Ísafold - 14.04.1894, Blaðsíða 1

Ísafold - 14.04.1894, Blaðsíða 1
Kemur lit ýmist etim sinni •eoa tvisvar i vi]:u. Vero árg •(minnst 80arka)4 kr.. erlendjs '¦5 kr. eoa l1/* doll.: borgist ifyrirmiojanj úlimán. (eriend- iis fyrir íram). Uppsögn(skrifleg)brmdin viB Aramót. ógild nema komin sje til útgefanda fyrir l.októ- berm. Afgroioslustofa blaos- ins er i Auaturstrœti » XXI. árg. Reykjavík, laugardagÍBn 14. apríl 1894. 18. bíað. Aiþingiskosningarnar í vor. II. Svo að byrjað sje ft suðuramtinu og baldið síðan boðleið rjetta kring um land- 'ið, skal^ hjer minnast fyrst á kiördæmi - Austur-Skaptfellinga. Þeir eru vonandi •-einráðnir í að endurkjósa sinn fyrri þing- mann, Jón prófast Jónsson A Stafafelli, mesta skyrleiksmann, rnjög vel að sjer, fast- ráðan og einarðan ín frekju, fölskvalausan -ættinröarvin og framfaramanu. Vestur-Skaptfellingar. Það er langt síðan að komið hefir á þing nýr maður Jafnsnjall þeim er þeir sendu í fyrra. Það var einleikið mál skynbærra manna og óhlutdrægra, að betur máli farinn en Ouð- •laugur Guðmundsson væri enginn maður k þingi þð. Að þvi skapi er hann skarpur 'og glöggskyggn ft það, sem er mergurinn málsins í hverju málefni, áhugamikill um veruleg velferðarmal íandsins, sjerílagi samgöngu- og atvinnumál, tillagagóður, greiður og afkastamikill verkmaður við þingstörf, samvinnuþýður og enginn fiokka- fylgismaður. Því miður mun vafasamt, hvort hann treystir sjer til að missa sig að heiman til þingfarar. En mikið kapp ættu kjósendur hans á að leggja að halda slíkum fulltrúa áfram og munu óefað gera það. Sje þess enginn kostur, virðist Jón í Hemru Einarsson eiga helzt að hljóta þar kosningu, af innanhjeraðsmönnum. Rangvellingar. Fyrir þá er og engin ástæða til annars en að endurkjósa sömu menn og þeir tíöfðu á þitigi siðast. Vita- skuld gerist Sighvatur Árnason nú gamall nokkuð, og farinn er hann að láta undan ,hvaö líkamsþrek snertir; en sálargáfur hefir hann óbilaðar, og allir vita, að sómamaður hefir hann veri'ð á þingi sína löngu þing- tíð, er veitt heíir honum mikla reynslu og Æefingu við þingstörf umfram óreynda ný- .græðinga. Treysti hann sjer því enn á 'þing, væri ómaklegt af kjósendum hans aö synja honum þess trausts, er hann hefir lengi notið þeirra á meðal í hvívetna. Þórður hreppstjóri í Hala Gubmundsson reyndist í fyrra með líklegri nýjum þingmönnum: greindur vel og gætinn, fastráður og tiliögugóður, einarður og fylginn sjer, og dável máli farinn. Vera má, að þar sjeu til innanhjeraðs einhverjir honum jafnsnjallir, en það væri óhyggilegt hviklyndi. að fara að skipta um án neinn- ar vissu eða jafnvel líkinda fyrir, að það yrði til bóta. — Að Eangvellingar vildu samt gjarnan fá sýslumann siun (P. Br.) á þing, skal þeim eigi láð; en það er óhætt að hafa það eptir, að hann gefur eigi kost á sjer. Vestmannaeyingar. Þingmaður þeirra i íyrra, nýr, Sigfús Árnason, er maður, sem litur mikið vel út og er eflaust vænn pilt- ur; ken tilkomuminni maður heíir varla sjezt á þinginannabekk hjer nokkurn tíma, -enda^mun það vera rjett hermt,/að hann hafi hlotið kosningu fyrir ötult fylgi og at- kvæðasmölun sinna mörgu vandamanna' í hinu qrsmáa kjördæmi og að þeir hafi skoðað þá þingmannsstöðuna mest eins og atvinnuauka fyrir hann. Hann mátti heita afskiptalaus með öllu um hvert einasta þingmál, nema eitthvert ofursmávægilegt samþykktarmál fyrir eyjarnar, sem engum datt í hug að amast við. Það er nú mikið ólíklegt, að maðnr, er ómögulega getur gengið þess dulinn, hve nauðalítið nyt- semdarerindi fyrir almenning hann A til þings, geti fengið af sjer að reyna að troða sjer upp á kjósendur framar. En fari svo óiíklega, þá ættu þeir sannarlega að taka rögg á sig og vera ekki að láta aðra eins bernsku eptir honum. Kjósa þfl heldur Sigurð Sigurfinnsson, er A boöstólum var síðast og verðurþaðað líkindumnú aptur, mesta greindarmann og alþekktan að ráð- deild og atorku. Sje hann og jafn vel mftli farinn munnlega sem hann hefir sýnt að hann er í riti, þurfa kjósendur hans engan kinnroða að bera fyrir hann á þingi. Heyrzt hefir, að landi einn í Khöfn sje að viðra sig upp við Vestmannaeyinga til þingmennsku: en misráðið virðist að vera mjög ginkeyptir fyrir mönnum lír öðru landi og þess vegna meðal annars mjög dýrum ft þing, nema afburðamenn sjeu. Að láta landssjóð vera að borga fyrir þá skemmtiferðir hingað í sumavleyflnu, vii-ð- ist heldur ónærgætnislegt. Arnesingar. Það er talsvert aðdrftttarafl, sem þeir hafa. Það mun vera nú þegar ymprað á ekki færri en 6 þingmannaefn- um, er þiggja vilja atkvæði þeirra til þings. Þeir höfnuðu síðast Tr. Gunnarssyni banka- stjóra, en gera það vonandi ekki aptur. Þá mun iðra þess yfiiieitt. Tryggvi Gunn- arsson er einhver hinn mikilhæíasti maður, er yjer höfnm fttt á þingi, og íolskvalaus föðurlandsvinur, svo sem hann heflr þrft- sinnis sýnt í verki. Hann er hverjum manni kunnugri högum lands og lýðs, ekki af bókum einum, heldur af sjón og raun sjálfs sín. A síðasta þingi var eng- inn verzlunarfróður maður, — í »yflrfjár- laganefndinni« svo nefndri voru verzlun- arfróðar persónur, en það voru utanþings- menn—,og virðist forsjftrlítið, að hafa það eins apttir, helzt er kostur er á manni, sem er íslenzkum verzlunarmálefnum ef til vill hverjum manni kunnugri yfirleitt, bæði ut- an lands og innan, og mjög mikils virtur einmitt af verzlunarstjettinni sjálfri fyrir það, sem og aðra góða hæfileika og mann- kosti.— Hitt sætið eiga Arnesingar fthorfs- laust að skipa sínum gamla þingmanni af bændastjett, Þorldki Guðmundssyni, er verið heíii' íulltrúi þeirra í 20 árogkomið síður en eigi sleitulega fram eða ódyggi- lega fyrir þeirra hönd, reynzt með færustu bændum ft þingi, bæði ací hyggindum, niaisku og atorku við þingstörf, og aflað sjer því meiri virðingar og trausts sinna sessunauta þar, er hann heflr kynnzt þeim lengur. — Bogi Melsted, sem enginn neitar að er álitlegur maður að ýmsu leyti og drengur hinn bezti, getur vel hvílt sig frft þingmennsku nokkur ár, meðan hann er að vinna sem óðast og kappsamlegast að Islands-sögu sinni, og meðan hann er ekki orðinn ílendur hjer, sem mælt er að hann ráðgeri að verða með tímanum. — Að nokkrum manni skuli detta í hug að fara að senda ritstjóra »Þjóðólfs« á þing, öðrum en venzlamönnum og hugsunarlausum fylgiflskum þeirra, er allsendis óskiljan- legt, eptir þau kynni, er almenningur hefir afhonum sem blaðamanni; en hann kvað vilja ólmur komast að hjá Árnesingum. — Fleiri liggur ekki á að nefna að þessu sinni. Kjösar- og Gullbringusýsla. Hún má vel una við þá þingmenn tvo, er hún heflr haft & undanförnum þingum, annan meira en 20 ár, og hann, Þórarinn prófast Böðv- arsson, um langa tíð einn hinna helztu virð- ingarmanna áþingiog meðal mestu merkis- manna þjóðarinnar. Um hinn, Jón Þórar- insson, getur enginn annað sagt en að hann hafl komið vel fram á þingi. Honum er mjög svo lipurt um mál, en áhugi og alúð við þingstarfið óyggjandi, auk þess sem hann er mikið vel að sjer og svo vel þokkaður sakir drengskapar síns og val- mennsku, að hann ma heita hvers manns hugljúfi meðal [>ingmanna. Reykvíkingar munu flestir á því, að skipta um þingmann. Það var megn andróður gcgn hinumgamlaþingmanniþeirra síðast, yfirkennara H. Kr. Friörikssyni; þötti hann meðal annars þá og þykir þ ví fremur nú býsna- gamall orðinn til 6 ára þingsetu. En þýð- lega og virðulega ættu bæjarmenn að kveðja hann fyrir hans löngu alúðar- og eljumiklu þjónustu í þingmanns-sessi sem annarsstaðar. Þótt kynlegt sje, er Keykja- vík eitthvert hið örðugasta kjördæmi við- fangs hvað þingmennsku snertir. Það er margur boðinn og búinn til að taka að sjer þingmennsku í öðrum kjördæmum, sem ekkert vill hafa með Keykjavík að sýsla. Má rekja orsakh* þess að sumu leyti, þótt eigi sje hjer gert í þetta sinn. — Nokkrir eru til nefndimýir menn, er höf- uðstaðnum kynni að lítast á, og munu þeir Jón Jenssen yflrdómari og Hannes Hafstein landritari vera þar einna efstir á, blaði. Þar af virðist ekki fthorfsmál að taka heldur Jón Jensson. H. H. er að vísu mjög vel gerður maður, sem kallað er, gáfumaður mikill, þýður og lipur; en talsvert er hinn (Jón Jensson) eldri og þroskameiri, og í ágætri stöðu til að sitja á þingi, bæði næðissamri og mjóg sjálf- stæðri. Það er iandritara-staðan stórum. mun síður. Jón Jensson yfirdómari er skarpleiksmaður mikill, ftgætur lagamaður og alúðarmaður mesti yið hvert það starf, er hann tekur að sjer. Ófrjálslyndi þarf

x

Ísafold

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ísafold
https://timarit.is/publication/315

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.