Réttur


Réttur - 01.02.1921, Blaðsíða 31

Réttur - 01.02.1921, Blaðsíða 31
Heillar aldar rangsleitni. 31 Samningarnir 1881 og 1884. Sérhver óviðkomandi maður mundi álíta, að hin eina rétta leið til að veita fullar bætur hefði verið sú, að breska stjórn- in hefði horfið aftur til ákvæða Sandár-samningsins. Ef inn- limunin var ranglát í sjálfri sér — án þess að taka tillit til sigurvinninga Búa —, þá átti að afnema hana með öllum af- leiðingum hennar, og lýðveldið átti að fá »Restitutio in inte- grum«, þ. e. afstaða Búa átti að verða nákvæmlega sú sama og þeir höfðu fyrir innlimunina. En hvað skeður? Með göfuglyndi, sem ensk blöð og enskir ræðumenn þreytast aldrei á að stæra sig af, gáfu þeir oss land vort aftur, en brotin á Sandár-samningnum stóðu óbætt, I staðinn fyrir fullvalda frelsi fengum vér frjálsa innanlandsstjórn, háða yfirlénsherra- valdi Hennar Hátignar yfir lýðveldinu. Retta varð með samn- ingnum í Pretoriu, sem áskilur í innganginum, að Transvaal skuli hafa sjálfstjórn undir yfirlénsherradæmi Breta. í grein- um samnings þessa er reynt að koma á samræmi (modus vivendi) á milli slíkrar sjálfstjórnar og yfirlénsherradæmis. Undir þessu tvíliða fyrirkomulagi var lýðveldinu stjórnað í þrjú ár af tveimur ósamkynja grundvallaratriðum, nefnilega þjóðstuddri sjálfstjórn og breskum umboðsmanni. Petta fyrir- komulag reyndist auðvitað ómögulegt. Pað var einnig Ijóst, að fyrirkomulagið frá 1881 átti ekki að álítast endanlegt. Yfirlénsherradæmið var umfram alt fjarstæða, sem ómögu- legt var að samrýma við vérkleg áhrif. Svo að sendinefnd fór til Lundúna 1883, með samþykki bresku stjórnarinnar, til að fá afstöðu lýðveldisins breytt og til að gera nýjan samning í stað þess, sem gerður var í Pretoriu. Sendinefnd- in stakk upp á, að hverfa aftur til afstöðunnar, sem ákveðin var í Sandár-samningnum, og það var í raun og veru hið eina hreinskilna fyrirkomulag, sem hægt var að hugsa sér samrýmanlegt við nokkra stjórnmálamensku. En samkvæmt vitnisburði eins af vitnum Breta, síra D. P. Faure, þá jojáðist ráðuneytið af mjög óheilbrigðum ótta við þingið. Pað vildi því ekki fallast á þessa tillögu og lagði fram nýtt frumvarp,
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Réttur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Réttur
https://timarit.is/publication/319

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.