Tíminn - 22.01.1992, Blaðsíða 4

4 Tíminn
Miðvikudagur 22. janúar 1992
Tíminn
MALSVARI FRJÁLSLYNPIS, SAMVINNU OG FÉLAGSHYGGJU
Útgefandi: Tíminn hf.
Framkvæmdastjóri: Hrólfur Ölvisson
Ritstjóri: Jón Kristjánsson ábm.
Aðstoðanitstjóri: Oddur Ólafsson
Fréttastjórar: Birgir Guðmundsson
Stefán Ásgrímsson
Auglýsingastjóri: Steingrimur Gfsiason
Skrifstofur: Lynghálsi 9, 110 Reykjavík Sfmi: 686300.
Auglýsingasími: 680001. Kvöldsímar: Áskrift og dreifing 686300,
ritstjórn, fréttastjórar 686306, iþróttir 686332, tæknideild 686387.
Setning og umbrot: Tæknideild Tlmans. Prentun: Oddi hf.
Mánaðaráskrift kr. 1200,- , verð f lausasölu kr. 110,-
Grunnverð auglýsinga kr. 725,- pr. dálksentimetri
Póstfax: 68-76-91
Eflum samvinnu
góðra granna
Viðskipti íslendinga við næstu nágrannaþjóð
okkar Færeyinga hafa verið í sviðsljósinu síðustu
dagana. Færeyingar hafa til þessa nær einir
þjóða haft veiðiheimildir í íslenskri fískveiðilög-
sögu. Viðræður eru nú fram undan um hvort
þessar heimildir gildi áfram og hve mikið verði
leyft að veiða.
Færeyingar eiga við mikla efnahagsörðugleika
að stríða og hafa ekki farið dult með það að þess-
ar heimildir eru þeim afar mikilvægar og þeir
vilji mikið á sig leggja til þess að halda þeim.
Viðskipti íslendinga og Færeyinga standa á
gömlum merg. Með beinum samgöngum milli
landanna á síðari árum hafa þau vaxið, og eru ís-
lendingum mikils virði. Hér er að sjálfsögðu ekki
um stóran markað að ræða, en þó hefur hann
verið ýmsum aðilum hér notadrjúg viðbót við
heimamarkaðinn. Það er því sjálfsagt að taka upp
viðræður við Færeyinga um hvernig megi best
styrkja og auka viðskipti milli landanna. Það er
hlutverk viðskiptaráðuneytisins að hafa forustu
um slíkt og það getur með engu móti verið eðli-
legt að blanda því í umræður um veiðiheimildir í
íslenskri fiskveiðilögsögu. Svo miklar áhyggjur
hafa Færeyingar af þessum veiðiheimildum að
þeir lýsa sig reiðubúna til þess að fella niður tolia
af íslenskum innflutningsvörum gegn því að við-
halda þeim.
Sjávarútvegsráðherra hefur tekið fram að ekki
sé mögulegt að brjóta það grundvallaratriði í ís-
lenskri sjávarútvegsstefnu, að við verslum ekki
með veiðiheimildir í íslenskri lögsögu fyrir toll-
fríðindi. Þetta er rétt afstaða sem þjóðareining
ætti að ríkja um. Þetta er það grundvallaratriði
sem við höfum haldið okkur við í samningum
um Evrópskt efnahagssvæði, og ef væri farið að
versla með slíkt fjöregg þá hefði það fordæmi
ófyrirsjáanlegar afleiðingar.
Þessum samningum á því að halda skýrt að-
skildum, en réttlætanlegt getur verið í ljósi ríkr-
ar hefðar og náinna samskipta þessara þjóða í
gegnum árin að leyfa Færeyingum takmarkaðar
veiðar áfram. Samstaða og góð sambúð smá-
þjóða er okkur ákaflega mikils virði og verður
ekki mæld í peningum, þótt vissulega sé skiljan-
leg umræðan um að á tímum mikils niðurskurð-
ar aflaheimilda gæti verið rétt að minnka þessar
heimildir eða fella þær niður.
Viðskiptaráðherra á nú þegar að beita sér fyrir
viðræðum á breiðum grundvelli um viðskipti
Færeyinga og íslendinga og rétt er fyrir sjávarút-
vegsráðherra að ganga frá í samningum skertum
veiðiheimildum til Færeyinga í samræmi við
stöðu fiskveiða íslendinga um þessar mundir.
Með örlítið hækkandi sól er farið
að grilla í heiðríkjuna úr hremm-
ingum skammdegisins með öllum
sínum bölmóði og vandamálasúp-
um stjórnmála, efnahagsmála,
vinnumarkaðsmála, menntamála,
heilbrigðismála, Evrópusamvinnu
og uppvakningi gamalla glæfra-
tíma, sfldarsöltunarlottói.
Um það leyti sem ísfirðingar
drekka sitt sólarkaffi fer manns-
andinn á kreik fyrir sunnan og
drífur sig upp úr armæðunni í leit
að þekkari viðfangsefnum en
skammdegið hefur boðið upp á.
Og með birtingunni beinast kast-
ljósin að áhugaefnum sem maður
hélt að væru gleymd og grafin, en
ganga nú í endurnýjun lífdaganna.
Astin í máli og myndum er það
sem tekur upp hugann og fjölmiðl-
unina eftir langan og leiðinlegan
bölmóðskafla.
Heimsend erótík
Hæstu tindar menningar og lista
bera fyrir augu í litrófi ríkisrekna
imbakassans einu sinni í viku eða
svo. Þar var mikil menningarleg
litadýrð s.l. mánudag. Þar sem
ekki eru alltaf jól, barst skrúð-
mælgi kúnstarinnar ekki lengur
úr ofskreyttu jólatré, heldur er sú
breyting orðin á að kominn er tals-
verður mannsbragur á þann sem
ræður menningu og listum, þakk-
að sé Sævari Karli eins og stendur
í kynningu ríkissjónvarpsins, og
listin, sem maður fær að njóta, er
ekki aðeins hámenning, heldur
líka lágmenning. Þ.e.a.s. neðan-
þindarkúltúr.
Sú viðkunnanlega breyting er
orðin á Litrófinu, að listin að elska
auk misþyrminga sem ekki valda
dauða, að minnsta kosti ekki á
skjánum, geta vel orðið fyrir sjokki
við að horfa á ástarlífssenur þar
sem bara annað langar, eða
kannski hvorugt.
Rannsóknarlögreglan er komin á
kaf í málið og mun áður en yfir
lýkur upplýsa hvort Steinar hf. er
að selja skrípó fyrir böm eða klám
fyrir fúllorðna.
Lystugar pítsur
Pítsusali, sem er að fara á haus-
inn, hyggst auka viðskiptin með
því að láta brjóstaberar stelpur af-
greiða pítsurnar og er það þróuð
markaðssetning.
Samkvæmt Tímanum og útvörp-
um er mikil eftirspum eftir vinnu
hjá pítsubakaranum og hefur Jafn-
réttisráð ekkert að athuga við það
að einvörðungu sé auglýst eftir
brjóstabemm stúkum til að ganga
um beina, en ítalinn, sem á pítsu-
bökunina, kærir sig ekkert um
brjóstabera stráka til starfans.
f viðamikilli fjölmiðlaumfjöllun
um klæðaburð eða klæðaleysi
pítsustúlkna er hvergi minnst á
hvernig vinnuklæðnaður þeirra
neðan við nafla á að vera.
Jafnréttisráð hefur heldur ekki
tjáð sig um það málefni.
Það sem ekkí má
Aftur á móti hefur Jafnréttisráð
sýnt skókaupmanni við Laugaveg-
inn klærnar. Sá auglýsir útsölu
með glaðlegri og kappklæddri
konu með barm i stærra lagi. Fatn-
aður skýlir svo sem þrem fjórðu af
yfirborði brjósta konunnar. Hins
Fj ölbreyttar
ásj ónur
ástarinnar
hefur hlotið virðulegan sess í
menningarkynningu ríkisins.
f stað hrútleiðinlegrar framúr-
stefnulistar og kauðalegra viðtala
við fólk, sem ekkert hefur að segja,
sátu listunnendur, eins og undir-
ritaður, við skjáinn og fengu að sjá
berrassaöar stelpur vefja stráka
fótum og alls konar fólk gerði alls
konar ástarkúnstir og fóru sumir
að skilja hvað þessi list, sem alltaf
er verið að tala um, er.
Þakkir, þakkir, þakkir
Helsti listfræðingur ástarinnar
sagði manni hvað klobbamyndirn-
ar væru unaðslegar og að þær
væru ekkert dónalegar, því að bæði
pörin á öllum myndskeiðunum
væru að gera hitt, en ekki bara
annað við hitt. Þegar þannig
stendur á er það klám. Oj-
barasta.
Þetta er sama listræna skil-
greiningin og Flosi Ólafsson
gerði hér um árið þegar ein-
hver nauðgunarhrinan gekk yfir
og ætlaði allt um kolla að keyra, og
einhver vildi fá að vita hvað nauðg-
un væri. Flosi: „Það er nauðgun
þangað til bæði fer að langa.“
Menningarpostular ríkissjón-
varps eiga margfaldar þakkir skild-
ar fyiir að kynna okkur listina að
elska og vonandi verður framhald
þar á og mætti gjarnan sleppa ein-
hverju af prumpinu og gaulinu um
aðrar listgreinar. Aðeins verður að
passa vel upp á að sýna ekkert
klám, en þeim mun meira af erótík
þegar bæði Iangar. Eða öll — þeg-
ar ástarlistin verður leyst úr felum
svo um munar.
Bláir karlar á bláum
spólum
Ásýnd ástarinnar er víðar en í
sjónvarpinu, sem betur fer.
Ef beðið er um eina bláa í mynda-
bandabúðum, fær viðskiptavinur-
inn bláu karlana sem ganga undir
heitinu Strumparnir.
Þetta veldur nokkrum taugatitr-
ingi hjá Neytendasamtökunum,
þar sem verið er að selja eitthvað
annað en beðið er um og kápu-
myndir á umbúðum myndband-
anna eru greinilega falsaðar.
Ef maður ætlar að kaupa ærlega
klámmynd og fær svo ekki annað
en skrípamyndir af bláum körlum,
eru það greinilega vörusvik. Ætli
maður aftur á móti að fá mynd-
band með Strumpunum og fær svo
í kaupbæti samfarasenur þar sem
bara annað langar og hitt er notað,
samkvæmt skilgreiningu, er það
álitið óhollt fyrir börn. Er það
skiljanlegt, því börn, sem alin eru
upp við að horfa á 562 morð á ári,
vegar skellihlær hún og er þar af
leiðandi með galopinn munn.
Jafnréttislög kveða svo á um að
mynd þessi sé kvenþjóðinni til
minnkunar og svívirðingar og bara
það að horfa á hana stríði gegn
jafnrétti kynjanna.
Ekkert gefur til kynna hvort
komnuna á myndinni langar eða
langar ekki og kannski langar hana
aðeins í skó á útsölunni. Um þetta
má spyrja listfræðing ástarinnar
og fá svo greinargóða útlistun á
svarinu hjá skærasta menningar-
vita ríkisins.
Ekki spara ástina
Á framangreindu má sjá að ástin
er að taka völdin í umræðunni og
frjálslyndið færir út kvíamar.
Svartagallsraus og böl-
móður er að baki og ástar-
lífssenur á myndböndum í
búðum og hámenningar-
þætti Ríkissjónvarps koma í
stað ábúðarmikilla ásjóna
stjórnmálamanna og hagspekinga,
sem ekkert hafa fram að færa ann-
að en að þeir hafi lifað um efni
fram og nú eigi að spara og spara
og aftur að spara.
En ástina þarf ekki að spara,
heldur sýna hana í öllum sínum
myndum, og láta fjölmiðlar ekki
sitt eftir liggja í því frjálslyndisfári
sem nú er að ganga í garð.
OÓ