Skinfaxi - 01.12.1913, Qupperneq 6

94
SKINFAXI
Á sjálft leikmótið verður frekar minst í
Skinfaxa og öðrum blöðum, en því aðeins
bœtt við að þessu sinni:
Að menn hugleiði nytsemi hollra leika
á líkamlegt og andlegt atgerfi manna.
Áð menn taki þegar til óspiltra málanna
um allar líkamsæfingar, eða haldi þeim
áfram með enn meiri tápi en hingað til, og
að menn láti á sjá, að ungmennafélög-
in hafi verið starfandi á landinu um sjö
Gestir í Reykjavík,
Margir sveitamenn, sem koma til Reykja-
víkur og dvelja þar um stundarsakir, munu
fara þaðan aftur án þess að sjá þá staði
og þær stofnanir í bænum og nágrenni
hans, sem mest er um vert og mestur
fengur er að kynnast. Tilgangur minn
með þessum línum er því sá, að minna
þig, kæri félagsbróðir eða systir, sem kem-
ur til Reykjavíkur snöggva ferð, á nokkra
staði, sem þú verður að sjá áður en þú
ferjúr bænum aftur. Reykjavíkurbúi mundi
að sjálfsögðu vera betri leiðsögumaður.
En félagar okkar i U. M. F. R. og Iðunn,
oiga annríkt, og fyrst ekki er á öðru völ,
vona eg að mín leiðsögn sé betri en ekki.
Fyrst skulum við skoða Gróðrarstöðina.
Hún er við Laufásveg; skamt fyrir sunnan
Laufás. — Frá Laufási er fögur útsjón
yfir mikil og frjósöm tún, sem Þórhallur
biskup hefir grætt upp úr móum og mýri.
Er þar gott og þarft verk unnið. Nokkru
sunnar með veginum er mikil bygging og
vönduð: fjós Eggerts Briems frá Viðey;
hýsir það 48 kýr. — Enn sunnar er
Oróðrarstöðin; er margt merkilegt að sjá
í henni ef við erum þar á ferð í júlí eða
ágúst, þegar hún er í fullum blóma. Ef
Einar Helgason er lieima, fylgir hann okk-
ur um alla gróðrarstöðina, sem nú er orð-
in all-víðáttumikil. Er ólíkt að sjá þenn-
an bletl nú, hjá því sem var fyrir 10—20
árum; þá var þar stórgrýtisurð að ofan-
verðu, en fúamýri að neðan, en nú er allt
orðið ræktað og vaxið ýmislegum gróðri,
sem Einar gerir tilraunir með; má sjá
ýmislegt um árangur þeirra tilrauna í
Búnaðarritinu, en annars eru þær lítið
meir en byrjaðar enn. — Tíminn liður
fljótt við þessa „húsvitjun", og seinast fer
Einar með okkur í — „Ljónagryfjuna", og
trúi eg ekki öðru en þér birti fyrir augum!
Hygg eg að enginn, sem sá Ljónagryfjuna
um miðjan júnímánuð síðastl. muni gleyma
þeirri sjón. Fegri sönnun fyrir því, hvað
íslensk mold getur framleitt, þegar henni
er sómi sýndur, mun trauðla fáanleg
Fyrir ofan Ljónagryfjuna er brekka,
vaxin Ijómandi fögrum skógar-nýgræðingi
birki, reyni o. fl. trjátegundum. —
Nú er best að við förum suðnr í Skíða-
braut því hún er skamt héðan. Hún
liggur norðan i Eskihlíðinni, vinstra meg-
m við Hafnarfjarðarveginn, allskamt frá
„Gullmýrinni“, sem áður hét Vatnsmýri.
Hér hafa ungmennafélagar í Reykjavík,
karlar og konur, unnið mörg handtök, enda
sér þess glögg merki. Ur stórgrýtis-urð
hafa þeir byggt grjótveggi mikla, beggja
megin við brautina, og Iagfærtmilli þeirra; er
brautin sjálf í miðjunni, en hliðargeirana
hafa þær notað til jarðeplaræktar og trjá-
ræktar; héldu þeir þar m. a. fyrsta skóg-
ræktardaginn sinn síðastl. vor og gróður-
settu sæg af trjáplöntum. Ungmennafé-
lögin í Reykjavík hafa hér þrekvirki með
höndum, sem vonandi mun bera marg-
falda ávexti i framtiðinni bæði í jörðinni
og mönnunum! I þessa gullnámu mun
æskulýður Reykjavíkur sækja niarga glaða
stund, að sumrinu við holt starf í faðmi
hlíðarinnar og að vetrinum við hraust-
mannlega íþrótt á fleygiferð ofan af bengj-
unni á brekkubrúninni, niður brekkuna —
niður á jafnsléttu! En mein er það, að