á vagni. En lánist það ekki, er vinnukonum innan handar að fá ánauð þessa afmáða með því, að vistast ekki með öðrum skilmála en að vera lausar við hana. Hitt liggur í augum uppi, að til smá- vegis skemmtiferða spölkorn frá bænum, sem mikið tíðkast hjer á hestsbaki á sumrum, er vagninn miklu kostnaðar- minni fyrir húsráðanda með fjölskyldu t. a. m., og miklu fyrirhafnarminni eigi síð- ur heidur en reiðhestar. unginn með nafni hans. En með þvi að nafuið er tíu álna langt og tólfrætt eða meir, og Siamabúar eru meatu haugaleting.jar, þá eru varla dæmi þess, að þeim verði hált á þeim glæp. * * Að taia illa um aðra er að tala vel um sjálfan sig óbeinlinis. * * Hún: Jeg heyrði nokkuð í dag, som jeg hef lof- að að segja engum manni nokkurn tíma meðan jeg lifi. Hann leggur i'rá sjer bókina og segir: „Jæja, jeg hlusta". Hann þekkti á kvennfólkið! * * Aldrei skal verma höggorm i barmi sjer. Betra að úlvega honum hlýju með því að stinga honum undir koddann hjá náunganum. * * * Kvennfólki á barnsaldri svipar til blávatnsins — segir reyndur heimspekingur —, 12—15 ára eru þær líkastar limonaði, 18—25 kampavíni, 25—40 ára líkör, 40—50 heima byrluðu portvíni, en ept- ir fimmtugt breytast þær flestar 5 edik. Yflrkennarasýslanin við barnaskólann í Eeykjavík var veitt í gær af bæjarstjórninni aukakennaranum þar, cand. theol. Morten Hansen. Auk hans sóttu þeir síra Lárus Halldórsson á Eskifirði (fekk 3 atkv.) og síra ísleifur Einarsson í Stað í Steingrímsfirði. Dáinn nýlega Högni hreppstjóri Ólafsson á Núpi í Eljótshlíðarhreppi, úr lungnabólgu, eins og margir fleiri síðan í vor að inflúenzan gekk þar yfir. rTHakÍð eptir I Með því að jeg nú aptur -*¦ er tekinn til að stunda hina fyrri iðn mína, tek jeg að mjer alls konar trjesmíði utan húss og innan; eins smíði á stofugögn- um; sömuleiðis tek jeg að mjer að mála hvort heldur er með einföldum litum, mar- maralitum, eikarlit og svo frv. Reykjavik 8. ágúst 1890. Páll Jónsson trjesmiður ¦ í>arna misstirðu hana! Eyvindur og Páll voru ungir og efnilegir menn, báðir jafnaldra og heldur vel til vina; en svo vildi til, að báðum leizt vel á sömu stúlkuna. það. vissu þeir, og báðir ætluðu sjer við fyrsta tækifæri að biðja hennar. En hvaða dag slíkt skyldi gjörast, því hjeldu þeir eins og eðlilegt var leyndu hvor fyrir öðrum. Eptir túnasláttinn vildi svo til, að báðir fóru á stað sama dag. Báðir áttu jafnlanga leið; en Páll hafði keypt 10 kr. Úr á lest- unum hjd porl. 0. Johnson. þegar Eyvindur staldraði við á einum bæ á leiðinni, spurði hann, hvað framorðið væri, og var honum sagt, að væri um aón. Gekk honum greitt ferðin. En því miður eru dags- mörk opt ekki áreiðanleg í sveitinni, og þegar Kyvindur ríður heim traðirnar á bænum, þar sem stúlkan átti heima, mætir hann Páli mjög glöðum í bragði. Hafði Páll þá fest sjer stúlkuna. Var heldur stutt um kveðjur, er Páll dregur upp 10 króna úr upp úr vas- anum og segir: í>arna misstirðu hana! Hitt og þetta. Ef vjer hefðum eigi sjálfir bresti þá ættum vjer ekki eins hægt með að sjá bresti annara. * * Ágæti manns skyldi aldrei meta eptir gáfna- yfirburðum hans, heldur eptir því, hvernig hann notar gáí'urnar. * * Ein aðalástæðan til þess, að vjer hittum svo fáa menn, sem ánægiulegt er að tala við, er sú að flestir hugsa meira um hvað þeir eigi að segja sjálfir, heldur en það, sem sagt er við þá. í Síam er lífljón lagt við, of maður nefnir kon- Aukakennari við barnaskólann í Eeykjavík verður skipað- ur frá 1. október næstkomandi. Launin eru 500 kr. á ári og störfin 24 kennslustundir á viku og útreikn- ingur allra máoaðareinkunna. Umsóknarbrjef stýluð til bæjarstjórnarinn- ar ber að senda hingað fyrir 15. sept. næst- komandi. Basjarfógetinn i Reykjavik 8. ágúst 1890. Halldór Daníelsson. HEY TIL SÖLTJ. Af hinu annálaða, ai'bragðs- góða flæðiengisheyi frá Vatnsenda verða til sölu nokkrir tugir hesta með góðu verði undir eins og þurkur kemur. Menn semji sem fyrst við bónd anu Benid. pórarinss-OB. þessi góðu og ágætu úr fást enn fyrir 10 krón- ur hjá þOEL. Ó. JOHNSON í Eeykjavík. Brúkuð íslenzk frímerki eru keypt fyrir þetta háa verð hundraðið (100). Póstfrímerki 3 aura gul kr. 2.25, 5 aura blá kr. 15.00 5 — græn — 3.00, 6 — grá — 4.50 10 — rauð — 2.00, 1G — brún — 7.00 20 — violet — 25.00, 20 — blá — 6.00 40 — græn —24.00, 40 — violet— 7.00 pjónustufrímerki 3 aura gul kr. 3.00, 5 aura brún kr. 4.50 10— blá — 4.00, ]6 — rauð —15.00 20 — græn — 6.00. Skildinga-írímerki frá 10 aur. til 1 kr. hvert. Ekki hef jeg not af nema heilum og þokkalegum frímerkjum, með póststimpil- kles3um á. Eifnum, óhreinum og upplituðum frímerkjum verður fleygt, og eins þeim, sem hornin eru rifin af eða kögrið. Borgun fyrir frímerki, sem rajer eru send, afgreiði jeg þegar um hæl með pósti. Olaf Grilstad Throndhjem, Norge. Eklci er allt sem sýnist. þann á hol, er hefði gerzt svo fífldjarfur, að hætta sjer þangað inn. Jeg brá mjer inn til kjötsala og keypti þar talsvert af kjöti, sem jeg ljet í poka og hafði með mjer. það var ekki orðið fulldimmt. Jeg ráfaði fram og aptur um straetin, þar til jeg þóttist viss um, að allir væru sofnaðir. Hja næsta húsi við hús doktorsins fann ieg stiga; jeg tók hann og læddist að girðing- unni. Stiginn var stór, og mjer veitti örðugt að reisa hann ; samt tókst mjer það á end- anum. Jeg komst upp. Jeg mölvaði gler- broddana af brúninni, svo að jeg skyldi ekki slasa mig á þeim. Hundurinn kom æðandi að, eins og hann ætlaði að verða viðbíiinn þegar jeg kæmi ofan. Jeg settist á múrinn og leysti utan af kjötinu. Jeg ljet í það talsvert af eitri, sem jeg hafði með mjer í því skyni, og kastaði því svo fyrir hundinn til þess að spekja hann. Eakkinn kom til mín og ljet vinalega að mjer, af þakklæti fyrir matgjöfina. Jeg þreif með annari hend- inni í hálsband hans, en með hinni tróð jeg pokanum upp í kjaptinn á honum, svo að hann skyldi ekki geta gefið hljóð frá sjer meðan hann væri að drepast. Jeg litaðist um eptir stiga, seni jeg gæti komizt í upp að glngganum á loptinu. Jeg fann stiga og reisti hann upp við húsið. Gluggar allir á loptherbergjunum voru opnir, svo að loptið gæti streymt út og inn. Jeg fór upp stigann, og þegar jeg kom upp að glugganum, stakk jeg inn höfðinu og hleraði lengi. Jeg var hræddur um, að einhver kynni að sofa þar. þegar jeg þóttist genginn úr skugga um, að þar væri enginn maður, tók jeg af rajer skóna og fór inn. Jeg brá upp skriðljósi og Iitaðist um, en sá þar ekkert athugavert. Dyrnar stóðu opnar. Jeg fór inn f næsta herbergi, en þar var ekki heldur néitt sem vakið gæti athygli mína, nema ef vera skyldi dálítið af gips- molum og nokkurir smápokar með einhverju í. Ljós logaði í næsta herbergi þar fyrir innan. Jeg Blökkti skriðljós mitt og læddist þangað inn. þar var talsvert af silfurhvítum málmþynnum sem jeg þekkti ekki. Jeg leit vandlega eptir öllu, en ekkert gat jeg fundið, sem notað yrði til efnafraeðislegra athugana; ekki svo mikið sem eitt sýruglas. Loksins festi jeg auga á allmiklum pappfrsvöndlum, sem lágu þar á borði. Jeg opnaði einn þeirra; en — hvers vegna brá mjer svo mjög í brún, er jeg sá hvað hann hafði að geyma? það voru nýslegnir silfurpeningar, og var engin furða, þótt finna mætti þess háttar í fórum húsráðanda, þar sem hann vissi eigi aura sinna tal; en það var eins og mjer þætti þessa stundina ljúft að trúa því, að ekki vœri allt sem sýnist. Jeg hafði líka tekið eptir málmþynnunum í hinu herberginu. Jeg tók einn pening, skoðaði hann vandlega og bar hann saman við annan, er jeg hafði í vasa mínum, en sá ekkert athugavert við hann ; jeg sló honum hægt við borðið; hljóðið var öldungis eins og í öðrum silfurpeningum. Svo ljet jeg hann á sinn stað og vafði um- búðunum saman. Jeg fór hægt og hljóðlega að öllu. Allt í einu fann jeg að eitthvað kalt kom við hálsinn á mjer að aptan, líkast því, sem vatnsdropi hefði lekið ofan úr lopt- inu. Mjer varð hálf-hverft við og leit aptur fyrir mig; og hvað sá jeg þar? Ekkert, nema — — doktorinu sjálfan. Hann stóð

x

Ísafold

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ísafold
https://timarit.is/publication/315

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.